Op De Rode Vaan was er een gezegde: “Stuur De Schepper naar de Sovjetunie en hij komt als stalinist terug”. Daarmee bedoelde men dan dat ik gevoelig zou zijn voor de manier waarop men mij daar in de watten zou leggen en dat ik dus het eurocommunisme zou afzweren. Mijn collega Jan Mestdagh had me ook al verteld over de wijze waarop hij in een luxewagen werd rondgevoerd, waarbij de wachten aan het Kremlin voor hem in de houding gingen staan en dergelijke. Helaas voor diegenen die dachten dat ook Jan op deze manier “bekeerd” zou worden: Jan moet iets verkeerds gegeten hebben of zo en werd verschrikkelijk ziek. Einde van de droomreis.
Ikzelf was mij wel bewust van het feit dat ik gevoelig ben voor dergelijke attenties en ik heb dus altijd geweigerd om als officiële afgevaardigde naar de Sovjetunie te gaan. Ik ben er uiteindelijk wel naartoe geweest (en ik ben erg blij dat ik dat heb gedaan), maar dan wel op eigen kosten met een delegatie van Vlaamse en Nederlandse televisiejournalisten en op een moment dat de Sovjetunie op het punt stond uit elkaar te vallen.
Toch heb ik eens één keer gebruik gemaakt van mijn “status” als journalist van De Rode Vaan. Op 27 oktober 1980 was er een laureatenconcert van de Elisabethwedstrijd in het Cultureel Centrum “Ter Dilft” in Bornem. Ik wilde dit graag bijwonen als journalist, maar daar had men in Bornem geen oren naar. De Rode Vaan en een klassiek concert, allé zeg, hoe kom je daarbij! Nu, één van de laureaten was de Roemeense Michaele Martin en dus was ook de Roemeense ambassadeur uitgenodigd. Hoe ik het gedurfd heb, dat kan ik me nù niet meer voorstellen, maar toen was ik blijkbaar zo assertief dat ik op die man afstapte en me voorstelde als journalist van De Rode Vaan. Het was uiteraard zelfs niet eens nodig hem met mijn probleem lastig te vallen: de mensen van Ter Dilft grepen meteen in en gaven me een uitstekende zitplaats (*).

Vooraf had ik volgend stukje geschreven in De Rode Vaan:
Op maandag 27 oktober worden de liefhebbers van klassieke muziek vergast op een uniek solistenconcert in het Cultureel Centrum “Ter Dilft” in Bornem. Twee laureaten van de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool 1980, namelijk de Amerikaan Peter Zazofsky en de Roemeense Michaele Martin (respectievelijk tweede en zesde in deze wedstrijd), zullen samen met Robert Groslot (pianolaureaat 1978) een concert ten beste geven.
De grote trekpleister is natuurlijk Zazofsky (geboren in Boston, 1954) die met zijn Paganini-imitatie het hart van het oppervlakkige wedstrijdpubliek heeft gestolen. Voor mij was dit eerder een aanleiding om zijn succes enigszins te relativeren (zie DRV, nr.23 van 1980). Ondertussen heb ik wel enkele concerten van Zazofsky meegemaakt (buiten de competitiesfeer dus), waarin hij wel blijk heeft gegeven van een zeer grote muzikaliteit. Toch ligt zijn grootste troef nog steeds in zijn technische virtuositeit en hij kan het jammer genoeg dan ook niet laten om – vooral in de toegiften – eerder met zijn viool te spelen dan echt viool te spelen.
Ik ben dan ook erg blij met de keuze van de tweede laureaat, Michaele Martin (Boekarest, 1958). Haar optreden is in de op sensatie beluste pers eerder onopvallend voorbijgegaan en ik ben dan ook niet weinig fier dat ikzelf haar als één van de meest opmerkelijke deelnemers aan de wedstrijd had naar voren geschoven.
Onze landgenoot Robert Groslot tenslotte (Mechelen, 1951), die voor de pianobegeleiding instaat, is bij het Belgische concertpubliek reeds voldoende gekend, al ware het maar via de televisie (Tenuto, Terloops, enz.).

Ronny De Schepper

(*) Namelijk naast de schooldirecteur wiens dochter nog bij mij in de klas had gezeten. Ik vroeg hem natuurlijk hoe ze het stelde en kreeg een nors en ontwijkend antwoord. Later vernam ik dat dit meisje het ouderlijk huis verlaten had omdat ze lesbisch was en dit niet werd aanvaard. Op de een of andere manier leek haar vader mij daarvoor mede aansprakelijk te moeten stellen. Akkoord, ik had toegestaan dat ze de rol van Mercutio zou vertolken in een klasopvoering van “Romeo en Julia” (terwijl er nog jongens ter beschikking waren), maar vandaar naar de veronderstelling dat ze dààrdoor lesbisch zou zijn geworden is toch een sprong te ver naar mijn bescheiden mening…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s