Wouke van Scherrenburg, die jarenlang als politiek verslaggever een vertrouwde verschijning op en rond het Binnenhof was, neemt ons mee in de levens van Jacoba van Beieren, Johan van Oldenbarnevelt, de gebroeders De Witt, Rutger Jan Schimmelpenninck, Johan Rudolph Thorbecke, Pieter Jelles Troelstra en Pim Fortuyn. Levens die getekend werden door strijd om de macht en persoonlijke tragiek. Je kunt de vorige afleveringen hier terugkijken. (Evangelische Omroep)

Ik heb die vorige afleveringen aan mij laten voorbijgaan omdat ik dacht dat het toch wel allemaal voor eigen (Nederlands) gebruik zou zijn. Met de laatste aflevering, die aan Pim Fortuyn was gewijd, was dit uiteraard helemaal anders. Hier kreeg ik de kans om na te gaan hoe politiek correct men met “het verschijnsel Pim Fortuyn” zou omspringen. Ik kan u al op voorhand verklappen dat dit uiteindelijk best bleek mee te vallen.

Ik was wel verbaasd hoe een bepaalde journaliste centraal bleek te staan, zo ongeveer op dezelfde wijze als de aanpak van Guinevere Claeys in de documentaire over Johan Anthierens. En uit bovenstaande perstekst van de Evangelische Omroep leer ik nu dat deze journaliste, Wouke van Scherrenburg dus, eigenlijk de maakster is van de documentaire! Dat is dus blijkbaar een nieuwe trend in de televisiejournalistiek die ik eigenlijk niet toejuich, moet ik toegeven.

Die Wouke was dan op de koop toe ook nog iemand die zelf een rol had gespeeld in de gebeurtenissen die aan de moord op Pim Fortuyn vooraf gingen. Zij was met name de journaliste die hem verweet een slechte verliezer te zijn, waarop hij haar toesnauwde dat ze maar terug aan het fornuis moest gaan staan. Waarbij ze zelf toegaf: “Eerst was ik verontwaardigd, maar dan besefte ik: nu heb ik mijn quote!”

Anderzijds was het dan ook niet verwonderlijk dat ze in nauwe schoentjes kwam te staan, toen ze op de avond van de moord haar job wilde doen, maar belaagd werd door een woedende menigte. Nu, bijna twintig jaar later, werd er dan ook toegegeven dat er destijds wel degelijk fouten zijn gemaakt, b.v. toen de feministes die met stronttaarten naar Fortuyn zijn kop smeten geen strobreed in de weg werd gelegd. Niet door de omstaanders, niet door de aanwezige journalisten en zeker niet door de afwezige politie. In de documentaire werd toegegeven dat op die manier het pad voor de moord eigenlijk reeds werd geëffend.

Anderzijds kwam ook heel even aan bod dat de moordenaar van Pim Fortuyn ondertussen alweer op vrije voeten loopt. Dat gebeurde dan door actrices Leny Breederveld en Joka Tjalsma die als fans van de vermoorde politicus ten tonele werden gevoerd. Dit was overigens een totaal ongepaste ingreep, die blijkbaar moest aangeven dat de fans van Fortuyn gewone, alledaagse, bijna wat achterlijke mensen waren. Wat mij betreft een klap in het aangezicht van alle Fortuyn-stemmers of zelfs maar sympathisanten.

Maar, zoals gezegd, voor de rest viel de documentaire eigenlijk nog mee. Zelf vernam ik hier voor het eerst dat Pim Fortuyn in zijn studententijd nog links om niet te zeggen extreem-links was geweest. Zijn sympathie voor Joop den Uyl kwam b.v. ook als een verrassing. En anderzijds mochten tegenstanders als Ad Melkert, niet gehinderd door enige tegenspraak, hun gang gaan, maar Wouke merkte wel terecht op dat de afkeer van zijn gezicht afdroop en dat speelde ook niet direct in het voordeel van deze politicus.

Nog opvallend: de buste van Fortuyn staat op een 3,5 meter hoge zuil (zodat men het beeld zelf niet makkelijk kan bekladden of beschadigen allicht) met de Latijnse tekst: ‘Loquendi libertatem custodiamus’ (laten wij waken over de vrijheid van het spreken). Ten eerste: een zeer goed gekozen slogan, want de politiek correcten die zozeer de mond vol hebben van de vrijheid van meningsuiting, zijn de eersten om ze te beknotten, desnoods zelfs door dodelijk geweld te gebruiken, iets wat (voorlopig?) gelukkig nog niet van de tegenpartij kan worden beweerd (*). Maar het doet ons, Vlamingen, natuurlijk onmiddellijk aan Bart De Wever denken, die zich ook graag van het Latijn bedient. En de vergelijking met de documentaire reeks op de VRT drong zich dan ook op. En dan komt De Wever daar toch als overwinnaar uit, voor zover men van een “wedstrijd” tussen beide kan spreken. Met name het incident met Paul Rosenmöller van GroenLinks is me bijgebleven. Op dat moment moet je toegeven: Pim Fortuyn was inderdààd een slechte verliezer…

Ronny De Schepper

(*) Hierbij moet ik denken aan het recente incident tussen Sergei Lavrov, de Russische minister van buitenlandse zaken, en Josep Borrell, de zogezegde “topdiplomaat” van de Europese Unie. Deze moest de Russen de les gaan lezen i.v.m. de zaak Navalni, maar Lavrov wees er terecht op dat een lidstaat van de Unie, met name dus Spanje, een aantal politici gevangen heeft gezet, enkel en alleen omdat ze opkwamen voor de onafhankelijkheid van hun regio (Catalonië dus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.