John Rostill (1942-1973)

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat de Britse bassist John Rostill is gestorven. Maar hoe? Volgens “On this day” werd hij geëlektrocuteerd, volgens Wikipedia vond Bruce Welch, zijn collega bij The Shadows, hem overleden aan een overdosis barbituraten in zijn opnamestudio.

John Rostill werd geboren in Birmingham en begeleidde als basgitarist (*) sterren als The Everly Brothers, Tommy Roe, Gerry & the Pacemakers en Frank Ifield, vooraleer hij Brian “Licorice” Locking (op zijn beurt de opvolger van Jet Harris) in 1963 verving bij The Shadows. To many players, Rostill was ahead of his time. Unusually for that time, Rostill sometimes played bass finger-style as well as with a plectrum, depending on the sound he wanted. Na het officiële opheffen van The Shadows in 1968 (ze zouden uiteraard nog herhaaldelijk opnieuw bij elkaar komen, maar dan zonder Rostill) toerde Rostill met onder anderen Tom Jones door de Verenigde Staten.
Rostill was ook een “prolific songwriter”. Op Ultratop.be vindt men een overzicht van zijn uitgebreide repertoire. Zijn grootste hit schreef hij voor Olivia Newton John: “Let Me Be There”, een nummer dat in de Verenigde Staten meer dan een miljoen keer werd verkocht. Ook Elvis Presley nam twee nummers van hem op en verder ook nog Tina Turner en Marianne Faithfull. In het Frans werd hij gecoverd door Claude François, Sylvie Vartan en Sheila en in ons taalgebied door niemand minder dan Paul Severs, die met “Er is niemand” voor een cover zorgt van het mooie Cliff & Shadows-hitje “I could easily fall”.
“Following Rostill’s death, the Shadows never recruited another permanent bassist, instead employing bassists on a salaried basis for recordings and tours for the remainder of their history,” schrijft Bruce Eder op zijn website, die model lijkt te hebben gestaan voor de Wikipedia-versie, al houdt hij het wel bij de elektrocutie-versie.

Ronny De Schepper

(*) Hij speelde op een Burns, al zou zijn eigen voorkeur uitgegaan hebben naar een Fender Bass, waarmee hij was gedebuteerd in lokale groepjes en waarnaar hij ook teruggreep na zijn Shadows-periode. In jaren uitgedrukt was hij trouwens de “langste” Shadow-bassist. Hij is dan ook in drie films te zien, namelijk “Wonderful life”, “Rhythms’n’Greens” en “Finders keepers”.