Cuba ligt al meer dan zestig jaar onder verstikkende sancties, sabotage, moordaanslagen van de grote buur van Washington. Vandaag wordt door Trump en zijn trawanten de voorhamer bovengehaald. Hij wil als een maffiabaas de olie-export naar het kleine eiland volledig verbieden. Het is duidelijk: Trump – met de reactionaire buitenlandminister Marco Rubio, afkomstig uit Cuba – wil een progressief soeverein Cuba vernietigen. Maar ze zullen botsen op het verzet van de Cubanen en de internationale solidariteit.
Op 9 januari 2026 ondertekende president Donald Trump een presidentieel decreet waarbij hij een ‘nationale noodtoestand’ afkondigde vanwege de dreiging van het kleine, elf miljoen inwoners tellend eiland Cuba voor de Amerikaanse veiligheid. De regering Trump beschouwt elke energielevering aan Cuba als een bedreiging voor de nationale veiligheid.
Het decreet voorziet in importheffingen op landen die olie aan Cuba leveren. Wat ertoe leidde dat Mexico en Venezuela de leveringen stopzetten. Door dat decreet hebben de Amerikaanse marine en kustwacht al vijf tankers onderschept die olie naar Cuba vervoerden. Deze interventies hebben geleid tot buitengewoon grote brandstoftekorten, met zeer ernstige gevolgen voor het dagelijkse leven van de Cubanen.
We hebben hier te doen met het moordend en ongeremd imperialisme van Trump. Het is een campagne waarin de essentiële bestaansmiddelen van de Cubanen worden ontwricht. Ze zijn bedoeld om protesten uit te lokken en directe militaire interventie om de maatschappij in Cuba te vernietigen. En het roofzuchtig kapitalisme en de intrede van de gevluchte Cubaanse maffia terug in te voeren.
Humanitaire luchtbrug?
Veel zal afhangen van de internationale solidariteit met Cuba. Alhoewel Mexico zijn olieleveringen aan Cuba heeft stopgezet onder Amerikaanse dreigingen, blijft het concrete solidariteit tonen. Deze week arriveerden in Havana twee schepen van de Mexicaanse marine met humanitaire hulpgoederen.
Het schip Papaloapan, vervoerde 536 ton essentiële levensmiddelen zoals plantaardige olie, rijst, bonen, vlees en toiletproducten terwijl het schip de Isla Holbox de lading aanvulde met meer dan 277 ton melkpoeder.
De Mexicaanse president Claudia Sheinbaum bevestigde woensdag 11 februari dat deze operatie deel uitmaakt van een doorlopende toezegging en stelde dat na de terugkeer van deze schepen er een nieuwe lading zal worden verzonden. Ze bood ook een humanitaire luchtbrug aan tussen Cuba en Mexico. Vliegtuigen zouden via Mexico kunnen bijtanken in hun vlucht naar Havana en terug.
Het Mexicaanse initiatief staat niet op zichzelf. De geschiedenis leert dat er in Mexico altijd al een sterke soevereinistische, linkse onderstroom in de samenleving bestaat. Vandaag hebben verschillende maatschappelijke organisaties een solidariteitscampagne gelanceerd met een slogan die duidelijk is: “Van mens tot mens, laten we de blokkade beëindigen”. Het Colectivo de Solidaridad Militante “Va por Cuba” en de José Marti-vereniging van Cubanen die in Mexico wonen, hebben een gedetailleerde lijst samengesteld van wat er nodig is: melkpoeder, olie, rijst, bonen, linzen, suiker, tonijn en sardines in blik. Maar ook en vooral medische benodigdheden van insulinespuiten tot bloeddrukverlagende geneesmiddelen, van koortsverlagende middelen tot gaas, van paracetamol tot chirurgische handschoenen en infuussets.
Humanitaire vloot
Tegenover de bloeddorst van Trump en zijn schurken komen internationaal nieuwe solidariteitsinitiatieven op gang. Ze dagen de Amerikaanse blokkade uit. Een humanitaire vloot onder de naam “Nuestra (of Our) America” bereidt zich voor om naar het eiland te varen. De boten zullen geladen zijn met voedsel, medicijnen en andere essentiële producten.
De Progressieve Internationale verklaarde op sociale media dat essentiële hulp leveren niet alleen mensenlevens redt, maar ook het recht op zelfbeschikking van de volkeren verdedigt. Het vertrek van de humanitaire vloot staat gepland voor maart via de Caribische Zee. Het initiatief is geïnspireerd op de Global Sumud Flotilia die naar Gaza vaart. Ook hier werd uitgevaren in een geest van solidariteit en burgerlijke ongehoorzaamheid.
Het project komt voort uit een wereldwijde coalitie van sociale bewegingen, vakbonden, humanitaire organisaties die de impact van de blokkade op het leven van de Cubanen aan de kaak stellen. In Bogotá (Colombia) kwamen vorige week, georganiseerd door de Progressieve Internationale, een tweehonderdtal ministers, parlementsleden, diplomaten, syndicalisten en leiders van basis organisaties uit heel Zuid-Amerika, het Caribisch gebied, Noord-Amerika en Europa samen.
Vertegenwoordigers van de progressieve Morena-partij van president Claudia Sheinbaum veroordelen de aanvallen van Trump op Mexico. Trump bestempelt het land als een narcostaat, hij dreigt met militaire actie in Mexico en het opdringen van invoerheffingen. Hij lanceert video’s met Mexico als staat van de VS en noemt de Golf van Mexico de Golf van Amerika.
De aanvallen zijn bedoeld om de democratisch gekozen regering van president Claudia Sheinbaum in Mexico te destabiliseren en haar project van progressieve sociale transformatie te ondermijnen. (zie ook De Wereld Morgen, 13 februari 2026).
Volgens één van de initiatiefnemers, de Amerikaan David Adler, is het aan de burgers om in te grijpen wanneer regeringen “collectieve straffen opleggen aan een volk”. Thiago Avila, een andere organisator benadrukt dat de missie ook een politieke boodschap wil uitdragen. “Cuba staat er niet alleen voor”.
Na twee dagen van debat is de Verklaring van San Carlos goedgekeurd. Hiermee wordt gesteld dat de toekomst bepaald wordt door de volkeren en niet door het Amerikaans imperialisme in Washington. De afgevaardigden toonden hun krachtige solidariteit met Cuba. De volgende bijeenkomst van Nuestra America zal in Havana plaatsvinden.
Rusland
Cuba is al zestig jaar symbool van het verzet tegen de boycot, sancties en sabotage van het Amerikaans imperialisme. Castro wilde aanvankelijk een niet gebonden koers varen. Hij zag zich verplicht, voor het overleven van de Cubanen, zich tot de Sovjet-Unie te wenden voor steun. Het volk kon in de tijd van de Sovjet-Unie rekenen op reddingsboeien om het hoofd boven water te houden.
Na de instorting van de Sovjet-Unie keerde de wind. Jeltsin voerde het wilde kapitalisme in, zette de deur open voor het imperialisme van Washington. Moskou liet Cuba vallen als een baksteen. Het was, net als nu, een zeer moeilijke tijd voor de Cubaanse bevolking.
In het begin van deze eeuw knoopte Rusland opnieuw aan met de hulp. Rusland kan Cuba nu zomaar niet in de steek laten. Het zou onnoemelijke schade aanrichten aan de geloofwaardigheid en prestige van Rusland in het Zuiden.
De Russische ambassadeur in Havana verklaarde dat de Russen 80.000 ton aardolieproducten naar Cuba zullen sturen als humanitaire hulp. Rusland zou nu opnieuw olie gaan leveren aan Cuba. Het kan dat omdat (in tegenstelling tot b.v. Mexico) immuun is tegen strafimporttarieven, want Rusland heeft nauwelijks handelsrelaties met de VS.
Maar, als Rusland een besluit neemt moet rekening worden gehouden met een militaire escorte en/of zullen de Amerikanen de tanker(s) onderscheppen. Het is een riskante actie voor Rusland. Dan dreigt een militaire confrontatie op zee. Afwachten wat er zal gebeuren.
De revolverheld uit het Wilde Westen
De Colombiaan Hernando Calvo Ospina, die ooit vluchtte naar Frankrijk voor de rechtse dictatuur in zijn land, publiceerde veertien boeken en maakte alsook verschillende documentaires. Hij verwoordt de huidige toestand van Cuba als volgt: “ Cuba is de slaaf geworden die vluchtte voor de vrijheid. Hij wordt meedogenloos vervolgd, met bevelen om hem gevangen te nemen en in de kokende olie te gooien. En Washingtons bondgenoten, vnl. de Europeanen, kijken de andere kant op. Soms roepen ze op tot een verstandhouding tussen de partijen, alsof Cuba zijn agressor aanvalt. De revolverheld uit het Wilde Westen wil geen dialoog. Hij wil allen zijn belangen opleggen. Maar, Cuba weigert dit te accepteren. Het land eist dialoog op basis van gelijkwaardigheid herhalen de revolutionaire leiders. Het doel van ’s werelds machtigste schurk is dat de revolutie zich overgeeft. Maar, de revolutie is hardnekkig gebleken. En dat komt niet door de veel aangehaalde ‘onderdrukking’ van de dictatuur. Want, iedereen in Cuba heeft een hoog cultureel- en militair opleidingsniveau. Indien dat niet was, zou het een volksopstand vergemakkelijken” (L’Antidiplomatico, 11 februari 2026).
Miel Dullaert
dagelijks iets degelijks 