Ondanks haar Duitse afkomst is Alice Schwarzer een product van de Franse vrouwenbeweging. In het fameuze jaar ’68 zat ze namelijk als correspondente voor bladen als “Der Spiegel” in Parijs en studeerde terzelfdertijd aan de universiteit van Vincennes. Rond 1970 werd ze lid van het Mouvement de la Libération des Femmes.

Opgevoed door haar grootvader (haar moeder was ongehuwd) zegt ze zelf dat “die me de vrouwelijke truuks niet kon doorgeven” (Knack, 17 mei 1978). In datzelfde artikel is ze dan ook heel hard voor haar seksegenoten. “Mensen waar men eeuwenlang op gekakt heeft, stinken,” zegt ze al lachend, als ze bedoelt dat er bij werken met vrouwen heel wat geïntrigeerd wordt. “Dat heimelijk uitvechten van conflicten is een natuurlijk gedragspatroon van zwakken,” zegt ze nog. Vandaar ook haar afkeer voor de hang in de vrouwenbeweging naar het “zwakke” en “de grote vernielzucht tegen alles wat sterk is”.
Of dit nu ook betekent dat ze tegen de “vanilleseks” is (het eindeloze gestreel) en voorstander van b.v. SM, daaraan kon interviewster Hilde Geens in 1978 nog niet denken. In 1993 leidden dergelijke discussies in Nederland wel tot een hoogoplopende ruzie tussen feministen van verschillende bladen. Een enquête uitgaande van de “gelovige” zuil was immers tot de conclusie gekomen dat vrouwen nog altijd romantiek boven seksualiteit verkozen, rozengeur boven rampetampen zeg maar. Daartegen protesteerde dan weer de vrijzinnige hoek met de opmerking dat ook zij wel eens “goed gepakt” wilden worden.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.