George Clooney wordt 65…

De Amerikaanse acteur George Clooney viert vandaag zijn 65ste verjaardag.

George Clooney werd geboren in Kentucky als de zoon van televisiepersoonlijkheid Nick Clooney, de broer van zangeres-actrice Rosemary Clooney (*). Bijgevolg leerde de kleine George reeds op jonge leeftijd om te gaan met de camera. Het leek erop dat Clooney in de voetsporen van zijn vader zou treden, maar dat veranderde toen zijn oom José Ferrer, echtgenoot van zijn tante Rosemary, naar Kentucky kwam om er met zijn zoons Miguel en Rafael een film over paardenraces te maken. Daarin kreeg Clooney ook een rolletje. De film And They’re Off werd nooit uitgebracht, maar Clooney had zijn roeping gevonden.
Zijn vader, wetende hoe moeilijk het is om als acteur te slagen, probeerde hem tevergeefs van gedachten te laten veranderen. De zomer van 1982 bracht de vastbesloten Clooney door met het oogsten van tabak om zodoende genoeg geld te verdienen om naar Hollywood te gaan. In Californië mocht hij bij zijn tante Rosemary wonen, hoewel deze zijn aspiraties ook niet van harte steunde. Gedurende enkele maanden was hij haar chauffeur, terwijl hij probeerde als acteur aan de bak te komen. Hij werd echter constant afgewezen, waar zijn stemming erg onder te lijden had. Uiteindelijk voelde Rosemary zich genoodzaakt haar neef te vragen om te vertrekken.
In de jaren daarna speelde hij kleinere rollen, vooral in matig ontvangen series, B-films en nooit uitgebrachte films, maar hij was niet ontevreden. Een voorbeeld hiervan was “The return of the killer tomatoes” uit 1988 van John De Bello, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door John Astin, Rick Rockwell, John Witherspoon, Crystal Carson en… niemand minder dan een 28-jarige George Clooney. Het is misschien ook wel een gewild slechte film, maar het blijft op de eerste plaats toch gewoon een slechte film! Over deze periode zei Clooney nochtans ooit dat hij destijds de bestbetaalde onbekende acteur van Hollywood was. (Wikipedia)
In 1994 kwam Clooneys doorbraak, door zijn rol als dr. Douglas Ross in de ziekenhuisserie ER. Zijn populariteit hierin gaf zijn filmcarrière een belangrijke impuls.
Alle ingrediënten van een screwball comedy zaten b.v. in “One fine day” van Michael Hoffman uit 1996, waarin Michelle Pfeiffer en George Clooney elkaar een hele film lopen uit te schelden om uiteindelijk toch in elkaars armen te belanden. Hun wederzijdse kinderen hebben dit reeds veel vlugger door, maar het is precies het gedrag van deze ettertjes dat er voor mij toch te veel aan was.
Of Pfeiffer en Clooney goed met elkaar overweg konden, heb ik nog niet nagegaan, maar met Nicole Kidman in het daaropvolgende “The Peacemaker” (Mimi Leder) klikte het meteen. Ze spelen een kolonel van het Amerikaanse leger en een burgervrouw die toezicht houdt over hem. Samen moeten ze gestolen Russische kernwapens opsporen voordat terroristen ze kunnen gebruiken.

Tekenaar Bob Kane roemde George Clooney als de beste vertolker van Batman, vlak voor hij stierf in 1998. Dat jaar was Clooney ook te zien in “Out of sight” van Steven Soderbergh: “Het was de eerste keer dat ik inspraak had, en het was het eerste goede scenario (van Scott Frank naar Elmore Leonard) dat ik las waarbij ik meteen dacht: ‘Dit is het.’ Hoewel de film het in de bioscoop niet zo goed deed, we flopten eigenlijk weer eens, was het echt een goede film.” In november 2008 plaatste Entertainment Weekly Magazine deze film op nummer 1 in hun lijst van meest sexy films aller tijden. Jennifer Lopez’ Karen Sisco en Clooney’s Jack Foley stonden op nummer 4 in Moviefone’s “De 25 meest sexy filmkoppels” in mei 2008.

Voor From Dusk Till Dawn kreeg George Clooney nog $250.000, voor Ocean’s Eleven (2001) al $20.000.000. Deze misdaadkomedie van Steven Soderbergh is natuurlijk een remake van de fameuze “Rat Pack”-movie uit 1960 en heeft dan ook een all star cast: George Clooney is Danny Ocean, Julia Roberts is zijn vrouw Tess, en bij de “eleven” vinden we o.a. Brad Pitt en Matt Damon. Andy Garcia is dan weer de Tegenstander: Terry Benedict, een zware jongen die het geld uit zijn casino’s in Las Vegas niet zo maar uit handen zal geven. Tussendoor (in 2000) was er “The Perfect Storm” van Wolfgang Petersen.
In 2003 was “Confessions of a Dangerous Mind” het regiedebuut van George Clooney. Het is het verhaal van het dubbelleven van een legendarische showman – overdag televisieproducent, ’s nachts CIA-huurmoordenaar. Op het hoogtepunt van zijn tv-carrière werd Chuck Barris, de bedenker van “The Dating Game”, “The Newly Wed Game” en “The Gong Show”, gerekruteerd door de CIA en opgeleid tot geheim agent. Althans, dat beweerde Barris, want de Central Intelligence Agency heeft ontkend dat Chuck Barris ooit voor hen heeft gewerkt. Maar ja, dat zouden ze natuurlijk wel zeggen, nietwaar?
Julia Roberts en Drew Barrymore werkten beiden voor een standaard salaris van $250.000 als een gunst aan hun vriend, regisseur George Clooney. Brad Pitt en Matt Damon hadden een cameo zonder vergoeding. Rutger Hauer speelde ook mee, maar tegen welke voorwaarden is niet beschreven.
Scenarist Charlie Kaufman was ontevreden over de manier waarop George Clooney zijn script, gebaseerd op de autobiografie van Barris, had behandeld. Hij zei: “Ik heb veel tijd besteed aan het script, maar Clooney was niet geïnteresseerd in de dingen die ik wel interessant vond. Ik heb het achter me gelaten en ik koester geen wrok tegen hem, maar het is een film waar ik me niet echt mee kan identificeren.” Clooney erkende dat hij wijzigingen had aangebracht, omdat er ‘bijzondere scènes’ in zaten die nooit groen licht zouden hebben gekregen voor een studiofilm. George Clooney’s vader, Nick Clooney, regisseerde vroeger spelshows voor televisie. Hij putte inspiratie uit de ervaringen die hij opdeed door achter de schermen mee te kijken bij die shows, en gebruikte die kennis voor de film. Het gevolg is wel dat de film aarzelt tussen realisme en uitvergroting, tussen komedie en tragedie, kortom de kijker weet niet waar-ie aan toe is. Uitzendingen als “In de gloria” of “Studio Tarara” hebben er wel hun voordeel mee gedaan.
Een regelrechte moderne screwball comedy daarentegen die rond rechtszaken draait (in dit geval de “rip-off” van een – al dan niet – overspelige rijke echtgenoot) is “Intolerable cruelty” van Joel Coen, eveneens uit 2003, met uitstekende vertolkingen van George Clooney en vooral Catherine Zeta-Jones.
In 2005 draaide George Clooney “Good night and good luck” over de McCarthy-periode. Om archiefbeelden naadloos in deze fictiefilm te kunnen schuiven heeft Clooney (op dat moment aan zijn tweede film als regisseur bezig) geopteerd om in zwart-wit te draaien. Het draagt naar verluidt uitermate bij om de onheilspellende sfeer van die dagen op te roepen…

In 2008 was “Burn after reading” de derde film van George Clooney onder regie van de Coen-broers, na O Brother, Where Art Thou?  (2000) en Intolerable Cruelty  (2003). Deze drie films werden door de broers de “trilogie van idioten” genoemd. Tilda Swinton, die zijn minnares speelt, baseerde het kapsel van haar personage op dat van Edna Krabappel uit The Simpsons en ziet er zo nog meer uit als Mieke Musschoot dan in haar andere films. Het was George Clooney’s tweede film met Tilda Swinton, na  
Michael Clayton het jaar ervoor. Terwijl ze in deze film geliefden spelen, zijn ze in de andere rivalen. Wanneer Harry bij Katie Cox (Tilda Swinton) gaat logeren nadat zij het uitmaakt met Osborne (John Malkovich), neemt hij een paarse “ramp” mee, een seksspeeltje uit de Liberator-lijn. Na een ruzie verlaat hij het huis, maar neemt alleen de “ramp” mee. Het idee voor de seksstoel die Harry Pfarrer bouwde, kwam rechtstreeks van key grip (hulpje op de set) Tom Prophet Jr., die in het echt een zeer vergelijkbaar apparaat bouwde en precies dezelfde redenen als Harry aanvoerde voor de creatie ervan.

In 2009 is hij dan te zien in de mislukte romcom “Up in the air” van Jason Reitman. Of misschien is het zelfs helemaal geen romcom, maar gewoon een romantisch drama zoals het in mijn Teveblad staat. Want een romcom zonder happy end, dat zal inderdaad wel geen echte romcom zijn. Maar toch is de film wel voor 90% in die stijl gedraaid. En dat werkt op dat moment ook al niet (al leef je dan nog in de veronderstelling dat er een happy end zal volgen) omdat de job van het personage van Clooney is… mensen ontslaan. En uiteraard is dat allesbehalve grappig. Als er dan ook nog eens een zelfmoord bij komt kijken, zijn we “gelukkig” al vlak bij het einde, waar de toon van de film verandert. Maar te laat dus…
In 2013 was hij de enige tegenspeler van Sandra Bullock in “Gravity” van Alfonso Cuaron. Hij maakte zich in deze film helemaal ondergeschikt aan Bullock, wat echter niet wil zeggen dat hij geen bijdrage heeft geleverd aan de productie. Bullocks hallucinatie waarin zij Clooney weer in de ruimtecapsule zag, was een idee van George Clooney. Volgens Clooney kon Alfonso Cuarón, ondanks vele herzieningen van de scène, geen bevredigende oplossing voor het personage vinden, totdat Clooney aanbood om de scène zelf te herschrijven. (IMDb)
In 2014 draaide hij dan “The Monuments Men” dat in Gent op veel belangstelling kon rekenen, aangezien het “Lam Gods” een voorname rol speelt in deze film gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de grootste schattenjacht uit de geschiedenis. “The Monuments Men” is een actiedrama over een onwaarschijnlijk peloton uit de Tweede Wereldoorlog, dat van Franklin D. Roosevelt de opdracht krijgt om in Duitsland artistieke meesterwerken te redden van nazi-dieven en ze terug te geven aan de rechtmatige eigenaren. Het zou een onmogelijke missie zijn: de kunst zat vast achter vijandelijke linies en het Duitse leger had de opdracht gekregen om alles te vernietigen terwijl het Derde Rijk viel. Hoe konden deze mannen – zeven museumdirecteuren, conservatoren en kunsthistorici (vijf Amerikanen, een Engelsman en een Fransman, die beiden overigens als enigen omkwamen) – ooit hopen te slagen? Maar terwijl de Monuments Men, zoals ze werden genoemd, een race tegen de klok voerden om de vernietiging van duizend jaar cultuur te voorkomen, riskeerden ze hun leven om de grootste prestaties van de mensheid te beschermen en te verdedigen. Aldus Sony Pictures Entertainment. In werkelijkheid bestond de groep “Monuments Men” uit ongeveer 345 mannen en vrouwen uit dertien landen, van wie de meesten zich vrijwillig hadden aangemeld voor de nieuw opgerichte MFAA-afdeling tijdens de Tweede Wereldoorlog. Velen van hen hadden expertise als museumdirecteur, conservator, kunsthistoricus, kunstenaar, architect en docent. Het voornaamste doel van de groep lijkt naar het einde van de film toe wel vooral die vermaledijde Russen voor te zijn (communisten zijn toch wel nog een grotere plaag dan nazi’s, zeker?) omdat die de gestolen kunst niet aan de rechtmatige eigenaars terug bezorgden. Toch is het beeldhouwwerk dat op de binnenplaats van het kasteel werd gevonden (“De Burgers van Calais” van Rodin) nu te zien in het Metropolitan Art Museum in New York. Het personage van Matt Damon, die het kunstwerk als eerste ziet, is een voormalig directeur van The Met.
Het personage Claire Simone (Cate Blanchett) lijkt gebaseerd te zijn op Rose Valland, een Parijse museumconservator die tijdens de bezetting van Parijs door de nazi’s werd gerekruteerd om te helpen bij de kunstverwerving. Zoals te zien is in deze film en in de documentaire “The Rape of Europa” (2006), hield Valland in het geheim een ​​gedetailleerd register bij van alle kunstwerken die door nazi-handen gingen, de oorspronkelijke (vaak Joodse) eigenaar van elk werk en de locatie in Duitsland waar elk object uiteindelijk naartoe werd vervoerd.

Het personage Lyn Cassady, gespeeld door George Clooney, in “The Men Who Stare at Goats” (2009) lijkt dan weer deels gebaseerd te zijn op Joe McMoneagle, de beste Remote Viewer van het Amerikaanse leger, en Lyn Buchanan, databasebeheerder van het RV Project (**). Een scène waarin Cassady tijdens een Remote Viewing-sessie informatie geeft over een vermiste generaal, is waarschijnlijk geïnspireerd op McMoneagles gedeeltelijk geslaagde poging om de locatie van de Amerikaanse brigadegeneraal Dozier in Padua, Italië, te achterhalen met een camper (1981). De scène waarin computersystemen worden vernietigd, ogenschijnlijk door Lyn, wat leidt tot zijn eerste rekrutering door generaal Hopgood, is zeer dicht bij de werkelijkheid. (IMDb)

Nadat hij in vier van hun films had geacteerd, was “Suburbicon” in 2017 de eerste keer dat  George Clooney een script van de Coen Brothers regisseerde. Het was ook de eerste keer dat  George Clooney  een film regisseerde waarin hij zelf geen rol had.

Ronny De Schepper

(*)  In de film “Money Monster” (Jodie Foster, 2016), wanneer Patty (Julia Roberts) in het busje zit met de computertechnicus, proberen ze te achterhalen wat “Mambo” zou kunnen betekenen. Tijdens hun online zoektocht suggereert de technicus “Mambo Italiano”, een lied van Rosemary Clooney, de tante van George Clooney dus.

(**) Remote viewing (RV) is de praktijk van het verkrijgen van indrukken over een verafgelegen of onzichtbaar onderwerp, zogenaamd door middel van waarneming met de geest. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat remote viewing bestaat, en het onderwerp remote viewing wordt over het algemeen beschouwd als pseudowetenschap. Van een remote viewer wordt verwacht dat hij informatie geeft over een object, gebeurtenis, persoon of locatie die verborgen is voor fysiek zicht en zich op enige afstand bevindt. De natuurkundigen Russell Targ en Harold Puthoff, parapsychologen aan het Stanford Research Institute (SRI), worden over het algemeen beschouwd als de bedenkers van de term “remote viewing” om deze te onderscheiden van het nauw verwante concept van helderziendheid. Volgens Targ werd de term voor het eerst voorgesteld door Ingo Swann in december 1971 tijdens een experiment bij de American Society for Psychical Research in New York City. Experimenten met remote viewing hebben historisch gezien een gebrek aan adequate controlemechanismen en herhaalbaarheid gekend. Het idee van helderziendheid op afstand kreeg in de jaren negentig hernieuwde aandacht na de declassificatie van documenten met betrekking tot het Stargate-project, een onderzoeksprogramma van twintig miljoen dollar, gesponsord door de Amerikaanse overheid, dat tot doel had de potentiële militaire toepassingen van paranormale verschijnselen te bepalen. Het programma liep van 1975 tot 1995 en werd beëindigd nadat onderzoekers concludeerden dat helderzienden op afstand consequent geen bruikbare inlichtingen konden verschaffen. (Wikipedia)