Zo’n 500 miljoen euro niet opgehaalde erfenisgelden staan te wachten op hun eventuele eigenaars. Indien ze ooit, binnen de wettelijke termijn van dertig jaar, opdagen. Anders slokt vadertje staat het bedrag mooi op. Het behelst erfenissen van minimaal 12.500€, voor minder doen we het niet. Natuurlijk doet het Bestuur zijn uiterste best de erfgenamen op te sporen: de betreurde ontslapene wordt gepubliceerd in het populaire Belgisch Staatsblad met de bijhorende vraag of erfgenamen zich willen melden. Fervente lezers als wij allen zijn van dit schandaalkrantje… Succes verzekerd. Dit is het uitgangspunt van het programma ‘Erfgenaam gezocht’, zes afleveringen op VTM, dinsdagavond, gepresenteerd door Axel Daeseleire (foto VTM).

Altruïsme aan de basis? Wil hij, enfin de makers, de hen nog onbekende rechthebbende een hun toebehorend sommetje toespelen? Dat zou fraai zijn. Maar idioot. Want deze is hen uiteraard totaal vreemd en vooral: je kan er donder op zeggen dat indien de gelukkigen aan de verre einder opdagen het allicht familieleden van het zoveelste knoopsgat zullen zijn. Onze erfwetgeving kennend betekent het dat er in dat geval nauwelijks een percentje voor het gelukkige familielid rest en dat de fiscus zijn zakken tenslotte toch volstopt. Wat meteen een tweede mogelijk argument ontkracht, waar we nog heel even om zouden gniffelen: ze willen de staat een fraaie hak zetten! Nee dat dat zal dus niet lukken, die trekt als altijd aan het langste eind.

Wat kan dan wel de bedoeling geweest zijn. Aha, een soortement detectivespel, een speurtocht, een ‘opsporing verzocht’. Spanning. En een beetje emotionaliteit daarin verweven. Hoe pakt Daeseleire het aan? Hij laat zijn ogen dwalen over de bewuste pagina in het onvolprezen blad en pikt willekeurig een naam, een individu dat al een poos wijlen is en goed voor meer dan 12.500€. Sherlock kan beginnen. Op het internet. Soms vindt hij daar al iets. Weinig meestal. De begrafenisondernemer. Dat kan helpen. Heeft hij een laatste adres… hij gaat in de buurt rondsnuffelen. Dat levert dan wel wat boeiende televisie op, gesprekken met onbekenden die plots bekend worden, tv-gezichten. Axel tracht zich een beeld te vormen van de aflijvige via gesprekken met vroegere buren, vrienden, mensen uit een wzc.

Officiële instanties helpen hem zelden vooruit, de wet op de privacy is het grote struikelblok. Maar hoe graag dwaalt hij telkens af naar het kerkhof. Alsof hij cruciale info zou kunnen aflezen van een blok graniet – het valt telkenmale tegen. Soms is het graf zelfs geruimd, of staart hij mismoedig – nee het is weemoed in zijn blik – over een asweide. Toch altijd goed voor een minuut ingetogen mijmeren over het bestaan, de eenzaamheid van zijn onderwerp zonder duidelijke erven. Emoties.

Ik moet het hem nageven: hij toont voortdurend betrokkenheid bij de persoon naar wie hij zoekt, want meer en meer graaft hij in het leven van de dode zelf en lijkt de puzzel nog slechts de aanleiding. Al is ze wel het doel. Dat steevast een positief slot kent. Want wie zoekt die vindt. Soms zijn er heel veel erfgenamen en wordt een behoorlijke pot zo gesplitst, en uiteraard afgeroomd door de instanties, dat iedere gelukkige met de som in ‘De Vette Patat’ een grote met een berenpoot en andalouse kan bestellen.

Dan blijkt er in de US een achterneef van de zingende Antwerpse kathedraal, La Esterella, op te dagen. Om hem een heel riant bedrag toe te spelen moet onze presentator toch wel een uitstapje maken naar Sicilië waar de man op een catamaran zit. Dat is weer eens iets anders dan een asweide in de Westhoek onder een druilregen! La Esterella, dat was nog eens een publiekstrekker, een kijkcijferkanon voor het programma! Of de redactie voor een eventuele volgende reeks op nog zo’n dode BV een beroep zal kunnen doen is nog maar de vraag. Mocht er een ietwat populaire Vlaming – zonder duidelijk aanwijsbare erven uiteraard – zich geroepen voelen kan hij/zij zich kandidaat stellen, een mailtje: VTM/erfgenaam gezocht.   

Ook de burgemeester van mijn hometown Sint-Niklaas figureerde in één der afleveringen als gelukkige! Het legde hem geen windeieren maar de kip heeft evenmin een gouden ei gelegd, nee dat was het dan toch niet. Met het ganse bestuur van de N-VA naar het Hof van Cleve dat zat er niet in.

Uurtjes tamelijk onderhoudende televisie. Waar Daeseleire overleden mensen een gestalte geeft, maar die blijft uiteindelijk oppervlakkig – het zijn tenslotte geen figuren die ons meer of minder boeien dan iedere andere nobele onbekende en dan kan dit programma ontoereikend diep graven om een mensenleven écht interessant te maken. Dat het uiteindelijk over het lieve geldje zou handelen – ieder spelprogramma met een prijzenpot doet dat, in die zin moet ik ‘Erfgenaam gezocht’ dus vergelijken met een gewone show waar men tracht uw sympathie of antipathie voor de deelnemers te scherpen, wat spanning te creëren, en ons bezig te houden… Geen programma om wakker van te liggen; en er is telkens alvast één persoon betrokken die dat niet eens overweegt. En laat dat nu net de hoofdpersoon zijn!       

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.