Europa dat al decennialang zich wentelt in een vazalstatus, onder de leiding van Atlantisten, nu verveld tot Trumpisten, is bezig aan een strategische zelfmoord. Europese woordvoerders zeggen zich niet te mengen in de Amerikaans-zionistische oorlog, maar keuren hem ook niet af en zien Iran als het grootste probleem. Zo schakelen ze zich in, in de machtshiërarchie van het Amerikaanse imperialisme. Er is echter één witte merel. De Spaanse regering veroordeelt de oorlog en weigert samen te werken met de Amerikaanse militaire bulldozer.
Iran wordt niet onder een bommenregen in puin geschoten omdat het een repressieve theocratie is. Saoedi-Arabië en de Golfstaten zijn dat ook, maar zijn al decennia dikke vrienden van het Westen en hun regimes zijn even onderdrukkend. Iran wordt aangevallen omdat het weigert zich te onderwerpen aan de door de VS geleide imperialistische orde.
Het heeft volgehouden aan zijn soevereiniteit, zijn strategische partnerschappen buiten de controle van Washington. In die zin is de aanval op Iran, een boodschap aan alle landen die weigeren zich te onderwerpen: als je niet luistert en doet wat we zeggen in Washington, is er een draaiboek van de economische oorlog, destabilisering van de samenleving of krijg je bommen op je hoofd. Of wordt je leider gedood of ontvoerd.
Lange geschiedenis van westerse inmenging
Het land Iran is niet aan zijn proefstuk.
In 1953 voerde de toenmalige Iraanse president Mohamed Mossadegh een progressief nationalistisch beleid. Hij voerde een reeks landhervormingen in, begon aan de opbouw van een sociale zekerheid, en vooral, hij nationaliseerde de rijke Iraanse olievelden (1951).
De olie industrie was in 1913 onder Britse controle gekomen. De nationalisatie ervan was voor de Britten onverteerbaar. Na de nationalisatie kondigde de Britse regering een feitelijke blokkade af en dreigde met juridische stappen tegen landen en kopers van Iraanse olie (nu noemen we dit “secundaire sancties”). De gehele olie-industrie kwam zo tot verval en stilstand.
Een staatsgreep geleid door de geheime diensten CIA en MI6 in 1953 verdreef Mossadegh van de macht. Hij werd beschuldigd van verraad, gevangen gezet en kreeg nadien levenslang huisarrest en stierf op 84-jarige leeftijd (1882-1967).
De door de Britten en Amerikanen georganiseerde staatsgreep bracht de dictatuur van de Sjah aan de macht (kinderen en kleinkinderen van de collaborateurs met de dictatuur toen behoren vandaag tot een belangrijk deel van de luidruchtige diaspora van Iran in het Westen).
In de jaren tachtig van vorige eeuw werd Iran door Irak met steun van het Westen aangevallen, nadat de islamitische revolutie de Sjah had verdreven. De Iraakse dictator Saddam Hoessein verklaarde met westerse steun de oorlog aan Iran. Ondanks een verbod op het gebruik van chemische wapens gebruikte Irak die wapens. We denken aan mosterdgas, sarin en tabun. In totaal stierven meer dan 100.000 Iraniërs en Koerden, inclusief vrouwen en kinderen, een vreselijke dood. De meeste chemische wapens werden geleverd door het Westen (VS, Duitsland, Frankrijk).
Nu wordt 35 jaar later met de zionistische-imperialistische aanval van de VS en Israël Iran voor een derde keer aangevallen. De Israëlische-Amerikaanse oorlog kan niet los gezien worden van de bredere crisis van de internationale wereldorde.
Het echte doelwit is nu niet alleen Teheran. Het is een aanval direct en indirect (China) tegen de mogelijkheid van de volkeren om zich te verzetten tegen het westers koloniaal, imperialistisch imperium en zo bij te dragen aan een multipolaire wereld. De olie- en gasleveranties zijn een centraal gegeven in deze oorlog.
De Verenigde Staten en Israël vallen Iran zomaar niet aan. Ze sturen een boodschap tegen het proces, tegen elke poging van het mondiale zuiden en de Euro-aziatische mogendheden om zich te onttrekken aan de dictaten van Washington, Londen en Brussel.
In deze oorlog is de rol van de Europese landen beschamend. In plaats van zich tot vredestichters op te werpen zijn ze volgzame vazallen van Washington en Israël. Net zoals in de Gaza-volkerenmoord van Israël.
Er is vandaag echter één uitzondering in Europa: Spanje
Spanje houdt de rug recht (*)
Het is zeldzaam dat de Europese landen, vazallen van Washington, weigeren een Amerikaans-zionistische oorlog te steunen. Juist daarom trekt het standpunt van de Spaanse eerste minister Pedro Sánchez, tevens secretaris-generaal van de Spaanse Socialistische Arbeiderspartij (PSOE), internationale aandacht.
Het doet ons denken aan het verzet, de weigering mee te werken van de Franse president Jacques Chirac, de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder en de Belgische eerste minister Guy Verhofstadt aan de aanval van de Amerikaans-Britse troepen in Irak in 2003.
Pedro Sánchez was van bij het begin tegen de oorlog in Iran. Hij verwierp openlijk “de unilaterale militaire actie van de Verenigde Staten en Israël, die een escalatie vormt en bijdraagt aan een onzekerdere en vijandigere internationale orde”.
Op zondag 1 maart jl. verklaarde de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken, José Manuel Albares: “De militaire bases Rota en Morón worden en zullen niet worden gebruikt voor andere doeleinden dan die welke in de overeenkomst zijn vastgelegd en die niet in overeenstemming zijn met het Handvest van de Verenigde Naties”.
De vernoemde militaire bases in Zuid-Spanje worden al decennialang door de Amerikaanse luchtmacht en marine gebruikt voor hun agressie-, spionage- en intimidatie-operaties in verschillende delen van de wereld. Het is zeldzaam dat Spanje weigert mee te werken aan Amerikaanse militaire agressie. Alleen de Spaanse regeringen van 1960 en 1986 weigerden mee te werken.
Op dinsdag 3 maart reageerde Trump woedend op de Spaanse premier in zoverre dat hij niets meer met hem te maken wil hebben en alle handel met Spanje zou blokkeren. Pedro Sánchez was ook al de enige die openlijk tegen de door Trump opgelegde uitgaven stijging tot 5% van het BBP voor militaire uitgaven opkwam.
Op 4 maart reageerde de Spaanse premier kalm en vastberaden en sprak hij zich uit tegen de oorlog. “We zullen niet medeplichtig zijn aan een actie die schadelijk is voor de wereld, enkel uit angst voor represailles. Het standpunt van Spanje kan worden samengevat in vier woorden: Nee tegen de oorlog.”
Sánchez bekritiseerde ook de onderdanigheid van de Europese leiders aan Trump. “Onderdanigheid en slaafsheid zijn geen eigenschappen van leiderschap. Nee tegen de ineenstorting van het internationaal recht, dat ons allen beschermt, en met name de meest kwetsbaren: de burgerbevolking. Nee tegen het idee dat de wereld haar problemen zal oplossen met bommen. En nee tegen het herhalen van de fouten uit het verleden”.
Sánchez roept op tot een einde aan de oorlog en een diplomatieke oplossing. “We eisen dat de Verenigde Staten en Israël stoppen met de oorlog en dit conflict via diplomatieke kanalen oplossen. We moeten eisen dat ze stoppen voor het te laat is. Je kunt een illegale daad niet met een andere beantwoorden. Zo beginnen de grootste rampen voor de mensheid.”
Sánchez stelde de Spanjaarden gerust over mogelijke economische aanvallen van Trump. “Ons land heeft de middelen om de mogelijke gevolgen te verzachten en getroffen sectoren te helpen en toeleveringsketens te diversifiëren.”
Waarom is Pedro Sánchez zo vastberaden?
De houding van Premier Sánchez is een breuk met sociaaldemocraten die door West-Duitsland en de CIA tijdens het congres in Suresnes in 1974 aan het hoofd van de PSOE (Spaanse Socialistische Arbeiderspartij) werden geplaatst om de overgang van de fascistische dictatuur te begeleiden zo, dat die in overeenstemming was met de belangen van het Amerikaanse en West-Europese imperialisme.
Premier Sánchez breekt met zijn huidige houding met PSOE-politici, zoals de voormalige premier Filipe Gonzales, voormalig NAVO-secretaris-generaal Javier Solana en voormalig Hoge Vertegenwoordiger voor het Buitenland beleid van de EU, Josep Borrell.
Een groeiend deel van de Spaanse samenleving spreekt zich uit tegen NAVO-lidmaatschap, tegen de genocide in Gaza met westerse steun en Trumps militaire agressie tegen Venezuela. Onder druk van de vele Spanjaarden weigert Pedro Sánchez zich te schikken naar de imperialistische oorlogsdrift van Trump.
Tenslotte is Sánchez ervan overtuigd dat deze vastberadenheid hem in staat zal stellen de opkomst van extreemrechts te beteugelen. Extreemrechts dreigt de volkse steun voor de centrumlinkse en radicaal-linkse krachten van zijn regering en progressieve nationalistisch bewegingen die zijn regering gedogen, te ondermijnen.
Voor alle duidelijkheid, Sánchez is geen anti-imperialist. Zijn ideologie ligt dicht bij de democraten van Clinton en Biden. Hij begon zijn loopbaan met steun aan het koloniale, imperialistische project van de opdeling van Joegoslavië.
Hij belichaamt vandaag wel de positie van een groot deel van de Spaanse bevolking tegen de hoge uitgaven voor militarisering, tegen de groeiende instabiliteit en de arrogante, brutale hegemonie van Trump en cs.
Miel Dullaert
(*) Bron: www. Investig’Action, website France, “Le gouvernement espagnol refuse de collaborer avec Trump et Netanyahu dan la guerre contre Iran”, José Antonio Egido, 5 maart 2026.
Foto: Pedro Sánchez, winnaar van de voorverkiezingen van de PSOE, zingt La Internacional. Foto: Marta Jara / eldiario.es
dagelijks iets degelijks 