Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat de Fédération Sportive Feminine Internationale werd gesticht door Alice Milliat (1884-1957), omdat gewone sportfederaties weigerden om vrouwen te laten deelnemen aan sportmanifestaties. Ze zal viermaal de Internationale Vrouwenspelen organiseren en er in 1936 – als vrouwensport bij vele federaties aanvaard is – mee ophouden.

Dat bij de Grieken de vrouwen zelfs niet als toeschouwers in het stadion mochten, is bekend (omwille van het feit dat de Spelen naakt werden betwist), maar daar staat tegenover dat een maand na de Olympische Spelen (in september dus) de “Spelen van Hera” werden gehouden. Hier mochten de mannen dan weer niet binnen op straffe des doods, alhoewel er enkel loopnummers werden gehouden, maar zelfs dat kon al tot de verbeelding spreken uiteraard. Het spreekt dan ook bijna vanzelf dat na duizend jaar, in het jaar 392 van onze tijdsrekening, de katholieke Romeinse keizer Theodose de Spelen carrément verbood.
Aangezien baron de Coubertin ervan overtuigd was dat sport voor vrouwen “het meest onesthetische gezicht is dat menselijke ogen kunnen bewonderen”, mochten vrouwen niet deelnemen aan de eerste moderne Spelen van 1896. Toch waren er dus in 1900 (niet toevallig in Parijs) reeds twaalf vrouwen aanwezig voor de takken golf en tennis. Dat werden er steeds meer (boogschieten, ijsschaatsen, zwemmen), maar toch werd de vrouwensport nog steeds niet echt erkend. Ook hier speelde de Eerste Wereldoorlog echter een belangrijke rol wat de emancipatie betreft en daarom werden in 1922 de eerste Spelen voor vrouwen gehouden, alweer in Parijs. Er waren slechts zeven deelnemende landen, maar België was er wel bij. In 1926 vonden dan de tweede “Women’s World Games” plaats in Göteborg en aangezien de Coubertin sedert 1925 geen voorzitter meer was van het Olympisch Comité, werden vanaf 1928 in Amsterdam vrouwen officieel tot de Olympische Spelen toegelaten, o.a. met de invoering van atletiek en turnen. Toch duurde het nog tot 1976 vooraleer een vrouw (de West-Duitse Heide Schueller) de Olympische eed mocht afleggen.
Vrouwen en sport, het is altijd al een dubbelzinnige bedoening geweest. Kan men zich voorstellen dat het pas van 1967 geleden is dat officiëlen Kathy Switzer uit de marathon van Boston trachtten te weren? Gelukkig waren er mannelijke deelnemers die dat verhinderden. Kathy eindigde in een tijd van 3 uur 21’40″, geen wereldtijd, maar er waren wel nog 300 mannen achter haar. Daarna werd ze wel geschorst door de internationale atletiekfederatie.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.