Het is vandaag al twintig jaar geleden dat “Harry Potter and the Philosopher’s Stone” van J.K.Rowling is verschenen. Ik ben er zeker van dat op dat moment niemand, zelfs niet de schrijfster of de uitgever, besefte wat voor een revolutie dit zou te weeg brengen.

Zelf heb ik “The Philosopher’s Stone” pas zo’n zes jaar later gelezen toen mijn vrouw en ik in Wimbledon bij Tony en Julie Mullins verbleven en die waren toen al door de microbe gebeten. Ikzelf vond het niet slecht, maar het zette me toch niet aan om de andere delen te gaan lezen (deel twee staat hier wel klaar in mijn boekenkast, maar er is nog zovéél dat ik moet lezen). Mijn vrouw van haar kant heeft alle verdere delen verslonden.
Tot mijn verbazing heb ik Rowling echter niet eens vermeld in mijn artikel over fantasy en dat moest ik bij deze gelegenheid toch even recht zetten, vond ik. In het fantasy-genre kan de schrijver per definitie immers z’n fantasie de vrije loop laten. Hij creëert een wereld die hij (of zij, in het geval van Rowling) helemaal verzonnen heeft. Die wereld kan zich op onze aarde bevinden, maar ook in een verzonnen tijdperk in de toekomst (Jack Vance) of in het verleden (om precies te zijn: zeven duizend jaar geleden bij Tolkien), en uiteraard ook op een andere planeet (David Lindsay, E.R.Eddison). Het kan ook een “parallelle” wereld zijn waar men via een “magische poort” geraakt. Meestal een deur of een spiegel (“Alice in Wonderland”), maar het kan b.v. ook een orkaan zijn (“The Wizard of Oz”) of zelfs een gezelschapsspel (“Jumanji”) of natuurlijk ook het fameuze perron 9 3/4 van J.K.Rowling.
373074In 2012 schreef Rowling dan “Een goede raad” (oorspronkelijke Engelse titel: “The Casual Vacancy”), een boek bedoeld voor volwassenen. Oorspronkelijk wilde ze haar boek de titel ‘Verantwoordelijk’ meegeven, tot ze op een dag één van de werken van Charles Arnold-Baker (1918-2009) las en daar de term ‘casual vacancy’ tegenkwam. In The New Yorker verklaarde de schrijfster: “Dit boek gaat over verantwoordelijkheid. In haar kleine vorm – hoe verantwoordelijk we zijn voor ons eigen geluk en waar we onszelf tegenkomen in het leven – maar ook in haar grote vorm: hoe verantwoordelijk we zijn voor de armen, de benadeelden, de ellende van anderen”. De Nederlandse titel is dus geen letterlijke vertaling, daar het in dat geval “een onverhoopte vacature” had moeten eten. ‘Een goede raad’ verwijst volgens Wikipedia waarschijnlijk naar de gemeenteraad, waarin nu dus een vacature vrij is, en de zeer verschillende karakters en meningen van de leden en degene die lid willen worden.
Hoe dan ook, het boek werd maar matig ontvangen omdat het werd vergeleken met het enorme succes van de Potter-boeken en daarom publiceerde Rowling een jaar later een thriller, “The cuckoo’s calling” (in het Nederlands vertaald door Sabine Mutsaers als “Koekoeksjong”), onder het pseudoniem Robert Galbraith (*). Net als Paul McCartney die “Woman” schreef voor Peter & Gordon onder het pseudoniem Webb, wou ze nagaan hoe haar boek zou worden ontvangen als men niét wist dat zij de auteur was. Maar net als bij McCartney lekte het geheim voortijdig uit (Rowling was furieus, al zit er in het werk zelf wel een leuke verwijzing: “Jij zou je detectivewerk aan de wilgen moeten hangen en fantasyboeken moeten gaan schrijven”, p.492) en daarom bleef het antwoord op het experiment uit. Net als “Woman” werd het wel een “hit”, maar geen overweldigend grote, zoals de nummers van The Beatles zelf of – in haar geval – zoals de Potter-boeken.
Het boek zelf is a run-of-the-mill detective die in niets verschilt (noch negatief, noch positief) van tal van dergelijke werken. Alleen is het me niet helemaal duidelijk, waarom ze van haar privé-detective een gehandicapte maakt (hij heeft zijn voet verloren in Afghanistan, people are so careless these days). Men kan zeggen: dat komt toch van pas in de ontknoping? Jazeker, maar die ontknoping had ze natuurlijk ook anders kunnen laten verlopen, indien hij niét werd gehinderd door zijn vroegere blessure. Bovendien zal het een probleem blijven, indien er nog meer verhalen zouden komen rond het speurdersduo Strike-Robin (zijn pientere secretaresse). Alhoewel… nu het “grote geheim” is uitgelekt, is het nog de vraag of er ooit een vervolg komt natuurlijk…

Ronny De Schepper

(*) Eigenlijk was J.K.Rowling ook al een pseudoniem. Ze heet immers gewoon Joanne Rowling zonder tweede voornaam, zodat die “K” gewoon verzonnen is. En de reden daarvoor is dat de uitgeverij zich met de Potter-boeken oorspronkelijk louter op een jongerenpubliek wou richten en “jongens lezen geen boeken die door een vrouw zijn geschreven”. Vandaar dus het mysterieuze “J.K.” in plaats van gewoon “Joanne”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s