Meryl Streep wordt 65…

Meryl StreepDe eerste keer dat ik Meryl Streep (New Jersey, 22/6/1949) aan het werk zag, was ik werkelijk ondersteboven van haar. Het betrof immers de film “Sophie’s choice” van Alan J.Pakula uit 1982 (naar het boek van William Styron). Enfin, dat is een beetje gelogen, want ik had ze ook reeds aan het werk gezien in “Julia” (Fred Zinneman, 1977) en in “The deer hunter” (Michael Cimino, 1978), maar daarin speelde ze slechts een bijrol zodat ik ze niet eens had opgemerkt. In de televisiereeks “Holocaust” had ze in diezelfde periode al een belangrijker rol, die bovendien haar rol in “Sophie’s choice” bij wijze van spreken al aankondigde, maar ook dan was haar naam mij niet bijgebleven.

Ook “The French Lieutenant’s Woman” van Karel Reisz met Jeremy Irons, die als Charles Smithson zijn verloofde in de steek voor het verlaten liefje van een Franse zeeman, dateert nog van vóór “Sophie’s choice” (namelijk uit 1981), maar die heb ik pas daarna gezien. Bij dit ouderwets Victoriaans melodrama met referenties naar het heden door een “film-in-de-film” begon Streeps manie om met een tongval te spreken mij al een beetje te irriteren.
Dat ik “Kramer vs. Kramer” (Robert Benton, 1979) opzettelijk links had laten liggen, had echter niets met tongvallen te maken, maar alles met het feit dat het gevecht om het hoederecht over kinderen mij te nabij kwam. Zelfs nu, als mijn kinderen al lang volwassen zijn, kan ik nog altijd niet naar die film kijken.
Na “Sophie’s choice” kwam “Silkwood” dat ik destijds omwille van de problematiek nog kon smaken, maar het echte bekkentrekken begon toen Streep gestalte gaf aan de Deense schrijfster Karen Blixen in “Out of Africa” (Sydney Pollack, 1985). Dat ik deze film toch kon appreciëren heeft dan ook alles te maken met Robert Redford, de prachtige fotografie van de Afrikaanse landschappen (vooral die vanuit de lucht) en de onverwoestbare Wolfgang Amadeus Mozart.
Als Meryl Streep een dingo van kindermoord beschuldigt in “A Cry in the Dark” (Fred Schepisi, 1988), ligt haar Australisch accent me echter zo zwaar op de maag, dat ik mezelf niet kan overhalen naar deze film te gaan kijken.
Dat is eveneens het geval als Shirley MacLaine en Meryl Streep moeder en dochter spelen in “Postcards from the edge” in 1990, de film van Mike Nichols naar het semi-autobiografische boek van Carrie Fisher, de dochter van Eddie Fisher en Debbie Reynolds. Deze laatste onderstreept wel dat zij nooit haar rokken heeft opgetild om aan haar dochter te tonen dat ze geen slipje droeg (wat in de film wél gebeurt).
Naar “Death becomes her” (Robert Zemeckis, 1992) heb ik dan weer wél gekeken, maar voor “The house of spirits” (Bille August, 1993) heb ik opnieuw gepast wegens mogelijke gehoorschade.
Eventuele tongvallen werden overschaduwd door het geluid van watervallen in “The river wild” (Curtis Hanson, 1994), een film over rafting (samen met Kevin Bacon). Volgens de publiciteit die eraan voorafging, zou Meryl Streep tijdens de opnamen bijna om het leven zijn gekomen toen ze in een draaikolk terechtkwam.
Daarna volgde in 1995 “The bridges of Madison County”, waarin Robert Redford een fotograaf met cowboy-allures zou spelen, naast “boerin” Isabella Rossellini, maar uiteindelijk was het Clint Eastwood die zowel de regie als de mannelijke hoofdrol voor zijn rekening nam. Als vrouwelijke partner koos hij Meryl Streep, met wie men eerst vermoedde dat hij ook naast de set aan het rollebollen zou gaan, maar uiteindelijk bleek hij met een nog jonger nieuw lief af te komen. Het misverstand is misschien afkomstig van het feit dat het verbazend goed klikt tussen de twee vertolkers en dat Streep haar (deze keer) Italiaans accent binnen de perken houdt. Totaal in tegenspraak met Hollywood-cinema is dat men het erotisch aspect heeft geminimaliseerd en dat men van de bierzwelgende echtgenoot een sympathieker personage heeft gemaakt om minder zwart-wit te gaan werken. (Tussendoor leende Streep haar stem aan de onuitstaanbare Jessica Lovejoy in een aflevering van “The Simpsons”.)
In 2008 speelde Meryl Streep de koppige non in “Doubt”, het met de Pulitzerprijs gelauwerde toneelstuk van John Patrick Shanley, dat door de auteur zelf tot een film werd omgezet.
Een jaar later werd ze (eindelijk!) genomineerd voor een raspberrie en dan nog wel voor de verfilming van de Abba-musical “Mamma mia”. Toch pakte ze helaas alweer naast het kleinood, dat wel voor haar collega Pierce Brosnan in dezelfde film was weggelegd. Nochtans vond ik beiden wel meevallen in deze film.
Haar grote bekroning behaalde Streep in 2012 toen ze een derde oscar in de wacht sleepte, deze keer voor haar vertolking van Margaret Thatcher. In 2016 zag ik haar opnieuw in een biopic, deze keer over Florence Foster Jenkins in een regie van Stephen Frears. Meryl Streep and Simon Helberg (as her pianist Cosmé McMoon) recorded all of their songs together at Abbey Road prior to filming. Once filming began, director Stephen Frears asked them to perform all of the music live, on set.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.