De Franse zanger Hervé Vilard viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Tien jaar geleden heeft hij reeds zijn afscheid van het podium aangekondigd: “Ik wil geen verschrompelde oude zanger worden met een trillende kaak, zoals ik er zo veel zie. Ik heb geen behoefte aan medelijden. Ik heb een prachtig leven gehad, een prachtig verhaal, en ik wil dat het mooi blijft! ”
“René Villard, beter bekend als Hervé Vilard, geboren in Parijs, is een Franse singer-songwriter. Hij begon zijn carrière begin jaren zestig samen met Michelle Torr en Christophe, met wie hij op tournee ging. Hij is vooral bekend van het nummer
Capri c’est fini , dat een zomerhit was in 1965,” aldus Alcide. Wat Alcide niet vermeldt, maar ik Vilard zelf ooit heb horen verklaren, is dat hij – als hij niet in het chanson was beland – op het slechte pad zou zijn terecht gekomen. Vilard groeide immers op in een weeshuis en dat maakte hem tot een rebel.
In een uitzending van “Les orages de la vie” (RTL, 2017) sleurde men Hervé Vilard tegen zijn zin mee terug naar dit weeshuis. Hij was overigens geen “echte” wees. Zijn vader (een Corsicaan) was er bij zijn geboorte vandoor gegaan, maar zijn moeder bleef wel voor hem zorgen. Een buurvrouw kloeg haar echter aan bij de Assistance Sociale en toen werd René in dat weeshuis geplaatst. Toen hij al een vedette was, heeft hij zijn moeder laten opsporen en met geschenken overladen, maar dat mocht niet baten: ze is uiteindelijk ten onder gegaan aan de drank (misschien had die buurvrouw dan toch geen ongelijk gehad?). Zoals Hervé laconiek verklaarde: “Het was mijn grootste mislukking. Het enige verschil is dat ze niet is gestorven door het drinken van minderwaardige wijnen, maar door wijnen afkomstig van gerenommeerde châteaus…”
In diezelfde passage voegde ook collega Herbert Léonard zich bij het gezelschap en de interviewer wou hen ten allen prijze aan een interview uit 1967 herinneren, waarin Hervé Vilard zichzelf zou hebben geout als homo. De twee gingen hier echter niet op in en dat Léonard werd voorgesteld als “un ami” bleef dus eveneens onduidelijk.“Tot zijn andere successen behoren onder meer Fais la rire, Mourir ou vivre, Sayonara, Les Anges du matin, Les enfants ont besoin d’amour, Champagne, Elle était belle, L’Idiot… en vooral drie hits geschreven door Toto Cutugno: Nous, Reviens et Méditerranéenne.” Zeer merkwaardig is ook de tekst van een Frans hitje van Hervé Vilard, zijn eigen vertaling van het Italiaanse “Storie di tutti i giorni” van Riccardo Fogli, wat we in ons taalgebied kennen als “Dromen zijn bedrog” van Marco Borsato. Hervé Vilard zingt dus in “La vie est belle, le monde est beau”: “Laissez-moi vivre une histoire d’O pour atteindre les sommets du Kilimandjaro”… Didier Barbelivien, Michel Fugain, Danyel Gérard, Jacques Revaux en anderen componeerden in de loop der jaren voor Hervé Vilard. Hij zong gedichten van Aragon, Marguerite Duras, Maurice Fanon, Ionesco, Prévert, Bernard Dimey en Jean Genet. “Als ik de keuze had gehad, was ik schrijver geworden,” verklaarde de zanger, die twee romans heeft gepubliceerd en aan een derde werkt. (Thomas Montet)
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 