Het is vandaag ook al tien jaar geleden dat de Nederlandse wielrenner Jos van der Vleuten is overleden aan een hersenbloeding in de Dominicaanse Republiek, waar hij een vakantieverblijf had.

Jos van der Vleuten was beroepswielrenner van 1965 tot 1973. Volgens Wikipedia reed hij vooral in dienst van anderen, men vermeldt zelfs de volgende anekdote: “Van deze coureur is bekend dat hij veelal als ‘waterdrager’ fungeerde. Dat betekent in het jargon, dat hij hand-en-spandiensten verrichtte voor een kopman. In zeer hete etappes moest er echter ook letterlijk water gedragen worden. Supporters reikten volle emmers aan en de waterdrager zorgde er dan voor, dat deze ook bij de kopman terecht kwam. Hij presteerde het in de Tour eens om een eind door te fietsen met een lege emmer op zijn hoofd.”
Een merkwaardige definitie voor ‘waterdrager’, als je’t mij vraagt, maar het wordt nog gekker als men stelt: “Hij was de meesterknecht van Jan Janssen”, terwijl hij nooit in hetzelfde team heeft gereden als Jan Janssen! Wellicht baseert men zich voor deze uitspraak enkel op het wereldkampioenschap in Heerlen in 1967, dat in de sprint werd gewonnen door Eddy Merckx, ondanks dat van der Vleuten inderdaad de sprint had aangetrokken voor thuisrijder Jan Janssen. Zelf werd van der Vleuten nog vijfde, maar zijn naam werd uit de uitslag geschrapt, omdat hij werd betrapt op het gebruik van doping.
Van der Vleuten was in 1964 al eens dicht geëindigd op een wereldkampioenschap dat door Eddy Merckx werd gewonnen, dat was met name bij de amateurs in Sallanches, waar hij achtste werd in de pelotonsprint (dus negende in totaal, want Merckx won met voorsprong). Hij was dus wel rap maar geen topsprinter. Daarom trok hij meestal de sprint aan voor anderen. In het moderne wielrennen zou hij zonder twijfel deel hebben uitgemaakt van een “treintje”. Toch won hij het puntenklassement in de Ronde van Spanje van 1966, zij het zonder een etappe te winnen. Hij werd toen wel zeventiende in het eindklassement, zijn beste resultaat in deze Ronde waarin hij telkens toch goed scoorde, want zowel in 1967, 1970 en 1972 won hij een etappe.

Hij nam ook zes maal deel aan de Ronde van Frankrijk met een dertigste plaats in 1971 als beste resultaat. Op het vlak van de klassiekers is een negende plaats in de Amstel Gold Race van 1967 zijn beste prestatie. In 1972 werd hij trouwens ook nog eens elfde, want van der Vleuten onderscheidde zich vooral op eigen bodem. Dat was ook normaal want met uitzondering van 1968 toen hij voor het Franse Peugeot reed, heeft hij altijd voor Nederlandse teams gereden. Tenzij dan bij zijn debuut in 1965 toen hij voor het Vlaamse Flandria-Romeo al meteen derde werd in de Omloop Het Volk (na Noël De Pauw en Marcel Van Den Bogaert). Dat jaar behaalde hij ook zes overwinningen, het jaar daarop waren het er zelfs acht, zijn succesrijkste seizoen.
Hij was dan ook “summa cum laude” van de liefhebbers overgekomen met een tweede plaats in de Olympia’s Tour van 1964 (na Cor Schuuring), een etappewinst in de Ronde van Oostenrijk en vooral drie ritoverwinningen in de Canadese Tour du Saint-Laurent, die u overigens op YouTube kunt terugzien.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.