Magenta

Weer zoiets raars. Bij de reacties op mijn artikel over de VRT-reeks “Belpop” vraagt Jef Boudry zich af waarom ik niet wat meer aandacht besteed aan de groep, waarbij hij destijds de bas hanteerde, Magenta. Nu moet ik toegeven dat ik nooit een grote Magenta-fan ben geweest, dus ik dacht dat ik Jef niet tegemoet kon komen, maar kijk, wat vind ik hier in mijn computer? Een bijdrage van drummer Marc Ségal. In briefvorm dan nog wel. Ik kan me niet herinneren ooit een brief te hebben ontvangen, maar kijk, hier is-ie dan toch.

Johan Verminnen had nog maar pas “Ontdek de ster” gewonnen, maar hij was helemaal niet gelukkig met het imago dat men hem probeerde op te dringen. Hij had vernomen dat er in Antwerpen een groepje bezig was met Nederlandse teksten begeleid door modernere arrangementen dan men tot dan toe gewoon was in de zgn. kleinkunst. (Ere wie ere toekomt: toch een beetje met Boudewijn de Groot in het achterhoofd als voorbeeld.) Johan is toen geregeld op onze repetities geweest en, toeval of niet, kort daarna kwam zijn tot op heden grootste hit op single uit: “Laat me nu toch niet alleen”.
We hebben daarna nog heel vaak met Johan samen op de affiche gestaan, steeds in de beste, vriendschappelijke sfeer.
Dit gold trouwens ook voor Raymond, Koen en Kris De Bruyne, Zjef Vanuytsel, enz. Er heerste toen een heel toffe sfeer onder de collega’s, we voelden allemaal dat we met iets bezig waren dat wel eens wat kon gaan betekenen in het “kleinkunstwereldje”, eindelijk werd er afstand genomen van de traditionele acts zoals ’t Kliekske, de Kadullen en andere Vaganten.
Dit werd ook heel duidelijk toen we met z’n allen aantraden tijdens de Nekka-nacht in het Sportpaleis.
Ik geef toe dat er veel geschreven is geweest over Magenta voordat de eerste elpee een feit was, de verwachtingen waren hooggespannen, we hebben heel veel airplay gekregen op de radio, hebben heel veel televisie gedaan en hebben heel veel opgetreden. Dat we uiteindelijk geen vaste waarde in het Nederlandstalige circuit zijn geworden ligt aan verschillende factoren :
deels bij de groep zelf (niemand van ons zag het zitten om beroeps te worden), deels aan het manke management, en deels aan, jawel, het feit dat we niet uit het Brusselse kwamen. U zult het u misschien niet kunnen voorstellen, maar toentertijd speelde dit wel degelijk een grote rol. (Het is ons toen ook zelfs meermalen vlakaf gezegd geweest: maak van de hoofdstad jullie uitvalbasis, neem een andere manager -dit hadden we idd beter gedaan – en alles zal in de positieve zin veranderen).
De echte, originele groep heeft slechts twee elpees gemaakt en is een jaartje na het verschijnen van “DE LIFTER” (tweede lp dus) definitief gesplit. Zanger Roland Arnould is dan nog een tijdje met keyboardspeler Wim Reiling onder die naam voortgegaan met enkele studiomuzikanten, zuiver met de bedoeling om enkele singles uit te brengen. Alle leden van de originele bezetting, waartoe ook Roland en Wim behoorden, waren het achteraf er roerend over eens dat die laatste opnames, zoals “We gaan naar zee” en “Katrien 16” mijlenver van het oorspronkelijke concept stonden en eigenlijk beter onder een andere naam hadden uitgebracht waren geweest. Dat ik, misschien iets té, fel gereageerd heb op uw eerste schrijven kwam in de eerste plaats door het feit dat ik het opnam voor de twee medestichters van Magenta die zich helaas niet meer zelf kunnen verdedigen. Wim Reiling en Willy Heylen (gitarist en geen onbekende onder de muzikanten van zijn generatie) zijn al enkele jaren niet meer onder ons, zij stonden voor een groot deel mee in voor de composities en arrangementen van de groep, iedereen mag zijn gedacht hebben over deze songs, ik, Jef Boudry, Jan Wellens en Roland Arnould koesteren echter hun muzikale erfenis en we zijn fier dat we met deze twee grote talenten hebben mogen samenwerken.

Groeten,
Marc Ségal

2 gedachtes over “Magenta

  1. Ja dus.
    Het gebeurt me nog zelden, maar toch.
    Magenta dus. De brief van Marc roept herinneringen op aan iets on-afs.
    Té snel omarmd door radio en tv. Té snel opgenomen (debuut-lp op 3,5 dag!). Té gauw weer voorbij (na drie jaar).
    Maar dit zijn wel feiten: concerten in de AB, Passage 44 (voorprogramma laatste publieksoptreden Wim Sonneveld), Nacht van de Poëzie in Vorst Nationaal, Nekka in Sportpaleis, Muntfestival, Paleis voor Schone Kunsten (met Jasperina De Jong), samen met Rob De Nijs, Robert Long, Ramses en Liesbeth, Focus en Golden Earring in Nederland, met Raymond, Wim De Craene en Kris De Bruyne in de voorloper van Werchter (in Torhout), 101 concerten in cultuurcentra, 44 tv-shows, tot onze eigen verbijstering in prime time programma’s samen met Tina Turner (Private Dancer), Abba (the year after), Level 42, Donovan, The Kinks en jammer genoeg ook in Eurosong (op vraag van de BRT…).
    Ik zou het nu helemaal anders aanpakken. Maar misschien pàk ik het nog wel eens aan. Heel anders. Wait & see & hear.
    Dank voor het opnemen van Marc’s brief.
    Fijne groet,
    Roland Arnould

    Like

  2. Toen ik Magenta zag op m’n 16 jaar startten wij direct een nederlandstalige rockgroep.
    Zoveel jaren later zijn we nog met dat soort muziek bezig…
    Bedankt heren
    Bonaparte Bigsby

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.