Woody Allen stuurde in 1986 opnieuw een film naar Cannes (“Hannah and her Sisters”) maar stuurde zelf zijn kat. Hij moest waarschijnlijk in New York op de kinderen passen, want de dochters van Mia Farrow werden kort daarvoor betrapt op het stelen van sexy lingerie.
Hannah and Her Sisters is een Amerikaanse komedie-dramafilm die de onderling verbonden verhalen van een uitgebreide familie vertelt over een periode van twee jaar, beginnend en eindigend met een Thanksgiving-diner. De film werd geschreven en geregisseerd door Woody Allen, die de hoofdrol speelt naast Mia Farrow als Hannah, Michael Caine als haar echtgenoot, en Barbara Hershey en Dianne Wiest als haar zussen. Verschillende van Farrows kinderen, waaronder Soon-Yi Previn, hebben rollen op naam en sommigen niet op naam, meestal als figuranten op Thanksgiving.
Hannah and Her Sisters was lange tijd (tot Match Point uit 2005) Allens grootste kassucces, met een Noord-Amerikaanse brutowinst van US$ 40 miljoen. De film won Academy Awards voor Beste Originele Scenario, Beste Mannelijke Bijrol (Michael Caine) en Beste Vrouwelijke Bijrol (Dianne Wiest). Het wordt vaak beschouwd als een van Allens belangrijkste werken, waarbij critici het scenario en de cast blijven prijzen, iets waarbij ik me zeker niet kan aansluiten. Ik vind het scenario nogal slordig en vooral de rol van Allen zelf hangt er maar losjes bij en vormt een stijlbreuk tegenover de rest van de film. Allen zelf denkt daar natuurlijk anders over: “Nicholas Levin (rol van Woody zelf) lijkt geen zin in het leven te kunnen vinden, hij is doodsbang om te sterven. Het raakte me diep. Ik dacht dat het interessant zou zijn om één verhaal te schrijven over de relatie tussen drie zussen en één verhaal over iemand anders en zijn obsessie met sterfelijkheid. Een deel van de structuur en achtergrond van de film is – volgens Wikipedia – ontleend aan Ingmar Bergmans Fanny and Alexander (1982). In beide films komt een groot theatergezin drie jaar achter elkaar bijeen om te vieren (Thanksgiving in Allens film, Kerstmis in Bergmans film). De eerste bijeenkomst vindt plaats in een tijd van tevredenheid, de tweede in een tijd van problemen en de derde toont wat er gebeurt na de oplossing van de problemen. De plotselinge verschijning van Mickey’s weerspiegeling achter die van Holly in de slotscène loopt ook parallel met de verschijning achter Alexander van de geest van de bisschop. Andere parallellen zijn te vinden met Luchino Visconti’s film Rocco and His Brothers uit 1960, die, naast de connectie met de naam, ook gebruik maakt van het structurele middel om delen van de film te verdelen voor de verhaallijnen van de verschillende broers en zussen. Allen was geïnteresseerd in het maken van iets over de relatie tussen zussen, waarvan hij vond dat die complexer was dan die tussen broers. “Misschien komt dat uit de kindertijd; “Mijn moeder had zeven zussen en hun kinderen waren meisjes, dus het enige wat ik kende waren tantes en nichten.” Zelf heb ik die beide films (nog) niet gezien, dus ik kan mij daarover niet uitspreken. De film ging oorspronkelijk over een man (Michael Caine) die verliefd werd op de zus van zijn vrouw (Barbara Hershey; Mia Farrow was zijn vrouw). Woody Allen herlas vervolgens de roman Anna Karenina “en ik dacht: het is interessant hoe deze man de verschillende verhalen op gang brengt, door van het ene verhaal naar het andere te springen. Ik vond het een geweldig idee om daarmee te experimenteren.”
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 