De Frans-Zwitserse filmregisseur Barbet Schroeder viert vandaag zijn 75ste verjaardag.

Barbet Schroeder werd geboren in Teheran op 26 augustus 1941 als zoon van een Zwitserse vader en een Duitse moeder. Hij groeide op in Colombia en belandde na een ommetje langs India in Parijs. Daar produceerde hij films van Fassbinder, Wenders, Rohmer en Duras en maakte zelf “More” in 1969 (met in de hoofdrol Mimsy Farmer, zie foto) en “La Vallée” in 1972, telkens met muziek van Pink Floyd (in het eerste geval werd de muziek uitgebracht op een gelijknamige elpee, in het tweede kreeg het album de titel “Obscured by clouds” mee).
Hilde Van Gaelen schreef over deze films: “Barbet Schroeder behoort tot de in de huidige kinematografie niet zeldzame valse profeten, die het filmmedium aanwenden tot het verspreiden van verderfelijke theorieën of het munt slaan uit minder aanbevelenswaardige trends. Het zoeken naar het verloren paradijs is het thema dat, naar eigen verklaringen, Schroeder aan het hart ligt. In ‘More’ bracht hij het naar voren in een nauwelijks verkapte aansporing tot druggebruik. In ‘La Vallée’ zit er heel wat semi-porno omheen, wat de geestdrift van de gewoontegetrouw voor ’n nationaal werk gunstig vooringenomen Franse pers geenszins vermocht te temperen.”
In deze laatste film speelt Bulle Ogier een “mallotige en mondaine echtgenote (…) Zij zoekt (…) in opdracht van een boetiek in Parijs naar zeldzame pluimen.” Vandaar de titel van haar stuk: “Geen pluimpje waard” natuurlijk.
“De tocht duurt eindeloos,” gaat Hilde verder, “in een sfeer die om beurt magisch-realistisch, etnologisch, Zen-Boeddhistisch en anti-kolonialistisch is bedoeld, maar uiteindelijk overkomt als een erotisch gekruid toeristisch kitsch-product.”
Een film die als “anti-Histoire d’O” de geschiedenis is ingegaan, is “Maîtresse” van Barbet Schroeder uit 1976. Enerzijds is dit ten onrechte omdat het ook een SM-film betreft, alleen is het rollenpatroon deze keer omgekeerd: Bulle Ogier is de dominerende “maîtresse”. Anderzijds is het juist, omdat de film moralistisch is van strekking: uiteindelijk wordt ze immers uit dit milieu “gered” door haar “oprechte liefde” voor inbreker Gérard Depardieu.
Later trok hij naar Hollywood, waar “Barfly”, “Reversal of fortune” en “Single white female” volgden. “Reversal of fortune” (1990) vertelt het reële verhaal van Claus en Martha von Bülow. In 1980 geraakte deze laatste in een coma, mogelijk nadat haar man Claus haar een overdosis insuline had ingespoten (ze leed aan hypoglycemie). In 1982 werd hij alvast tot dertig jaar cel veroordeeld, maar in 1985 werd hij weer vrijgesproken. De twee kinderen van Martha (die in de omgang Sunny werd genoemd) uit een vorig huwelijk hebben altijd volgehouden dat hun stiefvader schuldig was. Sunny overleed pas in december 2008, zonder ooit bij kennis te zijn gekomen. In de film worden de rollen vertolkt door Jeremy Irons en Glenn Close.
Als “evil twin”-film wordt “Single white female” van Barbet Schroeder uit 1992 in “Time” vergeleken met “Raising Cain” van Brian de Palma (het horror-script doet ergens aan de Woody Allen-Mia Farrow-ruzie doet denken). Het uitgangspunt hierbij is dat we allemààl “tweelingen van onszelf” zijn, waarbij de goede engelbewaarder de bovenhand moet halen op het duiveltje in onszelf. Dat zou dan “cultuur” heten. Leuker is de opmerking dat filmpersonages zelf blijkbaar nooit naar de film gaan, want had Allie uit “Single white female” (Bridget Fonda) Glenn Close in “Fatal attraction” gezien, dan was ze wel op haar hoede geweest voor Hedy (Jennifer Jason Leigh).
“Before and after” uit 1996 werd uiteindelijk niet uitgebracht in ons land. Hierin wordt Edward Furlong, filmzoon van Meryl Streep en Liam Neeson, beschuldigd van moord op zijn vriendin.
In 2002 regisseerde Schroeder “Murder by numbers”, de vierde (*) variatie op het thema dat Hitchcock reeds in “Rope” aansneed: twee hoogbegaafde jongeren uit de hogere kringen vervelen zich te pletter en vermoorden een willekeurig iemand om te bewijzen dat ze er ongestraft mee weg kunnen komen. Dat is echter buiten de waard, in dit geval Sandra Bullock als de eigenzinnige politieinspecteur Cassie Mayweather gerekend. The title refers to the song “Murder by Numbers,” written by Sting and Andy Summers and performed by The Police, about planning the perfect murder.

Ronny De Schepper

Referentie
Hilde Van Gaelen, Geen pluimpje waard, Gazet van Antwerpen, 19 januari 1973.

(*) This is the fourth Hollywood film adaptation of the infamous 1924 Nathan Leopold & Richard Loeb murder case. The first was Alfred Hitchcock’s Rope (1948), the second Richard Fleischer’s Compulsion (1959) and the third Tom Kalin’s Swoon (1992).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s