Van Aufklärung naar Romantiek

In de periode van de zogenaamde Aufklärung wordt het bovennatuurlijke verworpen, ofwel in de vorm van het deïsme (god bemoeit zich niet met de wereld) van Locke of Voltaire, ofwel in het pure atheïsme dat aan Spinoza wordt toegeschreven (al was hij eerder een pantheïst), toch bestaan er volgens Leibniz een aantal mogelijke combinaties van werelden die elk een dosis goed en kwaad bevatten en God heeft uit deze mogelijke combinaties de beste genomen. Vandaar de parodie van Voltaire (afbeelding) in “Candide”: “Tout va pour le mieux dans le meilleur des mondes.” Dit optimisme vond weerklank in de opvatting dat wetenschappelijke vooruitgang de duisternis en achterlijkheid van het verleden zou kunnen overwinnen, dat de ratio (rede, koel verstand) bij machte is de mens te “verlichten”, te leiden, hem vrij te maken.
Lees verder “Van Aufklärung naar Romantiek”