Dertig jaar geleden ging ik naar “Jesus Christ Superstar” kijken in het Gentse Arenatheater. Nog niet zo lang geleden heb ik u naar aanleiding van de zeventigste verjaardag van tekstschrijver Tim Rice in het lang en het breed onderhouden over de rock-opera als zodanig, zodat ik mij vandaag kan beperken tot mijn recensie in De Rode Vaan van dertig jaar geleden…

Er is een verschil tussen een « illusie » en het echt trachten te « zijn ». En dat is precies wat Daan Van den Durpel met zijn Christus trachtte te doen in de Gentse herrijzenis van de rockopera « Jesus Christ Superstar » in Arena.
Zo zijn we meteen ook met het negatiefste aspect van deze voorstelling begonnen en dat is eigenlijk niet eerlijk want alles bij elkaar is zij ons best bevallen. Natuurlijk vinden wij ook dat het ergens onzinnig is deze flower-power historie precies in 1984 te laten herleven; natuurlijk stikten ook wij in de rookwolken; natuurlijk vonden wij ook die breakdancers totaal overbodig en storend. Maar toch moesten we tegelijkertijd vaststellen dat de muziek van deze opera ons nog steeds weet te bekoren en dat onder de leiding van Rufus Collins het Arena-personeel tot meer in staat blijkt dan we hadden gedacht.
Al wisten we wél reeds dat het Arena-orkest uitstekend kan musiceren (knappe arrangementen van Peter Gistelinck en Paul Van Caudenberg) en dat met name Liliane Dorekens (Maria Magdalena) en Marijn Devalck (Judas) over uitstekende stemmen beschikken. Verder was er een prettige hernieuwde kennismaking met Danny Sinclair van The New Inspirations als Petrus, maar ook Daan Van den Durpel b.v. kweet zich vocaal behoorlijk van zijn taak (de scène in de hof van Getsemane is wellicht de moeilijkste rock-aria die we kennen: vergeten we niet dat de « originele » Christus lan Gillan van Deep Purple is!). Zo behoorlijk zelfs dat we onze negatieve kritiek op zijn acteren daarvoor een beetje willen afzwakken (maar het blijft onvergeeflijk).
« Jesus Christ » is bij momenten ook een komische opera (de dronken apostelen op het laatste avondmaal; Herodes…) en deze hebben blijkbaar beter de tand des tijds doorstaan. Karel Deruwe maakte van zijn kort solonummer alleszins een ware « show ». Op deze momenten (maar ook op de ernstige) toont Paul Berkenman zich inderdaad een bekwaam vertaler, zoals Marijn Devalck in De Rode Vaan nr.44 van 1984 reeds had aangekondigd.
Kortom, verwacht niet dat u in Arena de nieuwe « Mistero Buffo » van de Vlaamse theatergeschiedenis te zien krijgt, maar het is een vertoning die u zeker niet teleurgesteld zal verlaten en waarbij het enthousiasme en de inzet van de talrijke medewerkers aanstekelijk werkt. In het begin van dit jaar zagen wij een Amerikaanse « Hair »-versie (weliswaar niet door de allergrootsten, maar iedereen zal moeten toegeven dat álle Amerikaanse musicalgezelschappen een enorm potentieel hebben om uit te recruteren) en deze « Vlaamse » Superstar mag daar niet enkel naast, maar zelfs boven staan.

Referentie
Ronny De Schepper, Arena: Christus herrezen, De Rode Vaan nr.49 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s