Tijdens mijn middagpauze komt Sigiswald Kuijken, die in de Albertina-bibliotheek manuscripten aan het nakijken was, het restaurant binnengestapt. Of hij er niet bij mocht komen zitten? ’t Zal wel zijn! Uiteraard gaat het gesprek over muziek. Sigiswald vertelt over de tijd dat hij met Sheherazade van het BRT-orkest en haar Noorse echtgenoot, de concertmeester van het Filharmonisch Orkest van Luik, studeerde aan het Brusselse conservatorium. Een andere leerling in die klas was… Rudolf Werthen: “Een uitstekende violist, hoor!”

Ik breng een interview ter sprake met Christopher Warren-Green van het London Chamber Orchestra, waarin deze o.m. zei: “Als een rockcriticus naar een concert gaat, schrijft hij een recensie over het gebeuren, het gevoel dat dat te weeg brengt, de publieksreactie en zegt hij wat hij slecht vindt. Maar een klassieke criticus schrijft vaak alleen over dingen die de mensen niet begrijpen, die zelfs de muzikanten nog niet begrijpen. Dat is nonsens. Het is ook vaak een poging om de deuren van hun club gesloten te houden, snap je. Laat niemand binnen in ons eliteclubje.” 
Waarop Sigiswald Kuijken zich laat ontvallen dat “er inderdaad heel wat wordt afgeluld in de muziekwereld”. Daarop pik ik in door te verwijzen naar het bekende adagium van Hugo Claus (van wie ik net “De Geruchten” aan het lezen was, het boek lag nog op de tafel): “Een gedicht dat men moet uitleggen is geen goed gedicht.” Of zoals Christopher Warren-Green het zei: “Dàt is er fout met onze muziekbeleving: alles is zo cerebraal geworden dat iets emotioneels alleen reden van bestaan heeft als je het kan analyseren. Terwijl ik zeg: emotie volstaat.” En ik besloot: “De muziek moet voor zichzelf spreken.” Daarmee ging Sigiswald dan echter weer niet akkoord: “Alleen het gevoel? Nee dat ook niet. Het moet zowel hier (wijst op zijn hart) als daar (wijst op zijn hoofd) te genieten zijn.”
Bij het buitengaan vroeg Sigiswald een BTW-briefje aan de restauranthouder. Zoals wel eens meer gebeurt, vroeg deze: moet ik er wat meer op zetten? “Oh, als je dat zou willen doen,” antwoordde Sigiswald verrast. “Zet er het mijne bij,” stelde ik voor (al betaalde ik vanzelfsprekend wel zélf mijn part) en ik voegde er lachend aan toe: “We zijn nog maar net bezig over het sjoemelen van een ander en we doen het reeds zelf!” Grapje uiteraard, want hier ging het om 500 fr., terwijl het bij subsidiëring soms om miljoenen gaat. Toch kon Kuijken daar hoegenaamd niet mee lachen. Plots realiseerde hij zich: dit moet ik vanavond bij Marleen (Thiers, zijn diepgelovige echtgenote, RDS) biechten!

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.