Raymond Thielens meldt me dat de Britse zanger/gitarist Chris Rea gisteren is overleden. Hij is van hetzelfde jaar als ik, dus dat komt wel aan, moet ik zeggen…
Ik maakte met hem kennis in 1980, toen ik voor De Rode Vaan zijn derde elpee, “Tennis” moest recenseren…
Chris Rea heeft reeds enige tijd geleden een aantal mensen verblijd met zijn elpee « Tennis ». Daar kwantitatieve normen in deze crisisperiode vaak met kwalitatieve worden verward (de elpee bevat zo’n vijftig minuten muziek), wordt er over deze elpee nogal lovend gesproken. Grappig is wel dat een confrater vaststelde dat deze plaat « vrij is van clichés », terwijl mijn grootste bezwaar juist is dat ze aaneenhangt van clichés. Om niet te zeggen dat er soms regelrecht sprake kan zijn van plagiaat (« For ever and ever »). Toch is dit verre van een slechte elpee. Ze is er gewoon. Pop als achtergrondmuziek : je zou het niet voor mogelijk achten als Etienne Smet ook niet zou bestaan. Zeker geen muzak, daarvoor is de kwaliteit van b.v. « Since I don’t see you anymore » en “Dancing girls” te groot, maar je vraagt je toch af waar heb ik dat eerder gehoord ? Als je je überhaupt iets afvraagt en niet gewoonweg vergeet dat er een plaat opligt…
Dat was dus allesbehalve een “positieve” bespreking eigenlijk. Ondertussen heb ik me echter een “very best”-CD aangeschaft met daarop o.a. “The road to hell” (fantastisch!), “Fool if you think it’s over”, “Tell me there’s a heaven” (soms tot tranens toe bewogen, soms een smartlap, hangt er een beetje vanaf in welke stemming je bent wanneer je het nummer hoort), “Josephine”, “Auberge”, “Driving home for christmas” en nog tal van andere prachtige songs. Moet ik mijn woorden van destijds dan terugtrekken? Ik denk het niet: van die eerste drie elpees (dus ook niet van “Tennis”) werd er bij mijn weten niks overgenomen (dat is mijn grootste verwijt aan deze CD: er staat niet bij uit welke oorspronkelijke CD’s de geselecteerde nummers komen)…
Referenties
Ronny De Schepper, Late reactie op Chris, De Rode Vaan s.d.
Chris Rea, Tennis, Magnet 1A062-63748
The very best of Chris Rea, Warner Bros 2001
dagelijks iets degelijks 
In 2011 bracht Chris Rea het album Santo Spirito Blues uit.Een speciale uitgave van dit album bestaat uit drie cd’s.CD2 en CD3 zijn eigenlijk de soundtracks van twee documentaires uit het Bullfighting en Santo Spirito project.Het is vooral de tweede cd die de aandacht trekt. Geen blues, rock of pop, maar neoklassieke Spaanse gitaarmuziek (volgens wikipedia gebaseerd op zigeunermelodieën).De documentaire Bull Fighting beschrijft het stierenvechten op een ongepolijste manier. Chris Rea haalde (ook volgens wikipedia) inspiratie voor het album uit de Santo Spirito kerk in Florence tijdens een bezoek aan zijn dochter. Wat de Bull Fighting documentaire betreft, werd zijn interesse gewekt door het thema stierenvechten en matadors, waaronder figuren als Julián López Escobar. Echter, tijdens een reis naar Sevilla. Toen hij een stierengevecht bijwoonde, was hij geschokt door de harde realiteit. Hij verliet het evenement en verklaarde dat “er twee kanten aan dat verhaal zitten, want zelfs nadat de stier halfdood is, moet de stierenvechter nog steeds heel moedig zijn.Rea toont met dit project aan dat hij meer is dan de doorsnee muzikant/producer:Enkele tracks uit CD2:Main tunehttps://www.youtube.com/watch?v=fkUeJispSIU&list=RDfkUeJispSIU&start_radio=1Girlhttps://www.youtube.com/watch?v=Do5pn_j2-Fk&list=RDDo5pn_j2-Fk&start_radio=1The Old Matadorhttps://www.youtube.com/watch?v=YZeOh22Dews&list=RDYZeOh22Dews&start_radio=1
LikeLike