Martin Heylen heeft in de voorbije jaren aan heel wat Vlaamse deuren geklopt. Er werd hem open gedaan, hij stapte binnen en dat bezorgde de kijker boeiende, vaak intieme, soms ontroerende gesprekken en portretten. Heeft Martin gedacht: er bestaan op deze aardbol nog wel meer deuren! Als Waes overal heen mag waarom ik niet? Alle gekheid… nee een mens wordt ouder en herinneringen dringen zich op. Zo moet hij woorden van zijn vader gememoreerd hebben. Dat deze met zijn ouders in 1920, en met de gezinnen van zijn broer en zuster naar Amerika emigreerde. Zodat zijn vader zijn prilste jeugdjaren in USA doorbracht.

Maar zijn ouders besloten naar België terug te keren, als enigen – de rest van de familie bleef de american dream najagen. Dan moet er ginds toch nog familie te vinden zijn… Een snuffelronde in het Red Star Line Museum brengt enkele namen aan het licht. De zoektocht waarvan hij ons kond doet in een gesprek met zijn broer Ivan start. En meteen vinden we hem terug in Detroit. Euforisch. Zelfs een hotel met droog zwembad deert hem niet. Een onoverzichtelijk ontbijt in tête à tête met de regisseur is al goed voor een babbel met de dienster en leert ons iets over de States: veel werken om het hoofd boven water te houden. Hartelijk, joviaal is de dame wel: zij raadt hem bovenop zijn reuzenomelet nog een gigantische wafel, als Belg moet dat toch iets voor hem zijn! En Martin hij hapte gretig toe…

Hoe ontspannen Martin Heylen ook oogde telkens hij hier ergens aanbelde, nu blijkt hij bloednerveus aan het stuur te zitten terwijl hij aan de regisseur, en ons, meedeelt dat hij dadelijk zijn achternicht Kelly De Keyser zal ontmoeten. Het wordt een confrontatie in het busstation waar zij werkt, als chauffeur voor kinderen naar en van school. Een omhelzing, enkele woorden, een pikante pizza roll – kennismaking met de echtgenoot die tevens een collega is, echt vlot verloopt het nog niet. Maar hij zal een busrit meemaken. Hoe warm is de relatie van Kelly met de kinderen, hoe neemt zij haar verantwoordelijkheid op… Nee het is niet echt lucratief dit werk. En tijdens de vakantie? Dan gaan ze, zonder inkomsten, naar hun buitenhuisje, ontspannen, vissen… Wanneer hij ’s avonds verwacht wordt in hun woning voert de weg erheen hem voorbij het huis waar zijn grootouders gewoond hebben. Het is een ruïne: de verdieping bereiken maakt bijna een vroegtijdig einde aan de reportage, hij trapt door de vermolmde trede. Leest hij in een rafelig schriftje nog de naam De Keyser, een vluchtige restant van opa en oma? Of wishful thinking. Dan naar de woning waar een groottante woonde met haar zoon Carl van wie hij weet dat hij het vriendje was van zijn vader. Aanbellen. Of hij een kijkje mag nemen want ooit leefde hier… 

Het wantrouwen ebt weg en het wordt een gesprek in de beste Heylen-traditie met deze onbekenden. Over hun leven, over hun baby met down. Wat een warmte hier, wat een verbondenheid concludeert hij. Een gesprek in de beste Heylen-traditie. Om verder te rijden naar Kelly en Michael. Nu is het samenzijn ontspannen, het wordt ontroerend. Er worden foto’s bekeken. Men ontdekt dat de ogen van Martin deze van opa gelijken… iets wat we later nog zullen horen. Zijdelings leren we ook hoe het is om te studeren in de US, hoe de dochter die naar haar job vertrekt, zoveel bijklust om de studies te betalen, later de studielening nog zal moeten afbetalen… Met knuffels en tranen wordt afscheid genomen. Martin Heylen heeft familie gevonden! Dit was zijn betrachting, hij voelde verbondenheid, hoe vreemd… Op naar de volgende stop. Die bevindt zich meer in het noorden, bij de Canadese grens, Spruce. Een neef, Kevin, en zijn zoon wachten hem op. Ze zullen hem meenemen op hertenjacht. Urenlang schuilen in een hut, dat leidt al eens tot ontboezemingen. Vooral wanneer er dan tenslotte toch niet geschoten wordt. Het echte gesprek komt evenwel pas daarna. Wanneer de mannen hoofdzakelijk over hun respectievelijke vaders praten. Plots valt het ietwat stoere gedoe van de mannen met de geweren weg en word je geconfronteerd met mensen die diep in hun ziel laten kijken. Ze geven zich bloot, worden emotioneel, wissen hun tranen weg. Blijkbaar had hij voor hen geen aangepast geschenk meegebracht, een Duvel bijvoorbeeld; nicht Kelly had hij wel een doos Belgische pralines, chocolats, in de handen gestopt.

Acht afleveringen telt ‘Uncle Martin’. Het blijken geen onderonsje van familie te worden, niet louter emotionele televisie. Gelukkig. We zien hier ook de Martin Heylen aan het werk die graaft naar de mens en hoe die persoon in de maatschappij staat, en wat die maatschappij met het individu aanricht. Hij toont ons mensen, peutert een beetje dieper, weet gevoelens en gedachten los te maken door zichzelf bloot te geven. Zo krijgen we een kijk op facetten van de Amerikaanse samenleving en dat zorgt ervoor dat het programma best boeiend wordt. 

Dinsdag op Eén telkens na ‘Thuis’ om 20u35. 

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.