Vijf jaar geleden heb ik een thriller uitgelezen van Benjamin Black: “Christine Falls”, in het Nederlands flauw vertaald als “Neergang” (foto Jindřich Nosek via Wikipedia).
Benjamin Black (1945) is het pseudoniem van John Banville , de “ongekroonde koning van de hedendaagse Ierse literatuur” zoals iemand op goodreads schrijft. Hij heeft de reputatie opgebouwd van een virtuoos stilist met een subtiel gevoel voor humor. Zijn werk werd onder meer bekroond met de Booker Prize (voor De zee, 2005), de Guardian Fiction Prize en de Irish Book Award. Voor zijn reeks rond de patholoog Quirke (zijn voornaam is blijkbaar een groot geheim zoals vroeger Endeavour Morse) gebruikt hij dus een pseudoniem.
Waarom wil ik toch telkens weer een thriller lezen, terwijl ik op voorhand weet dat het mij onbevredigd zal achter laten? En dan moet ik nog toegeven dat Banville buiten de lijntjes kleurt. Het is immers geen gewone whodunit, waarvan de uitkomst van het raadsel mij meestal onverschillig laat. En er rennen ook geen tientallen Red Herrings in rond, die ik toch niet uit elkaar kan houden (mijn geheugen speelt mij steeds meer parten). Nee, het meest kan ik me nog terugvinden in wat ene Fionnuala op Goodreads ergens schrijft: “Ik dacht aanvankelijk dat Banville zich gewoon vermaakte met het schrijven van geestige verhalen over een excentrieke patholoog en zijn hulpje, een politie-inspecteur, die samen de daders van diverse misdaden in het Dublin van de jaren vijftig opspoorden. Nu besef ik dat hij meer dan alleen vermaak nastreeft, zowel voor zichzelf als voor zijn lezers. Er loopt een onderliggend thema door al deze boeken; het geheel is meer dan de som der delen. Quirke/Black/Banville jaagt inderdaad op misdadigers, maar zijn ware prooi is de vrome brigade, een groepering die ongetwijfeld uniek is voor Ierland, maar die wellicht in een mindere mate ook voorkwam in sommige Iers-Amerikaanse gemeenschappen.” We denken daarbij op de eerste plaats natuurlijk aan “The Magdalene Sisters”, maar er zijn talloze varianten erop. In dit boek wordt een eerste variant blootgelegd, maar – zoals het in de epiloog staat – moet je voor de afwikkeling ervan de volgende boeken lezen. Dat ga ik echter niet doen, al heb ik aan DIT boek wel enig leesplezier gehad.
Ronny De Schepper
P.S. Op goodreads heb ik ook de vraag gesteld of in het tweede boek van de Quirke-reeks Phoebe zwanger is van Andy Stafford. Indien dat het geval zou zijn, zou ik echt ontgoocheld zijn (wegens de voorspelbaarheid).
