In mijn ogen is de beste comedy auteur niemand minder dan de Brit Richard Curtis (foto Wikipedia), die vandaag zeventig jaar wordt…
Richard Whalley Anthony Curtis werd geboren in Wellington (Nieuw-Zeeland) op 8 november 1956 en studeerde aan de Universiteit van Oxford. Hij is bekend geworden door scenario’s voor televisieseries als Blackadder en The Vicar of Dibley. Hij stond ook mede aan de basis van Mr. Bean. Daarna volgden scenario’s voor films als Four Weddings and a Funeral en Notting Hill. In 2003 regisseerde hij zijn eerste film, Love Actually, met veel bekende Engelse acteurs/actrices in de hoofdrollen (*). Daarna volgden nog Bridget Jones’s Diary, The Girl in the Café, Bean: The Ultimate Disaster Movie, The Boat That Rocked en About Time. In 2019 was er “Yesterday”, waarbij hij ervan uitging dat na een black-out niemand zich nog The Beatles – en later zal blijken: Oasis, Coca Cola, sigaretten en Harry Potter (**) – herinnert. Een mislukte singer-songwriter (Himesh Patel) is de enige (later zullen er nog een paar uitzonderingen opduiken) en kan met de nummers van The Beatles dan ook zijn carrière opkrikken. Hoewel scenarioschrijver Richard Curtis Paul McCartney om goedkeuring vroeg voor de titel van de film (***), hadden The Beatles geen enkele creatieve inbreng, afgezien van hun toestemming voor het gebruik van hun muziek in de film. Regisseur Danny Boyle verklaarde in interviews dat de film “gezegend” was door Paul McCartney en Ringo Starr, evenals door de nabestaanden van John Lennon en George Harrison. Het verkrijgen van de licenties voor de muziekcatalogus van
The Beatles bleek relatief eenvoudig, aangezien de nummers in de film door acteurs werden gezongen en niet door de Beatles zelf. Minder geslaagd vond ik zijn vervolg op de Abba-musical “Mamma mia” (“Here we go again”, 2018).
Richard Curtis is getrouwd met de tv-presentatrice Emma Freud, een achterkleindochter van de beroemde psychiater Sigmund Freud. (Wikipedia)
Ronny De Schepper
(*) Het woord actually (“eigenlijk”) wordt in deze film tweeëntwintig keer uitgesproken door verschillende personages. (Internet Movie Database)
(**) Een van de eerste concepten was dat de kleur paars tot de dingen behoorde die niet bestonden, met een terloopse verwijzing naar de band Deep Purple die nu “Deep Orange” heette. Dit idee werd verworpen omdat het te veel werk zou zijn om ervoor te zorgen dat geen enkele figurant paars droeg. In deze parallelle wereld is John Lennon ook springlevend. Robert Carlyle, bekend van The Full Monty, speelt de niet-vermelde John Lennon. De filmmakers en de acteur spraken af om de identiteit van de acteur geheim te houden uit respect voor het leven en de nagedachtenis van John Lennon. Het feit dat Jack een bejaarde John Lennon ontmoet, voegt een subtiele nuance toe aan het hoofdverhaal. De film presenteert zichzelf als een wereld “waar The Beatles niet bestaan”. Dit scenario kan twee kanten opgaan: of John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr zijn nooit geboren, of ze zijn wel geboren en hebben bestaan, maar hebben The Beatles nooit opgericht. De scène met John Lennon maakt duidelijk dat de filmmakers voor de tweede optie hebben gekozen.
(***) Paul gaf zijn zegen, maar stelde ook voor om de film in plaats daarvan “Scrambled Eggs” te noemen. Dit was een luchtige verwijzing naar het feit dat Paul McCartney, voordat hij de tekst voor Yesterday bedacht , de tijdelijke tekst van Scrambled Eggs als placeholder voor het nummer had. Toen Jack “Yesterday” voor het eerst uitvoerde, beweerden zijn vrienden dat het niet zo goed was als Coldplay. De rol van Ed Sheeran was oorspronkelijk bedoeld voor Chris Martin, de leadzanger van Coldplay, die het vanwege planningsproblemen niet kon doen, waarna de rol aan Sheeran werd aangeboden. De grap bleef in het script staan. (Internet Movie Database)
