Wat voert men uit op een zwoele zomeravond? Installeer ik mij in de tuin met een drankje en een knabbeltje terwijl de zon langzaam achter de kim wegzinkt. Tot een eerste dikke druppel welgemikt mijn neus bevochtigt. Natuurlijk had ik die ene kleine zwarte wolk niet gezien. Ik mijmerde over de vergankelijkheid des levens of droomde over mijn eerste tienerliefje, wie heeft dan oog voor de op handen zijnde orkaan, de plensbui, de hagel, het onweer dat ongetwijfeld over vijf nanoseconden zal losbarsten.

Trouwens, ik ga niet in de tuin zitten, nooit. En vast niet bij valavond wanneer de vleermuizen door het zwerk suizen. Geen bezwaar tegen dat gevleugelde maar het betekent dat ze op jacht zijn naar allerlei minder fraais, o.m. wat men lieflijk ‘nachtvlinders’ pleegt te noemen maar wat in feite motten zijn, ellendige vieze mottige beesten. Let wel ik hou van dieren, ik hou van alle levende creaturen met twee of vier benen of poten. Maar deze die voorzien zijn van zes exemplaren, nee; en van deze is mijn grasveld rijkelijk voorzien vrees ik. Dus, geen tuin voor mij.

Andere optie: een boek. Maar de luie vakantie noopte mij reeds om overdag zo’n slordige tweehonderd pagina’s te consumeren en mijn regenboogvlies begint al te rillen als ik mijn hand nog maar uitstrek naar de Dag Allemaal. Ik beken: niks voldoet, wat men mij ook voorschotelt. Dit fenomeen is getiteld: verveling. Ik overweeg het redmiddel bij uitstek, zelfmoord. 
Dan duiken onvermijdelijk samen met de mogelijkheden ook enige moeilijkheden op. Pillen? Wat ik aan pijnstillers bezit, daarmee zal ik misschien een poos in een onbestaand Nirwana vertoeven en met hoofdpijn en brakend ontwaken. Ophangen, gezien ik er zelfs niet in slaagde een behoorlijke strik te knopen rond de doos pralines die ik in de Lidl kocht voor mijn vrouw op onze eerste huwelijksverjaardag hoef ik dat niet eens te proberen. Verdrinken, dat zou kunnen slagen ware het niet dat er kilometers in de omtrek geen rivier, geen meer, zelfs geen beekje van dertig centimeter diep te bekennen is. Mij voor een autobus werpen? Dan ben ik toch te empathisch. Een buschauffeur een levenslang trauma bezorgen, nee. Wie weet kan de man zijn beroep niet meer uitoefenen, wordt werkloos, raakt hij aan de drank. Geldzorgen. Er volgt een scheiding. Hij is berooid, moet op straat gaan leven – dakloos. Op een avond molesteren drie zich vervelende jongeren hem, slaan, schoppen – ’s ochtends wordt hij dood aangetroffen… dat alles omdat ik vanavond geen bezigheid vind… nee! Bovendien rijden er in deze provinciestad op dit uur wanneer zij veeleer op een uitgestorven boerendorp lijkt, geen autobussen meer. Wat rest mij tenslotte in mijn opperste wanhoop: ik plof in de zetel, knip de schemerlamp aan, neem de afstandsbediening ter hand en activeer mijn Proximus-digibox.
Het is een natuurwet dat er gedurende de zomermaanden niks te vinden is op het net. Dat heeft god in zijn ondoorgrondelijke wijsheid zo bestierd toen hij hemel en aarde schiep. Op de zevende dag, terwijl hij zelf uitgeblust luierde, creëerde hij – tot niet veel meer in staat – het fenomeen ‘herhalingen’. En toch moet iets aan zijn aandacht ontsnapt zijn, ik stuit warempel op een quiz genaamd ‘Switch’ en die blijkt reeds aan zijn zesde seizoen bezig te zijn. Een origineel idee van ene Bart Cannaerts. Iedere weekdag op VRT. Gepresenteerd door een olijke spring in ’t veld Adriaan Van den Hoof (foto VRT). Bizar, het blijkt zelfs een sportief programma te zijn: de vijf kandidaten dienen immers voortdurend van plaats te wisselen, van hot naar her te huppelen. Vreemd concept, geen punten… hun positie bepaalt de rang- en pikorde. Ze staan mooi naast elkaar en schuiven door naargelang ze correct of fout geantwoord hebben. Wie op plaats 3 staat, het antwoord kent, hij verovert plek 2 en deze van 2 is de pineut en huppelt naar 3. Zo gaat het in de eerste ronde. De tweede ronde vereist nog meer fysieke inspanning vermits er dan met telkens twee plaatsen gejongleerd wordt – adembenemend, letterlijk. En spannend want na iedere ronde valt de laatst geplaatste, op nummer 5, af – maar niet getreurd, de volgende dag mag hij uiteraard terugkomen want de deelnemers spelen een ganse week. En kunnen dagelijks in de finale, waar de laatste overgeblevene binnen één minuut vier vragen op rij correct moet beantwoorden 1000€ in de wacht kunnen slepen. Mislukt… geen nood, de centjes worden overgeheveld naar de volgende dag, en desnoods naar de volgende week wanneer een nieuw vijftal zal aantreden. De pot moet leeg! De vragen staan vast niet centraal, ze zijn vooral nogal simpel. Dat zijn de kandidaten; de quizmaster, steevast zijn grappige zelf, haalt hen de pieren uit de neus.

Deze week waren het Heleen, Julie, Noor, Rudi en Ernest, een staalkaart van wat Vlaanderen te bieden heeft – oud en jong, werkend, studerend, gehuwd, ongehuwd. Blijkbaar heeft Adriaan zo zijn stramien om het leven van zijn ‘fantastische kandidaten’ (een uitroep die hij waarschijnlijk zelfs bij het ontwaken uitschreeuwt als hij zijn partner ziet) te ontbloten. Maandag informeert hij naar woonplaats en werk, op dinsdag naar hun samenleven, op woensdag naar hun hobby, donderdag zijn de reisplannen aan de beurt… Afwisseling is ook verzekerd. Wee de kandidaat die het waagt te suggereren dat hij in een koor zingt of ooit heeft gezongen; of bij ontstentenis daarvan iemand die van karaoke houdt, of desnoods die ene die oppert wel eens onder de douche een liedje te kwelen. Adriaan zal niet rusten eer hij of zij enige noten op de kijker loslaat. Applaus.

Oh ja, in de vragen wordt ook altijd wel een verrassing gesmokkeld – zodat de master himself een acte de présence kan uitvoeren, eens uit de band weet te springen. Het kost niet extra dit entertainment, vermoed ik. En lijkt het geforceerd, nu ja. Zoals altijd blijkt het heel bevredigend om als kijker vanuit de luie zetel mee te quizzen zonder stress, verdien je niets, je kan ook niks verliezen. En iedere halve ronde start met een themapuzzel, een reeks letters die door elkaar gegooid werden en door een deelnemer zo vlug mogelijk tot een bestaand woord dienen omgevormd – ik word gek van zoiets. Zelfs indien er ‘zlee’ zou staan ware ik nog niet bij machte daaruit het begrip ezel te distilleren. Dit thema is dan het onderwerp van de reeks vragen die volgen: ingenieus met een hoek af, want dikwijls moet je de theorieën van Schopenhauer en Kant combineren om het verband te zien, al kan een beetje goede wil misschien volstaan maar wie bezit die als hij naar deze quiz kijkt.
Adriaan Van den Hoof, wat heeft die man al niet op zijn artistieke kerfstok! Of Switch de kers op de taart is durf ik bij deze in vraag stellen. Het concept is leuk, of moet ik zeggen lollig vermits zelfs onze noorderburen er wel wat in zagen en er hun eigen versie van in première lieten gaan in 2018 op NPO3. Maar hem inmiddels alweer, en nogal prompt, afvoerden. Mij heeft het op een zwoele zomerweek van de zelfdoding weerhouden, ik was te benieuwd wie er met de centjes eventueel naar huis zou gaan en – prangende vraag – wat hij dan wel van plan was daarmee uit te voeren behalve een obligatoire traktatie aan familie en vrienden? Een reisje naar Lapland? Een nieuw aquarium? Of een heel Vlaanderen teleurstellend “ik weet het nog niet”. Of ik volgende week nog kijk? Ik denk dat ik dan toch maar liever 1813 zal bellen…        

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.