“Meat Loaf – echte naam Marvin Lee Aday – overleed donderdagavond laat in het gezelschap van zijn vrouw Deborah. Volgens zijn manager hadden ook zijn dochters Pearl en Amanda nog afscheid kunnen nemen van hun vader. Over de doodsoorzaak werd niet gecommuniceerd,” aldus Het Nieuwsblad van vandaag. (Foto Christopher Simon via Wikipedia)

Je kent wel die grap van dat koppel dat als openingsdans op hun huwelijksfeest “Please release me, let me go” van Engelbert Humperdinck had gekozen of “I’m not in love” van 10CC. Wel, mijn vrouw en ik hebben ook zoiets voor. “Ons” liedje is immers “Paradise by the dashboard light” van Meat Loaf. Nochtans is dat nummer allesbehalve romantisch. En dan heb ik het niet over het stevige rockritme, maar wel over de tekst. Het is het klassieke geval van een jongen die een meisje wil “binnendoen”, maar daarom moet hij haar “eeuwige trouw” beloven. Na veel gedoe geeft hij eindelijk toe, maar op het einde zingt hij dan: “So now I’m praying for the end of time so I can end my time with you!”

Allesbehalve romantisch dus, maar wat wil je? Het herinnert ons aan ons eerste avondje uit. Dat was tijdens de Gentse Feesten en het speelde zich af op een koerke middenin het Patershol (privé-bezit waarschijnlijk, want dat was de enige keer dat dit open stond voor het publiek). Het was een klein koerke en we stonden dan ook dicht opeengepakt. Aan drank kon je niet geraken, tenzij met de hulp van andere mensen aan wie je het geld doorgaf en die dan op hun beurt de pintjes aangaven. Kortom, volop ambiance met een disc-jockey die een soort van top honderd aller tijden speelde. Alle klassiekers passeerden de revue: “Bohemian Rhapsody” natuurlijk, maar ook “Purple rain” en “Whole lotta love” en, jawel, dus ook “Paradise by the dashboard light”. Waarom we juist dàt nummer er later als “ons” nummer hebben uitgekozen, is niet helemaal duidelijk, maar misschien heeft de dialoogvorm ermee te maken, want we zongen uit volle borst mee. (Om eerlijk te zijn, na verloop van tijd werden we het beu om altijd die hele uitleg te moeten doen en daarom zeiden we dan maar gemakshalve dat “Purple rain” van Prince ons nummer was, wat ook gedraaid werd en wat ook een fantastisch nummer is, maar het is eigenlijk dus een beetje gelogen.)

Het verhaal rond “Paradise by the dashboard light” is gekend. Hoe de zangeres Ellen Foley al met Meat Loaf had gebroken toen de videoclip diende te worden opgenomen, zodat het iemand anders is die men op onderstaand YouTube-filmpje kan zien (Karla De Vito). Meestal is zoiets dan aanleiding om te beweren dat die mevrouw (Karla De Vito dus) niet zou kunnen zingen, maar dat is in dit geval zeker niet waar. Ik heb haar het nummer live horen vertolken (op televisie) en ze is bijna even goed als Foley. Ook op de Night van de Proms bracht Meat Loaf een uitstekende versie van “Paradise”, maar in dat geval ben ik er niet zeker van of zijn partner nog altijd Karla De Vito was…

Meat Loaf werd geboren als Marvin Lee Aday in Dallas op 27 september 1947. De naam Meat Loaf, dat gehaktbrood betekent, kreeg hij zogezegd van zijn vader, al heeft hij ook al verklaard dat het van zijn baseballcoach kwam. Hij viel voor het eerst op toen hij de rol van Eddie speelde in The Rocky Horror Picture Show van Jim Sharman (1975), nadat hij de rol ook al had vertolkt in het originele toneelstuk. According to Meat Loaf, Elvis Presley was the studio’s first choice to play Eddie and apparently Elvis actually had expressed some interest in doing so.

Maar de doorbraak van Meat Loaf kwam er dus met zijn album Bat Out of Hell (1977) op tekst en muziek van Jim Steinman, die nog geen jaar vóór Meat Loaf is overleden. “Bat out of hell”, met daarop o.a. “Paradise”, staat in de top tien van meest verkochte albums wereldwijd.

Door de jaren heen speelde Meat Loaf vaak gastrollen in films en series en bleef hij albums opnemen. In 2016 nam hij Braver Than We Are op, wat dus zijn laatste album zou blijken. Symbolisch genoeg bevat het bijdragen zowel van Jim Steinman en als van de zangeressen Ellen Foley en Karla DeVito. In juni 2016 zakte hij, inmiddels 68 jaar, tijdens een optreden in het Canadese Edmonton in elkaar en werd met een ziekenauto afgevoerd. (Wikipedia)
Meat Loafs optredens werden dan ook gekenmerkt door hevige theatrale acts. In een interview in de Volkskrant in 2003 zei hij: “De meeste rockbands denken dat het voldoende is gewoon hun liedjes te spelen. Ik niet. Mensen moeten meegesleept worden in een drama. Ieder hoekje van het podium moet worden benut. […] Een beetje op en neer springen is niet genoeg. Je moet alles uit de kast halen en je inleven in een rol, elke dag weer.” Door zijn energieke optreden werd hij ooit door Robert Groslot bestemd als de beste artiest uit de hele Night of the Proms-reeks. 

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.