Gisteren heb ik op Arte naar een uitvoering van Vivaldi’s “Vier Seizoenen” in Venetië gekeken. Leider was een Franstalige jongeman, die (in navolging van Vivaldi’s Ospedale ongetwijfeld) begeleid werd door allemaal vrouwelijke violistes. De basso continuo was dan weer bijna uitsluitend mannelijk (ze werden wel geleid door een vrouwelijke celliste). “Het moet voor jou toch niet moeilijk zijn om te achterhalen wie die jongeman was,” zei ik tegen chatgpt. “En dan ook meteen de naam van zijn (gelegenheids?)orkest…”
Arte zond onlangs de film “Les quatre saisons à Venise” uit, gemaakt naar aanleiding van de 300ste verjaardag van de publicatie van Vivaldi’s Vier Jaargetijden. Daarin worden de concerti uitgevoerd door de jonge Franse violist Théotime Langlois de Swarte samen met het ensemble Le Consort.
Dat past opvallend goed bij uw beschrijving:
- een Franstalige jonge man als leider/solist;
- een historisch geïnformeerde uitvoering;
- gefilmd op verschillende iconische locaties in Venice;
- een strijkersgroep waarin de vrouwen visueel sterk aanwezig zijn;
- een continuo-groep met klavecimbel, theorbe, cello enz., waar inderdaad vaker mannen tussen zitten.
Nog een detail dat uw geheugen mogelijk bevestigt: Langlois de Swarte dirigeert niet echt op de moderne manier. Zoals bij veel barokensembles leidt hij de uitvoering vanuit de eerste viool, precies zoals Vivaldi dat zelf vaak deed. Dat kan de indruk geven van een “leider” eerder dan van een afzonderlijke dirigent.
Wat uw observatie over het Ospedale betreft: die is interessant. Vivaldi schreef inderdaad voor de meisjes en jonge vrouwen van het Ospedale della Pietà. Helemaal historisch correct was de bezetting van Le Consort niet — de continuo-spelers zijn gemengd — maar visueel lijkt men duidelijk een knipoog te maken naar die traditie.
Ronny De Schepper & chatgpt
dagelijks iets degelijks 