Vandaag wordt de Franse chansonnier en acteur Jacques Dutronc 75 jaar. Het enige wat ik ooit over hem heb geschreven, was een recensie van een plaat samen met zijn vrouw Françoise Hardy. Dat ging als volgt…

Waarvoor trouwen al niet goed kan zijn. Vogue, de platenfirma van zowel Françoise Hardy als Jacques Dutronc zag wel brood in het (na lang “repeteren”) officiële samengaan van deze twee « idolen » uit de jaren zestig. Ze selecteerde uit het vrij omvangrijke oeuvre van het tweetal telkens acht nummers die wellicht moeten doorgaan voor hun beste en dit wordt gepresenteerd onder de titel « Ensemble ».
Voor Dutronc betekent dit o.a. dat « Il est cinq heures Paris s’éveille » (*), « J’aime les filles », « Et moi, et moi, et moi » en « Les Play Boys » schitteren door hun aanwezigheid (en « Mini, mini, mini » door zijn afwezigheid) en voor Françoise is er « Tous les garçons et les filles », « Ton meilleur ami », « Mon amie la rose» en het magistrale « La maison ou j’ai grandi » (maar niet « Comment te dire adieu »).
Wel jammer dat de twee artiesten telkens alterneren (i.p.v. één plaatkant Dutronc en één Hardy b.v.), want de broosheid en de romantiek van Françoise Hardy weerstaat de spot niet van de relativerende Dutronc. Hopelijk is dit niet met hun huwelijk het geval.
Jacques Dutronc was overigens in feite té intelligent en té zelf-relativerend om lang in het showbizz-wereldje rond te lopen. Tamelijk snel is hij dan ook overgeschakeld op een niet onverdienstelijke filmcarrière. Zo is hij o.a. samen met Marlène Jobert te zien in « Le bon et les truands » van Claude Lelouch. In 1977 was hij met Annie Girardot te zien in “Le point de mire”, een film van de Belg Jean-Claude Tramont. In ‘Mes nuits sont plus belles que vos jours’ van Zulawski heeft hij Sophie Marceau als tegenspeelster. En in “Toutes peines confondues” van Michel Deville heeft hij zowaar onze landgenoot Michael Pas tegenover hem.

Referenties
Ronny De Schepper, Just married, De Rode Vaan nr.51 van 1981
Françoise Hardy-Jacques Dutronc, Ensemble, Vogue VBTV 07

(*) Volgens de legende (en meer bepaald Bert Verhoye van Het Laatste Nieuws) zou de fluitsolo hierop gespeeld worden door Jean-Pierre Rampal, maar dat is niet waar. Roger Bourdin is de “dader”. Een andere legende (of zou het dan toch waar zijn?) is dat toen Dutroux op 23 april 1998 (even) ontsnapte, men na het bericht hierover, puur toevallig nemen we aan, “J’aime les filles” van Jacques Dutronc speelde.

Een gedachte over “Jacques Dutronc wordt 75…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.