Op 27 januari 1965 speelde Paul Simon “I am a rock” live tijdens een promotionele show van de BBC. Het verscheen in een akoestische versie ook op zijn album The Paul Simon Songbook, dat enkel in het Verenigd Koninkrijk werd uitgebracht. Het nummer verscheen hier bij ons ook als single, maar deze bereikte de hitlijsten niet. Een jaar later maakte hij met Art Garfunkel als Simon & Garfunkel een nieuwe versie van het nummer, dat verscheen op het album Sounds of Silence. In mei 1966 werd het nummer uitgebracht als de tweede single van het album.
In 1965 was Simon op tournee in Europa toen producer Tom Wilson een remix maakte van het Simon & Garfunkel-nummer “The Sound of Silence” en deze als single uitbracht. Het duo was op dat moment uit elkaar na het akoestische debuutalbum Wednesday Morning, 3 AM, dat op 19 oktober 1964 uitkwam, maar na het succes van deze single en de terugkeer van Simon naar de Verenigde Staten namen zij snel een nieuw album op met de hulp van enkele van dezelfde sessiemuzikanten op Bob Dylans recente Highway 61 Revisited LP (met name Hal Blaine op drums, Carol Kaye op basgitaar, Larry Knechtel op orgel en Joe South op elektrische gitaar). Voor het nieuwe S&G-album werden slechts een paar nummers van The Paul Simon Songbook gebruikt, waaronder dus “I Am a Rock”, dat op 14 december 1965 werd opgenomen.
“I Am a Rock” werd uitgebracht als single in mei 1966. De singlemix van het nummer bevat een prominentere leadvocal track (en een andere frasering in de openingsregels) van Paul Simon, en minder galm dan de meer gangbare LP-versie. De single kwam tot de derde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Het was daarmee de derde single van Simon & Garfunkel die de top 5 bereikte (na “The Sound of Silence” en “Homeward Bound“). Ze kwam slechts tot de zeventiende plaats in de UK Singles Chart. In Nederland kwam de single tot de elfde plaats in de Top 40. In Vlaanderen heeft ze voor zover ik kon nagaan niets speciaals gedaan. Bij de covers vermelden we die van The Hollies en van Bobby Goldsboro.
In 1971 werd het nog eens heruitgebracht als B-kantje van “The 59th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy)“.
The Paul Simon Song Book was dus niet verkrijgbaar in Noord-Amerika. Dit kwam deels doordat Simon zelf ontevreden was met het album. Zelfs op de liner notes van het album zelf zei hij al: “Deze LP bevat twaalf van de nummers die ik de afgelopen twee jaar heb geschreven. Er zijn er een paar die ik vandaag de dag niet meer zou schrijven. Ik geloof er niet meer in zoals ik ooit deed. Ik heb ze opgenomen omdat ze een belangrijke rol speelden in de overgang. Het is ongemakkelijk, bijna pijnlijk, om terug te kijken op iets dat iemand anders heeft gemaakt en je te realiseren dat iemand anders jij was. Ik schaam me niet voor waar ik ben geweest en wat ik heb gedacht. Het is gewoon niet meer ik. Het is me volkomen duidelijk dat de nummers die ik vandaag schrijf morgen niet meer van mij zullen zijn. Ik heb geen spijt van het verlies.”
Het is dus des te merkwaardiger dat hij “I Am a Rock” wél heeft hernomen. Het is een nummer over isolatie en emotionele onthechting. Zo kwam het ook bij mij over en als vijftienjarige werd het voor mij een betekenisdragend nummer, net als “It’s my life and I do what I want” van The Animals. In de VS werd het album Song Book pas uitgebracht als onderdeel van de boxset met albums Paul Simon: Collected Works op 23 maart 2004. Voor deze release voegde Columbia twee bonustracks toe, waarvan er één een alternatieve take was van “I Am a Rock”, waarbij je duidelijk Simon met zijn voet kunt horen stampen voor een beat.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 