Gisteren naar een prachtige documentaire van Andere Tijden Sport gekeken, gewijd aan The Gay Games in Amsterdam die gisteren 25 jaar geleden werden geopend. (Op de foto: vlag met het logo van de Gay Games uit 1998, hier tijdens de Canal Parade van 2017, foto Paul2 – Eigen werk)
Ik zal het eerlijk toegeven, ik keek oorspronkelijk enkel omwille van het feit dat de openingsceremonie destijds grote indruk op mij had gemaakt: de honderden “kanjers van matrozen” die op muziek van “It’s raining men” uit de kleren gingen b.v., maar ook Riccardo Cocciante met het ontroerende “Quando finisce un amore”, dat ik nog kende als de finale uit Dirk Tanghes “Romeo en Julia” in de KVS. Het was één van de eerste televisie-avonden met mijn nieuwe vriendin, ondertussen al meer dan twintig jaar mijn wettige echtgenote. Ik voeg dit er maar aan toe omdat belangstelling tonen voor homo-evenementen of opkomen voor homo-rechten soms wel eens verkeerd wordt geïnterpreteerd.
Maar het draaide dus helemaal anders uit (Cocciante zat zelfs niet in de documentaire). Het begon al met de brochure die destijds werd uitgegeven en die o.a. een foto bevatte van een prachtig lesbisch slavinnetje met een pakje aan dat haar borsten vrij liet, wat de organisatoren op kritiek van de Amerikanen kwam te staan.
Dat was echter nog klein bier tegenover de kleinzielige houding van de ISU (International Skating Union), de enige sportbond die zijn medewerking weigerde te verlenen aan het evenement, waardoor het kunstschaatsen niet mocht plaatsvinden, omdat ze wilden verhinderen dat mannen met mannen en vrouwen met vrouwen schaatsten. (Om de overgekomen schaatsers, die pas op het allerlaatste ogenblik op de hoogte werden gebracht, te troosten werden er dan maar “demonstratiewedstrijden” georganiseerd, maar dat was natuurlijk niet hetzelfde.)
Maar toch was ook dit nog niet zo erg als wat het lesbische voetbalteam van Zimbabwe is overkomen. President Mugabe had homoseksuelen nog betiteld als “erger dan varkens”, zodanig dat het wel duidelijk was dat dit team geen officiële afvaardiging was. Nee, twee vriendinnen hadden in het geheim een team samengesteld. Iemand had daarvan echter een foto genomen en bij hun terugkeer werden ze allemaal opgesloten, gemarteld en verkracht. Slechts de helft van de ploeg zou het uiteindelijk overleven…
Voilà, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen en daarmee laat ik de rest nu over aan Wikipedia: De Gay Games van 1998 waren de vijfde editie van dit evenement en vonden plaats in Amsterdam van 1 tot 8 augustus 1998 onder het motto Friendship through Culture and Sports. Het logo bestond uit een rode tulp en een roze driehoek op een gele achtergrond. Het was de eerste keer dat de Gay Games in Europa en buiten Amerika werden gehouden.
De openings- en sluitingsceremonie vonden plaats in de Amsterdam ArenA en werd door bijna 1 miljoen mensen op televisie gevolgd. De opening werd verricht door burgemeester Schelto Patijn. Voorafgaand aan de opening op 1 augustus vond de Canal Parade plaats, die dat jaar voor de derde maal werd gehouden. Na afloop bleek het evenement met een miljoenentekort te kampen. De gemeente Amsterdam moest bijspringen en de directeur werd op non-actief gesteld. (Dit aspect kwam niet aan bod in de documentaire.)
Tijdens de Gay Games V deden zo’n 15.000 deelnemers uit de hele wereld aan 29 verschillende sportdisciplines mee. Er waren 13.038 geregistreerde deelnemers, hiervan waren er 11.949 sporters, die deelnamen aan 29 officiële sporten en 4 demonstratiesporten. Vrouwen maakten 42% uit van alle deelnemers, veel meer dan de voorgaande Gay Games.
Naar schatting waren er ongeveer 200.000 bezoekers uit de hele wereld. Dit was een recordaantal dat sindsdien niet meer is overtroffen. Ook waren de Gay Games van 1998 het grootste homo-evenement dat tot dan toe in Nederland was gehouden.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 