Jessica Lange wordt 65…

Jessica LangeMorgen wordt de Amerikaanse actrice Jessica Lange 65 jaar oud.

Ze werd geboren in Cloquet (Minnesota) op 20 april 1949. Als derde van vier kinderen (twee oudere zussen en een jongere broer) werd ze opgevoed door een veeleisende vader (gooide haar in het water “om haar te leren zwemmen” b.v.), zelf was hij echter het type van twaalf stielen, dertien ongelukken, die ook voortdurend verhuisde, waardoor ze altijd “de nieuwe” was op school, wat haar in een fantasiewereld deed vluchten. Zo heeft ze ook leren “acteren”: ze acteerde namelijk dat haar vader en haar familie het burgerlijke gezinnetje uit “Vader weet het beter” waren. Haar moeder was het cliché van het brave huissloofje.
Jessica moest gaan studeren aan de universiteit van Minnesota (omdat dat belangrijk was), maar die studie gaf ze na één jaar op. Dat was in de wilde jaren zestig en ze verliet het huis om met een Spanjaard, de undergroundfilmer Paco Grande, te huwen (haar enige huwelijk trouwens). Na een tijdje in Spanje te hebben geleefd, gingen ze “on the road” in de VS. Hij is het die haar met diverse vormen van cultuur in contact heeft gebracht. Ze begon zelf toneel, schilderkunst en moderne dans te studeren en gaf “performances”. Nu leeft ze met Sam Shepard en haar drie kinderen (twee van Sam, de oudste dochter is van Mikhaïl Baryshnikov) op een hoeve in Virginia. Sam heeft zelf ook nog een zoon (Jesse) uit een vroeger huwelijk.
In 1976 wordt ze uitgekozen door Dino de Laurentis voor de toen spraakmakende remake van “King Kong” door John Guillermin (ondertussen echter van de kaart geveegd door de spectaculaire Peter Jackson productie), wat haar wel in de belangstelling brengt, maar het bezorgt haar een valse start wat haar perceptie door de pers betreft. Nochtans hadden die moeten inzien dat haar belabberde manier van acteren niets meer haar, maar alles met het scenario had te maken. De nadruk kwam immers sterk te liggen op de erotische verhouding tussen haar en Kong. Zo moest ze bijvoorbeeld spelen dat ze klaarkwam als Kong haar droog blaast na de beruchte scène onder de waterval. In werkelijkheid moet dat beest uit z’n bek hebben gestonken dat ze wellicht in zwijm zou gevallen zijn! Idem dito met de scène als ze bij hem in het ruim van het schip valt. Dan zou ze normaal in hopen stront terecht moeten gekomen zijn in plaats van de onzinnige liefdeswoordjes die ze hem moet toeroepen (in een ruim moet je nu eenmaal roepen i.p.v. fluisteren).
Dat verbetert met “All that jazz” van Bob Fosse, maar vooral met alweer een andere remake, namelijk “The postman always rings twice” (foto 2). Hierna heeft ze op 31-jarige leeftijd haar eerste kind, maar kort daarna ontmoet ze op de scène van “Frances” Sam Shepard, al is ze pas twee jaar later met hem gaan samenwonen. Voor deze rol van de actrice Frances Farmer, die omwille van haar (al dan niet vermeende) communistische sympathieën haar carrière gebroken ziet en zelfs in een instituut voor geesteszieken eindigt, krijgt ze een oscarnominatie. De andere rollen worden gespeeld door Sam Shepard als Harry York, Kim Stanley als Lillian Farmer, Bart Burns als Ernest Farmer, Christopher Pewnnock als Dwyne Steele en Jeffrey DeMunn als Clifford Odets.
Daarna heeft ze dan eindelijk een oscar te pakken voor haar rol in “Tootsie”, waarna de sociale film “Country” (ook in het gewone leven zet ze zich in voor Farm Aid en ook pro-abortus b.v.) en de film over countrymuziek “Sweet dreams” haar weer tweemaal een oscarnominatie oplevert.
Daarna draait ze “Far north” (speciaal voor haar geschreven door Sam), gevolgd door “Crimes of the heart” (waarbij ze 20 kg is verdikt na de geboorte van haar tweede dochter). “Everybody’s all-American” vindt ze zelf haar grootste miskleun, enfin ’t is te zeggen, haar rol werd bijna helemaal weggeknipt; anderzijds weigert zij de “final cut” clausule in haar contract op te nemen: een film is in haar ogen wel degelijk het product van een regisseur.
In 1989 heeft ze alweer een oscarnominatie te pakken voor “The music box”, een film losweg gebaseerd op het levensverhaal van John Demjanjuk. Daarna volgt “Men don’t leave”. In 1993 draait ze “Night in the city” van Irvin Winkler, waarin ze weer met Robert de Niro (na “Cape Fear”) scheepgaat.
Haar tweede oscar voor de beste actrice kreeg Jessica Lange voor “Blue Sky” (1994), waarvoor ze ook reeds bekroond met een Golden Globe (zouden ze die twee competities niet beter samensmelten?) voor haar vertolking van de manisch-depressieve, nymfomane vrouw van een militair. Deze film was reeds van 1991 onder het stof blijven liggen zodat regisseur Tony Richardson overleden was nog voor-ie werd uitgebracht!
Jessica Lange speelde daarna een sociale werkster in “Losing Isaiah” van Stephen Gyllenhaal. Hale Berry is degene die haar kleine in een vuilnisbak is verloren. In 1998 is ze de schoonmoeder “from out of hell” van Gwyneth Paltrow in “Hush” van Jonathan Darby. In deze rol deed Jessica Lange me denken aan die Middeleeuwse toneelspelers die “de slechte” speelden en die na afloop het risico liepen te worden gelyncht door de toeschouwers. ’t Zal dus wel zijn dat ze het goed deed, zeker?
Jessica Lange heeft altijd te kennen gegeven dat ze graag Madame Bovary zou spelen of Anna Karenina, maar dat zal er nu niet meer van komen, vrees ik. Haar hobby is op kerkhoven rondhangen. Zelf zou ze willen dat er “mother” op haar grafsteen stond, waarmee nog maar eens bewezen is dat de moeilijkheden die ze in haar jeugd heeft meegemaakt uiteindelijk meer indruk op haar hebben gemaakt dan de toch wel schitterende carrière die ze als actrice heeft gemaakt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s