Het is vandaag al veertig jaar geleden dat volksfiguur, straatmuzikant Camille Felix D’Hongrie (Gent 25-12-1901/ Gent 6-1-1982), alias Don Camillo van Gent, is overleden. Hij werd ook de burgemeester van Sint-Jacobs genoemd. In de beginjaren van de hernieuwde Gentse Feesten was hij dagelijks om en rond het elk jaar groter wordende podium van Sint-Jacobs te zien. Herwig Deweerdt schreef er in 1992 een biografisch werkje over met als titel: “Don Camillo Van Gent”. (Freek Neirynck)

Don Camillo, die volgens zijn zuster “altijd ne kilo is geweest”, was wereldberoemd in de Gentse volkscafés. Hij verwierf er zijn sterrenstatus door eigenzinnige versies van hits uit de jukebox, steeds vakkundig begeleid op mondharmonica en castagnetten. Tijdens zijn optredens keelde hij geregeld: “Moi, je suis un vrai!” Een knipoog naar het liedje van Fernandel Je suis un dur, un vrai, un tatoué, de Franse zanger en acteur die die andere Don Camillo op het witte doek had vereeuwigd. (…) Hij was steeds gekleed in een zwarte pitteleer, een wit ondervestje en een hoge buishoed. Met een vernuftig mechaniekje liet hij de onderste helft van zijn das naar omhoog springen, zijn “erectieve plastron”, noemde hij dat. De legende wil dat Camille zijn bijnaam had gekregen van de hoertjes in de Gentse stationsbuurt, een van zijn biotopen. (Gentblogt)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.