Vandaag is het al 25 jaar geleden dat de Frans-Italiaanse zanger Nino Ferrer met zijn jachtgeweer een einde maakte aan zijn leven. Ferrer was zo typisch een gekweld iemand die zijn hele leven over en weer werd geslingerd tussen zijn artistieke integriteit en het feit dat het geld enkel maar binnenstroomde met luchtige liedjes, waar hijzelf op neerkeek. Dat was ook al zo in 1984 toen ik hem ontmoette in het vooruitzicht van een optreden in de Ancienne Belgique. Een optreden waar ik overigens niet naartoe ben geweest, juist omdat ik vreesde dat hij niet het repertoire zou brengen dat ik had gewild. Dat blijkt ook min of meer al uit het tekstje dat ik toen als onderschrift bij een foto van Jo Clauwaert heb gemaakt…

Lees verder “Nino Ferrer (1934-1998)” →