De Amerikaanse actrice Melanie Griffith viert vandaag haar zestigste verjaardag. Er bestaan tal van foto’s van haar, waarop zij wel dé hippie-actrice bij uitstek lijkt te zijn, maar ik stel dus vast dat ze in de fameuze “Summer of Love” pas tien jaar oud was!

Iedereen kent wel de uitdrukking: ‘If you remember the ’60s, you weren’t really there’ Ik heb altijd gedacht dat ze aan één van The Byrds was toe te schrijven (David Crosby of anders Roger McGuinn), maar volgens de New York Times is het komiek Robin Williams die het zinnetje zou hebben bedacht. Hoe dan ook, ze is zeker op Melanie Griffith toepasselijk en haar “geheugenverlies” gaat door overmatig druggebruik zelfs verder dan enkel de sixties. Zo was ze in 1987 te gast op het Gents Filmfestival. Toen Roel Van Bambost haar daar enkele jaren later in Cannes over aansprak, ontkende ze alvast in alle toonaarden: “Gent? Filmfestival? Nooit geweest! Never! Impossible”. Nochtans was er daar iets gebeurd, waardoor ze het misschien toch had kunnen onthouden. Niemand minder dan Raf Butstraen had haar daar immers whisky-cola leren drinken! En nu gij!
Melanie werd vroeger soms naar voren geschoven als het voorbeeld bij uitstek van “het domme blondje” (in “Working girls” of “Milk money” b.v.), maar in haar beste films (met name in “Something wild” en “Body double”, foto hieronder) licht zij ook een tipje van de sluier op, die over haar “dark side” hangt gedrapeerd.
melanie-griffith-body-double-1984Melanie is immers de dochter van Tippi Hedren en werd aldus als baby nog geknuffeld door Marilyn Monroe die net een misval had gehad, waardoor Griffith later – naar eigen zeggen – zou hallucineren dat ze eigenlijk een dochter was van Monroe. Anderzijds kreeg ze van Alfred Hitchcock ooit een luguber geschenk, toen die haar moeder regisseerde in “The birds”. Hij gaf haar namelijk een pop die op haar moeder leek en bovendien lag die pop in een doodskist. Daarmee wilde Hitch zich naar verluidt “wreken” op Hedren die weigerde zich te laten kneden tot een tweede Grace Kelly.
In “Pacific Heights” speelt Melanie Griffith als ware dochter van haar moeder de hoofdrol in een soort van Hitchcock-thriller (na “Body double” van Brian De Palma en “Something wild” van Jonathan Demme uit 1986, waarin ze overigens met Jeff Daniels speelde met wie ze goed kon opschieten, als ze echter met hem zou getrouwd geweest zijn, dan zou ze Melanie Daniels hebben geheten, de naam die haar moeder heeft in “The Birds”). “Pacific Heights” is de naam van een groot huis, een soort van kruising tussen het flatgebouw waar John Lennon woonde (en werd vermoord) en waar ook “Rosemary’s baby” werd gedraaid en het mysterieuze huis op de heuvel in “Psycho” van meester Hitchcock zelf. Alleen staat het huis wel in San Francisco en dat maakt dat het overdag een zonnige, vredige indruk nalaat. Vandaar ook dat het zo’n indruk maakte op Matthew Modine, Melanie’s filmechtgenoot (bekend geworden via “Streamers”, “Birdy”, “Full Metal Jacket”, “Mrs.Soffel” en “Memphis Belle”), die haar aanzet om het aan te kopen, ook al is het veel te groot voor hen beiden. Ze besluiten een aantal kostgangers te nemen (o.a. een Japans echtpaar) en daarbij hoort ene Carter Hayes, gespeeld door Michael “Batman” Keaton, uitermate verstandig, maar ook uitermate geschift. U begrijpt het al: de poppen gaan aan het dansen.
Voor Melanie Griffith is het een mogelijkheid om de rol van de ongeloofwaardige detective recht te trekken, die ze neerzet in “A stranger among us”, een thriller die zich binnen een streng joods milieu afspeelt. Maar eerst kwam nog “The bonfire of the vanities” (Brian De Palma), de lang verwachte verfilming van de bestseller van Tom Wolfe. Michelle Pfeiffer weigerde heel terecht de vrouwelijke hoofdrol (nu dus door een irritante Melanie Griffith gespeeld) omdat ze het een belediging voor de vrouw in het algemeen vond. Daarvóór was Melanie te zien geweest in “Working girl” in een regie van Mike Nichols als “social climber”. Mijns inziens haar beste vertolking na “Something wild” (foto hieronder).
Something Wild - Melanie Griffith ripped“Born yesterday” van Luis Mandoki (1993) was een remake van het klassieke blijspel van George Cukor uit 1950. De rol van het spreekwoordelijke domme blondje bezorgde Judy Holliday destijds een oscar, nu doet Melanie Griffith een gooi naar het kleinood. Haar mannelijke tegenspelers zijn John Goodman (eertijds Broderick Crawford) als de rijkaard die vindt dat zijn vriendinnetje een beetje cultuur nodig heeft en Don Johnson (ex-William Holden) is de leraar die haar ernstig neemt. Een mislukte zedenkomedie waarin duidelijk wordt gemaakt dat fysieke schoonheid en intelligentie niet noodzakelijk elkaars tegenpool zijn.
Don Johnson is overigens tot tweemaal toe de echtgenoot van Melanie geweest. Ze leerde hem als 14-jarige kennen op een filmset in 1972 (hij was toen 22) en huwde eerst met hem in 1976 en nadien nogmaals in 1989. Tussendoor is ze in 1983 gehuwd met Steve Bauer: de acteur, niet de wielrenner!
In datzelfde jaar trouwt Johnson met zijn vriendin Patti d’Arbanville, waarbij hij al een zoontje Jesse van drie jaar heeft. Zijn succes in “Miami Vice” stijgt hem naar het hoofd en hij wordt onuitstaanbaar, zodat my lady d’Arbanville hem dumpt. Hij vindt troost in de armen van Barbra Streisand.
Griffith is net als Johnson vroeger ook drank- en drugsverslaafd geweest, misschien omdat ze te veel tracht aan het Hollywood-ideaal te beantwoorden (siliconenborsten, collageenlippen) en daar niet in slaagt. In “Working girl” mocht ze dan b.v. nog behoorlijk zijn, voor “Shining through” kreeg ze de raspberry als slechtste actrice.
Johnson is daarna alweer in een ontwenningskliniek opgenomen met alcoholproblemen en Melanie Griffith heeft hem daarom opnieuw gedumpt en is gevlucht in de armen van Antonio Banderas die ze op de set van “Two much” in april ’95 heeft ontmoet.
In de film zelf geeft Banderas (als Art Dodge, remember the Artful Dodger uit “Oliver Twist”?) echter de voorkeur aan Daryl Hannah. Deze film valt vooral op door vele slordigheden (om er slechts twee te noemen van helemaal bij het begin: op een bepaald moment legt Melanie Griffith haar hoed naast zich in haar wagen. Banderas klimt over de achterbank tot bij haar als zij plotseling heel hard moet remmen. Dan valt Banderas toch wel op die hoed, zeker? Blijkbaar niet, evenwel. Banderas was overigens in haar auto terechtgekomen omdat hij achterna gezeten werd door een aantal “tough guys”. Hierdoor had hij zijn eigen wagen natuurlijk bij de baas van de “tough guys” (Danny Aiello als ex-man van Melanie in de film) moeten achterlaten. ’s Anderendaags rijdt Banderas echter probleemloos opnieuw in zijn eigen wagen. En zo gaat dat zeker nog een tiental keren door.
Maar meer nog dan door zijn slordigheid valt op dat deze film een “remake” is van “Le Jumeau” van Yves Robert uit 1984 met Pierre Richard in de rol die hier door Antonio Banderas wordt vertolkt. Nochtans wordt daarvan geen gewag gemaakt in de aftiteling. Dat komt omdat beide films eigenlijk gebaseerd zijn op een boek van Donald E.Westlake. De originele titel is trouwens “Two much”.
Nadien draait ze nog “Milk Money” waarin Melanie als hoertje-met-een-gouden-hart door een knaapje (Michael Patrick Carter) aan zijn vader (Ed Harris) wordt gekoppeld.
In mei ’96 is ze getrouwd met Banderas en in september werd Stella del Carmen geboren, nadat ze van Johnson al een dochtertje, Dakota (°1990), heeft en van Bauer een zoontje, Alexander (°1985). Johnson zelf papt nu aan met zijn privé-secretaresse Aimée. Enfin, “nu”… Je weet dat voor mij de tijd is blijven stilstaan midden de jaren negentig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s