Today it’s exactly 620 years ago that Geoffrey Chaucer told his Canterbury Tales for the first time at the court of Richard II. Chaucer scholars have also identified this date (in 1387) as the start of the book’s pilgrimage to Canterbury.

In 1118 wordt Thomas Becket geboren in Cheapside, de drukke marktwijk van Londen, uit Normandische ouders. Hij kreeg een verzorgde opvoeding, zodat hij werd opgenomen in het gevolg van de aartsbisschop. Na zijn studies van kerkelijk en burgerlijk recht werd hij in 1154 aartsdeken van Canterbury. Hij werd ook een boezemvriend van koning Hendrik II en begon op die manier nogal wereldlijk te leven. Daarom benoemde de koning hem in 1162 tot aartsbisschop, omdat hij dacht dat hij hem volledig naar zijn hand kon zetten. Eens hij was benoemd, begon Becket echter een streng ascetisch leven te leiden en koos hij de zijde van de paus in diens conflict met Hendrik II. Hij werd voor zes jaar verbannen, maar keerde in 1170 terug om zich te verzoenen met de koning. Vooraleer een ontmoeting kon plaatshebben werd hij op de trappen van het altaar door vier ridders van Hendrik II vermoord. Hij werd reeds in 1173 heilig verklaard en een jaar later werd Hendrik II verplicht een boetetocht te maken naar zijn graf in Canterbury om vergiffenis te krijgen voor de moord. Ontelbare onderdanen zouden later die toch overdoen, zodat Canterbury een druk bezocht pelgrimsoord werd.
Rond 1340 werd Geoffrey Chaucer geboren als zoon van rijke handelaars. Hijzelf werd een page in een hoog-adellijk huishouden. Zo verkreeg hij de steun van John of Gaunt, de hertog van Lancaster, één van de hoofdrolspelers in de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland. Voor hem reisde Chaucer dan ook naar Frankrijk en Italië, waar hij kennis maakte met het werk van Dante en Boccaccio. Vooral de “Decamerone” van deze laatste stond hem zodanig aan dat hij in de “Canterbury Tales” ook zo’n raamvertelling te boek stelde. Zijn uitgangspunt, een pelgrimstocht naar Canterbury (naar het graf van Thomas Becket), deed hij zelf ook in 1388. Dat dertig pelgrims elk twee verhalen vertellen (één op de heenreis en één op de terugreis) zal allicht wel aan zijn eigen fantasie ontsproten zijn. Het plan bleef echter onafgewerkt. Toch laat hij met dit boek een schitterende doorsnede van de Engelse maatschappij in de veertiende eeuw na. Zowel hogere als lagere klassen, jongeren en ouderen, mannen en vrouwen, leken en geestelijken, gestudeerden en analfabeten, ze passeren allemaal de revue. In de Tabbard Inn in Canterbury werden de bekendste figuren overigens met toeristische doeleinden opnieuw gecreëerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s