Vandaag zestig jaar geleden nam Frank Sinatra met het orkest van Count Basie “Nice work if you can get it” op. Dit zou zijn comeback inluiden.

De rock’n’roll had Frank Sinatra wat in de hoek gedrumd en het heeft weinig gescheeld of hij had ook nog eens “the British invasion” over zich heen gekregen. Maar juist in dat interregnum na “the day the music died” en de komst van The Beatles sloeg Frankie boy toe. Met het orkest van Count Basie maakte hij een jazzy getinte elpee met daarop “Pennies from Heaven” (Arthur Johnston, Johnny Burke), “Please Be Kind” (Saul Chaplin, Sammy Cahn), “(Love Is) The Tender Trap” (Cahn, Jimmy Van Heusen), “Looking at the World Through Rose Colored Glasses” (Jimmy Steiger, Tommy Mailie), “My Kind of Girl” (Leslie Bricusse), “I Only Have Eyes for You” (Harry Warren, Al Dubin), “Nice Work If You Can Get It” (George Gershwin, Ira Gershwin), “Learnin’ the Blues” (Dolores Vicki Silvers), “I’m Gonna Sit Right Down and Write Myself a Letter” (Fred Ahlert, Joe Young) en “I Won’t Dance” (Jerome Kern, Jimmy McHugh, Oscar Hammerstein II, Dorothy Fields, Otto Harbach). Velen beschouwen dit van een even hoge kwaliteit als zijn werk met Nelson Riddle in de vroege jaren vijftig.
Sinatra appeared on The Dinah Shore Show on December 9, 1962, the day before the record was released. He performed the album’s arrangement of “Please Be Kind” and it was an immediate success. In 1964, Sinatra and Basie would make a final studio recording, It Might as Well Be Swing, orchestrated by Quincy Jones.

Daarna speelde hij de hoofdrol in Von Ryan’s Express, een Amerikaanse oorlogsfilm uit 1965 onder regie van Mark Robson. De schrijver van ‘Von Ryan’s Express’, David Westheimer was tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangen geweest en was ooggetuige van het bombardement op Bologna in 1943. Het boek was een bestseller en Frank Sinatra was geïnteresseerd in de filmrechten, maar hoorde dat 20th Century Fox de rechten had gekocht voor 125.000 dollar. Waarna Sinatra aanbood de hoofdrol te spelen, hij kreeg er 250.000 dollar voor. The leather jacket that Frank Sinatra wore in this movie was later worn by Bob Crane in Hogan’s Heroes (1965). Hoewel Sinatra zijn gebruikelijke ruzies had met regisseur Mark Robson en zijn sterallures liet opspelen (hij werd met een helikopter naar de set gevlogen) verliepen de opnamen vrij rimpelloos. Toch bemoeide Sinatra zich met het scenario en het was op zijn aandringen dat het einde van het boek werd veranderd. In de roman overleeft Ryan en Sinatra wilde een meer heldhaftig en geloofwaardig einde (*) dat bovendien zou verhinderen dat er een vervolg zou komen. En dat was niet helemaal ten onrechte, want de film was een kassucces en bracht mondiaal bijna 31 miljoen dollar op (17 miljoen in de VS en 13,9 miljoen daarbuiten). En dat met een budget van “amper” 5,6 miljoen dollar…

Mia Farrow was introduced to Frank Sinatra when she visited her friend John Leyton on the set. Farrow had co-starred with Leyton earlier that year when the actress made her screen debut in another British military drama, “Guns at Batasi.” She and Sinatra later married.

In 1966 Sinatra’s first live album, Sinatra at the Sands, would also feature the Basie band. Daarna zou Sinatra nog enkele van zijn grootste hits scoren, die echter vaak weinig of niets met jazz hadden te maken, zoals “Strangers in the night”, “The summerwind”, “New York, New York” en natuurlijk “My way”. Eind jaren zeventig werd hij aangeboden om zowel de rol van Drax te vertolken in de Bond-film “Moonraker” (het werd uiteindelijk Michael Lonsdale), als om de titelsong te vertolken. When Frank Sinatra was approached to sing the theme song, it was called “Think Of Me”, and had music composed by John Barry, and lyrics written by Paul Williams. After he turned it down, Barry and Hal David wrote “Moonraker”, and Johnny Mathis was chosen to sing it. When it was decided that it wasn’t working, Barry had a chance meeting with Shirley Bassey, and with the approval of Albert R. Broccoli, she recorded the song. This was the third time she did so in the Bond franchise. The other two were Goldfinger (1964) and Diamonds Are Forever (1971). She also sang a version of the “Mr. Kiss Kiss Bang Bang” song for Thunderball (1965), which was not used. To date, Bassey is the only singer to have performed a Bond title song more than once.

Ronny De Schepper

(*) It has to be admitted the killing of Ryan added a token of believability to the movie, as well as for there to be redemption for the death of the female character Gabriella, played by Raffaella Carrà who charted in 1978 with “A far l’amore, commencia tu” (there is no prominent female character in the book).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.