Het album Les Lacs du Connemara van Michel Sardou verscheen in september 1981. De gelijknamige single verscheen op 14 november 1981 als exacte releasedatum. De single had „Je viens du sud” als B-kant.
De plaat werd uitsluitend een hit in het Franse en Nederlandse taalgebied. Het nummer is geschreven door Michel Sardou en Pierre Delanoë (tekst) en Jacques Revaux (muziek). In thuisland Frankrijk werd de nummer 1-positie behaald.
In Nederland werd de plaat op maandag 8 februari 1982 door dj Frits Spits en producer-invaller Tom Blomberg in het radioprogramma De Avondspits verkozen tot de 181e NOS Steunplaat van de week op Hilversum 3. De plaat werd een radiohit in de destijds drie landelijke hitlijsten op de nationale publieke popzender. De plaat bereikte de 9e positie in zowel de Nationale Hitparade als de Nederlandse Top 40 en piekte op een 7e positie in de TROS Top 50. In de Europese hitlijst op Hilversum 3, de TROS Europarade, werd de 24e positie behaald. In Vlaanderen bereikte de plaat de 6e positie in de officiële hitlijst — de voorloper van de Ultratop 50 — en de 7e positie in de Radio 2 Top 30.
Sinds de allereerste editie in december 1999 staat de plaat (met uitzondering van 2000), onafgebroken genoteerd in de jaarlijkse NPO Radio 2 Top 2000 van de Nederlandse publieke radiozender NPO Radio 2, met als hoogste notering een 633e positie in 2006.
Componist Jacques Revaux kwam als eerste met de muziek aanzetten, die hem erg deed denken aan Schotland. Het idee van Sardou en Delanoë was om er een tekst met Schotse verwijzingen voor te schrijven, maar toen zij ontdekten dat ze eigenlijk niets over Schotland wisten, werd de aandacht verschoven naar Ierland.
Les lacs du Connemara gaat over de streek Connemara, waarbij Sardou veel typische Ierse kenmerken gebruikt in zijn tekst: de woeste en ruige natuur, met verwijzingen naar de Keltische cultuur, z’n legenden, Oliver Cromwell, Tipperary, Galway en typisch Ierse (familie)namen als Sean Kelly, Maureen O’Connell en Flaherty.
Het nummer heeft een nogal ongewone opbouw voor een Franse chanson. Het is uitzonderlijk lang (bijna zes minuten), waarvan de laatste twee minuten bestaan uit een enigszins bombastisch gearrangeerd instrumentaal stuk. Dit gedeelte is gespeeld door het London Symphony Orchestra en het koor dat bij dit orkest hoort. De arrangementen zijn van Eric Bouad en Roger Loubet.
Als het nummer wordt gedraaid voor een groot publiek op een evenement of een feest, is het in Vlaanderen gebruikelijk om op de maat van de muziek met een servet of zakdoek rondjes te draaien in de lucht. Het is niet helemaal duidelijk waar de traditie vandaan komt, maar mogelijk is het een gevolg van het huwelijksfeest van Kelly Pfaff en Sam Gooris uit 1999, waar met een kousenband gezwierd werd op het lied. (*)
Les lacs du Connemara is in de loop der jaren herhaaldelijk gecoverd in Nederland en België, ook in het Nederlands. The Magical Flying Thunderbirds introduceerden het lied in de Lage Landen als ambiancehit. In 1996 zong BZN de Franstalige versie voor hun album A Symphonic Night, samen met orkest en het Volendams Opera koor.
In augustus 2023 was er een rel over het nummer naar aanleiding van een journalist van het internetmedium Tipik van de RTBF, die aan Juliette Armanet, een jonge, vrij onbekende Franse zangeres, vroeg drie liederen te noemen waarbij zij onmiddellijk de zaal zou verlaten. Antwoord: drie maal de wereldhit Les lacs du Connemara van de Franse zanger Michel Sardou. “Meer moest dat niet zijn,” schrijft Wido G. J. Bourel op Doorbraak.be, “de nieuwe Franse woke rel van de maand was een feit.”
Wido Bourel (1955) is Frans-Vlaming, publicist en promotor van de Nederlandse taal en cultuur in zijn geboortestreek. Al heel jong zette hij zich in voor de verdediging van de Vlaamse identiteit in Frans-Vlaanderen. Hij publiceerde verschillende werken over Frans-Vlaanderen, de relatie Benelux-Frankrijk, taal, cultuur en geschiedenis van de Lage Landen en de Europese volkeren.
Het interessante is dat Bourel de omstreden carrière nog eens uitstekend belicht. “Michel Sardou heeft nooit de controverse gemeden en kan tegen een stootje. Al blijft de lange lijst van zijn geëngageerde liedjes in de schaduw van zijn succes als charmezanger. Het begon met Les Ricains dat hij in 1967 schreef, als eerbetoon voor de Amerikanen die Europa hadden bevrijd. Sardou ging daarmee in tegen de politiek van de Gaulle die een jaar voordien de Nato had verlaten. Op de achtergrond woedde in die jaren de Vietnamoorlog. Sardou schreef de tekst aanvankelijk voor Alain Delon die het niet wou zingen. In 1969 zou Delon wel Monsieur le président de France zingen, opnieuw een pro Amerikaanse song geschreven door Sardou.”
“In 1976 haakte Michel Sardou in op de Franse actualiteit om Je suis pour (‘Ik ben voor’) te schrijven. In dat nummer geeft hij het woord aan de vader van een vermoord kind om te pleiten voor de doodstraf. Frankrijk stond toen in rep en roer door de zaak Patrick Henry, een gevaarlijke recidivist die een zevenjarig kind had ontvoerd en vermoord. Het lied was niet zozeer een succes dan wel de aanleiding van een hevige controverse. De Franse minister Badinter zou het leven van de moordenaar sparen en de doodstraf afschaffen. Sardou verklaarde later dat Je suis pour werd geschreven in de verontwaardiging van het moment, dat hij het lied weinig had gezongen en dat hij vandaag tegen de doodstraf was.”
“Een jaar later, in 1977, kwam Michel Sardou met een lied als een provocatie over het koloniaal verleden: Le temps des colonies. Sardou gebruikt steeds dezelfde techniek: hij laat iemand aan het woord, hier een koloniaal die over zijn ‘gezegende tijd in de kolonies’ vertelt. Het werd op radio en tv zonder verpinken gedraaid.”
“Als je weet dat Michel Sardou van fascisme werd beschuldigd voor het Fransdolle liedje J’habite en France (1972), dat de Franse president Giscard d’Estaing speciaal voor hem een bijzondere belastingcontrole liet uitvoeren wegens de tekst van Ne m’appelez plus jamais France (1975) en dat hij ook nog werd aangevallen voor homofobie voor een zinnetje in het lied Chanteur de jazz (1985), dan ken je de reactionaire agenda van een succesvolle zanger die dit niet nodig had om op te vallen.”
“Maar,” besluit Bourel, “een politiek statement moet je niet zoeken in zijn liedje over Connemara, dat braafjes over een trouwfeest in een gedeeld Ierland gaat.”
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
(*) Op 1 september 2026 werd “Aantwaarpe” van The Strangers verkozen tot het officiële lied van de stad Antwerpen. De GVA ging bij die gelegenheid praten met de jongste Stranger Nest Adriaensen (op dat moment toch ook al 85) en die wist te vertellen dat er ook op dat nummer met zakdoeken werd gezwaaid.
