Het is vandaag negentig jaar geleden dat het nummer “Cocktails for two” op de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade stond in de versie van Duke Ellington. Ik vind dit belangrijk enerzijds om aan te tonen hoe populair Ellington wel was, ook bij blanken, en anderzijds is er aan het nummer zelf een heel verhaal verbonden.
“Cocktails for Two” is een nummer, geschreven door Arthur Johnston en Sam Coslow. Het nummer debuteerde in de film “Murder at the Vanities” (1934), waar het werd geïntroduceerd door de Deense zanger en acteur Carl Brisson. Duke Ellingtons versie van het nummer werd opgenomen in 1934 en werd in 2007 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.
Het nummer lijkt te verwijzen naar het einde van de drooglegging in de Verenigde Staten. Discreet vermeld in de inleiding van het lied is dat mensen “weer zorgeloos en vrolijk” zouden kunnen zijn. Het lied werd in 1934 geschreven en het 21e amendement, dat een einde maakte aan het verbod, werd in december van het voorgaande jaar geratificeerd.
De eerste opnames in 1934 waren van Johnny Green en Will Osborne, maar “Cocktails for Two” wordt vandaag de dag het best herinnerd dankzij de komische, met geluidseffecten beladen versie van Spike Jones en His City Slickers. De Slickers namen het voor het eerst op in 1944, waarbij Carl Grayson de zang verzorgde. Het was hun grootste hit aller tijden en bereikte nummer 4 in de hitlijsten. Sam Coslow haatte de oneerbiedige behandeling van Jones. Toch leverde het succes van de opname hem grote royalty’s op. In Vlaanderen werd deze versie op de BRT-televisie gebracht door Nicole Josy & Hugo Sigal samen met Jenny Bischops & Johnny Voners, maar het is twijfelachtig dat Coslow hier veel royalty’s heeft aan overgehouden…
Jonathan en Darlene Edwards (een komische act van Paul Weston en Jo Stafford) hekelde het nummer ook op hun eerste LP, “The Piano Artistry of Jonathan Edwards”, uitgebracht in 1957.
Bing Crosby nam het nummer in 1955 op voor gebruik in zijn radioshow en het werd vervolgens opgenomen in de boxset “The Bing Crosby CBS Radio Recordings” (1954-56), uitgegeven door Mozaïek Records (catalogus MD7-245) in 2009.
Andere covers zijn onder meer de Zweedse versie van Zarah Leander voor Odeon in 1934, de swingversie van Tommy Dorsey voor Victor in 1938, de versie van Keely Smith uit 1958 en Ray Charles en Betty Carter voor hun album “Ray Charles and Betty Carter” uit 1961.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 