‘t Zou wat zijn, hé? Adriaan van Landschoot met zijn lichtklassieke muziek op een stevige beat in programma’s als dat van Fred Brouwers? Of Bart Stouten! En ’s middags natuurlijk te gast in Alhambra om het allemaal in ’t lang en in ’t breed uit te leggen.

Pieter Andriessen zaliger vaardigde destijds een oekaze uit dat Helmut Lotti niet mocht gedraaid worden op Radio 3. En alhoewel ik sowieso iets tegen oekazes heb (een kind van ’68, hé: il est interdit d’interdire), zou ik er toch wel kunnen inkomen dat Walter Couvreur hetzelfde zou doen voor deze wafelbakker – of was dat Sylvain Tack?
Nochtans is dàt de manier waarop ik dagelijks Klara mag/moet beluisteren. Klassieke muziek met een stevige beat eronder. Die komt dan uiteraard niet van Klara zelf, maar van de buren. Ik zou zeggen “van de muziek van de buren”, maar ik vrees dat het woord “muziek” niet echt adequaat gekozen is in het geval van dit gebonk. (Soms denk ik dat ze gewoon aan het werken zijn. Een nagel in de muur aan ’t slaan of zo.)
Het doet me denken aan die anekdote die Jessye Norman pleegt te vertellen. Toen ze in een New Yorkse taxi stapte, stond de autoradio ook volop te beuken. Norman vroeg de taxichauffeur “to turn that down”. Waarop de chauffeur: “What’s the matter? Don’t you like music?” Waarop Norman dan weer heel gevat repliceerde: “No, I don’t like music.”
Want de tijden zijn veranderd natuurlijk (al had Bob het wellicht nooit zo bedoeld) en we zijn een schrikwekkende minderheid geworden. Eén procent nog volgens de jongste metingen. En allemaal tenminste vijftigplussers natuurlijk! Meer zelfs, de overgrote meerderheid mag al gratis met het openbaar vervoer rijden. En dan moeten wij, the kids of the block, daar nog voor rechtstaan ook!
En reclameren mag je ook al niet meer doen. Want dan ben je niet Sam. Dank je, één!
Nee, Adrivalan (sinds kort laten ze zich ook Adya noemen) op Klara is een Fata Morgana dat ik met plezier aan mij voorbij zou laten gaan.

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Tien jaar geleden: Adrivalan op Klara!

  1. Tja, geluidshinder van buren, dat is ooit de reden geweest waarom ik sneller weg ging uit de Albertlaan dan ik anders wellicht had gedaan… Ik luisterde dan nog niet eens alleen naar klassieke muziek, maar had bijvoorbeeld graag wat ‘stille’ muziek terwijl ik schreef. Dat kon dan voor mijn part alles zijn, Pärt, ja, of Ravel of Shostakovich of Beethoven of Suede of Bowie, maar als er van boven gedreun komt zonder weerga is het alleen maar frustrerend. Ik kon soms zo goed horen wat er allemaal gespeeld werd (ze hadden iets met oldies) dat ik gewoon hele ‘playlists’ noteerde en die in hun bus stak, om te laten zien hoe goed ik kon horen wat zij speelden. Eén keer stond ik boven op de deur te kloppen toen mevrouw net thuiskwam. Ze had boodschappen gedaan en de stereo niet afgezet. Had ik ongevraagd een uur naar Elvis in Las Vegas zitten luisteren en dan waren zij zelf niet eens thuis!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.