Negentig jaar geleden: Maurice Archambaud wint de eerste Grote Prijs der Naties

Negentig jaar geleden: Maurice Archambaud wint de eerste Grote Prijs der Naties

Sinds 1994 wordt er ook een apart wereldkampioenschap individueel tijdrijden georganiseerd (winnaar Chris Boardman). Dit was eigenlijk ter vervanging van de omstreden ploegentijdrit over 100km, al vond die dat jaar nog wel plaats (het was in Agrigento en de Italiaanse ploeg mocht met een zege deze wedstrijd afsluiten). Daarvóór gold de Grote Prijs der Naties, betwist in Frankrijk, als het officieuze wereldkampioenschap individueel tijdrijden. De wedstrijd, meestal verreden in het najaar, werd voor het eerst gereden op 18 september 1932 en gewonnen door Maurice Archambaud.

Lees verder “Negentig jaar geleden: Maurice Archambaud wint de eerste Grote Prijs der Naties”

25 jaar geleden: Jan Ullrich wint als eerste en (tot nu toe) enige Duitser de Tour

25 jaar geleden: Jan Ullrich wint als eerste en (tot nu toe) enige Duitser de Tour

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat Jan Ullrich als eerste (en tot nu toe) enige Duitser de Tour heeft gewonnen. Tweede werd Richard Virenque, die tevens de bolletjestrui in de wacht sleepte, en derde Marco Pantani. Ullrichs ploegmaat Erik Zabel veroverde de groene trui.

Lees verder “25 jaar geleden: Jan Ullrich wint als eerste en (tot nu toe) enige Duitser de Tour”

Zestig jaar geleden: Armand Desmet wint de eerste Rund um den Henninger Turm

Zestig jaar geleden: Armand Desmet wint de eerste Rund um den Henninger Turm

Rund um den Henninger-Turm en soms aangeduid als de Grote Prijs van Frankfurt, is een wielerwedstrijd die sinds 1962 jaarlijks op de Dag van de Arbeid (1 mei) rond het Duitse Frankfurt am Main en Eschborn wordt verreden. Die eerste overwinnaar was trouwens onze landgenoot Armand Desmet. Tot de invoering van de wereldbeker vond deze wedstrijd vaak op dezelfde dag plaats als het Kampioenschap van Zürich. Beide wedstrijden hadden een wat lagere status dan de reeks aprilklassiekers. De UCI wilde, om koersen te spreiden over het jaar, de wedstrijd verplaatsen naar het najaar. De organisatoren wensten echter vast te houden aan 1 mei. Aangezien Zürich wel bereid was naar het najaar te gaan werd die wedstrijd wél opgenomen in de wereldbeker en Rund um den Henninger Turm niet. Jarenlang werd de wedstrijd nog wel gezien als een van de belangrijkste eendaagse wedstrijden buiten de wereldbeker. Omdat men toch graag een Duitse wedstrijd in de wereldbeker wilde hebben, werd besloten de HEW Cyclassics, voorheen een onbelangrijke wedstrijd, op te waarderen tot een wereldbekerwedstrijd. (Wikipedia)

Lees verder “Zestig jaar geleden: Armand Desmet wint de eerste Rund um den Henninger Turm”

Honderd jaar geleden: Gunnar Sköld is de eerste wereldkampioen bij de amateurs

Honderd jaar geleden: Gunnar Sköld is de eerste wereldkampioen bij de amateurs

Op 4 augustus 1921 won de Zweed Gunnar Sköld (foto Zweeds Olympisch Committee via Wikipedia) in Kopenhagen het eerste wereldkampioenschap op de weg voor amateurs. Het was overigens het eerste wereldkampioenschap op de weg dat werd betwist, want de profs zouden er pas in 1927 aan beginnen. Voor die vroegste uitslagen kan men het best terecht op Wielerarchieven.

Lees verder “Honderd jaar geleden: Gunnar Sköld is de eerste wereldkampioen bij de amateurs”

110 jaar geleden: Hans Ludwig wint de eerste Deutschland Rundfahrt

110 jaar geleden: Hans Ludwig wint de eerste Deutschland Rundfahrt


De eerste “Deutschland Rundfahrt”, uiteraard in navolging van de “Tour de France”, kwam er van 21 tot 27 mei 1911. In 6 ritten werden 1.414 kilometer afgelegd en Hans Ludwig (foto Wikipedia) werd de eerste laureaat. Nadien werd de wedstrijd zeer onregelmatig betwist (1922, 1927, 1930-31, 1937-39, 1947-52, 1955, 1960-62, 1979 en 1999-2008). De voornaamste oorzaak hiervan was dat de Ronde niet gesponsord werd door een krant, zoals in Frankrijk b.v.

Lees verder “110 jaar geleden: Hans Ludwig wint de eerste Deutschland Rundfahrt”

Tony Martin moest “gedelibereerd” worden…

Tony Martin moest “gedelibereerd” worden…

Tony Martin (bovenstaande foto: Jean-Pierre Verstraete; andere foto’s: Erik Westerlinck) heeft een belangrijk aandeel in de successen van JumboVisma in de Dauphiné, maar in de tweede rit liep het bijna mis. Toen de besten al binnen waren, viel er plots een zware hagelstorm uit de lucht, die vele renners die nog onderweg waren, verwondde. Sommigen, waaronder Tony Martin, kwamen hierdoor te laat binnen. De jury heeft hierover nog lang gepalaverd om deze renners uiteindelijk toch niet uit te sluiten. Een schande eigenlijk dat ze hier sowieso hoefden over te discussiëren!

Lees verder “Tony Martin moest “gedelibereerd” worden…”

Veertig jaar geleden: Rudy Pevenage wint de rit naar Metz

Veertig jaar geleden: Rudy Pevenage wint de rit naar Metz

Morgen zal het al veertig jaar geleden zijn dat Rudy Pevenage in de Tour de rit naar Metz heeft gewonnen. Voorlopig moet hij de gele trui nog aan Yvon Bertin laten, maar ’s anderendaags neemt hij voor meer dan een week het geel. Daarna zal hij de leiderstrui moeten afstaan aan Bernard Hinault, maar hij zal uiteindelijk toch de groene trui en de rode trui voor de tussensprinten winnen.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Rudy Pevenage wint de rit naar Metz”

Twintig jaar geleden: Jan Ullrich wint de Vuelta

Twintig jaar geleden: Jan Ullrich wint de Vuelta

Vandaag is het twintig jaar geleden dat Jan Ullrich, twee jaar na de Tour, ook de Vuelta heeft gewonnen. De 25-jarige Duitser had meer dan 4 minuten voorsprong op Igor Gonzalez de Galdeano. Frank Vandenbroucke, die in de slotweek enkele keren fors uithaalde, eindigde twaalfde, won het puntenklassement en werd tweede in het bergklassement.

Jan Ullrich was een uitzonderlijk talent. Hans Vandeweghe citeert in zijn boek “Wie gelooft die renners nog?” zijn mentor Rudy Pevenage: “Ze hadden allemaal epo, ze deden allemaal aan bloeddoping, maar US Postal was wel erg fanatiek bezig en ze werden blijkbaar niet zo gecontroleerd als wij. Maar als Armstrong samen met Ferrari weken aan een stuk op de Teide zat, denk je echt dat ze dan al met epo bezig waren? Armstrong was superserieus in de training. Jan niet. Jammer, want hij had meer talent.” (p.60)
Hans geeft als voorbeeld de Tour 2003: “De Tour van 2003 had Armstrong nooit gewonnen als Jan Ullrich niet ziek was geworden aan het begin van de Tour. Dat was eigen schuld dikke bult, want Ullrich had zich een koortsaanval op de nek gehaald omdat hij met slecht bewaarde Actovegin (*) had gewerkt. Pas in de tweede week kwam Ullrich weer een beetje bij en reed hij in de tijdrit naar Cap Découverte Armstrong in de vernieling. In de laatste tijdrit naar Nantes verkende Armstrong het parcours wel en Ullrich niet. De Duitser kwam ten val op een rotonde en verloor de Tour met één luttele minuut.” (ibidem)
In zijn enthousiasme gaat Hans echter daarna zelf uit de bocht: “Een jaar later zou het dan gebeuren. Maar Armstrong beschikte in 2004 over een betere fysieke conditie. Ullrich trouwens ook. Hij was begonnen te `werken’ met dokter Eufemiano Fuentes in Madrid om bloeddoping te organiseren buiten de ploeg. Ullrich reed dat jaar bij Bianchi, een slecht georganiseerde ploeg die eerder dat jaar als Coast bijna failliet was gegaan.” (p.60-61)
Het was echter juist in 2003 dat Ullrich voor Bianchi reed en het gaat nog verder: “Armstrong had Manuel Beltrán overgekocht van T-Mobile en wist heel goed dat Ullrich bij Fuentes klant was, net als enkelen van zijn eigen ploegmaten.” (p.61) Uiteraard heeft Beltran nooit voor T-Mobile gereden, maar wel een tijdje voor het zopas genoemde Team Coast. Nog vóór Coast door Bianchi werd overgenomen, was Beltran reeds verkast naar US Postal.
Maar goed, wat Vandeweghe voor de rest schrijft, is wel interessant: “Halverwege die Tour, toen de karavaan in de Pyreneeën was aanbeland en een levering bloed uit Madrid op weg was naar een appartement dat dokter Fuentes maanden van tevoren al had gehuurd, liet Armstrong een niet nader genoemde renner van zijn US Postal-ploeg de bestelling afblazen. Het was te gevaarlijk, er was te veel politiecontrole. Een insider vertelt: ‘Zo zorgde hij ervoor dat een levering bloedzakjes voor zijn ploegmaten Rubiera en Beltrán en nog een derde renner nooit de Tour bereikte.’ Het bloed van Ullrich bereikte evenmin de Pyreneeën. Armstrong had drie van zijn pionnen ingeruild voor de koningin van de andere kant. Checkmate.” (p.61)

Lees verder “Twintig jaar geleden: Jan Ullrich wint de Vuelta”