Vijftien jaar geleden: “Soulbook” van Rod Stewart

In oktober 2009 werd dan eindelijk het “Soulbook” uitgebracht, waarover Rod Stewart al sprak sinds de tijd dat hij met Tom Dowd werkte. Rijkelijk laat dus, misschien wel té laat, want ze bleef in de media alvast onopgemerkt…

Soulbook is het 25e studioalbum van Rod Stewart. Net als zijn vorige vijf albums (vier zogenaamde American Songbooks – een vijfde zou nog volgen en Still the same, great rock classics of our time ook)  zingt Stewart op Soulbook oud materiaal. Voor dit album zingt hij klassiek materiaal uit Motown en het soulgenre. Het werd uitgebracht op 17 oktober 2009 en werd geproduceerd door Steve Tyrell,  Steven Jordan en Chuck Kentis.

Het album werd Stewarts zesde opeenvolgende album dat debuteerde in de Top 5 van de Amerikaanse Billboard  200, met een piek op #4. Het was ook succesvol in Canada en het Verenigd Koninkrijk, waar het #3 bereikte in de Canadese Albums Chart en #9 in de Britse Albums Chart. Verder stond het album op #41 in de Canadese Albums Year-End Chart van 2010. In Vlaanderen bereikte het album toch nog de elfde plaats, in Wallonië de zeventiende en in Nederland slechts…de 95ste plaats! Althans toch volgens ^Wikipedia…

In “Strictly come dancing” hoorde ik Rod een prima versie van “It’s the same old song” zingen, terwijl zijn Penny nog eens haar lange benen mocht strekken (in 2007 had ze echt aan de wedstrijd deelgenomen, maar ze was er al vlug uit gestemd). De hele uitzending lang werd Rod voortdurend in beeld gebracht terwijl hij tussen de toeschouwers zat. Zo zag hij op een bepaald moment een koppel dansen op “Maybe I’m amazed” van Paul McCartney dat hijzelf nog in zijn Faces-tijd heeft gezongen (zoals altijd was de versie van de Strictly-zangers en -orkest trouwens uitstekend). Helaas werd hij toen net niét in beeld gebracht. Wel was het opvallend dat Bruce Forsyth een paar mopjes speciaal met een knipoog naar Rod lanceerde. Leeftijdsgenoten, nietwaar?

Zijn hoge leeftijd belette Rod Stewart evenwel niet om maar verder te gaan met het produceren van kinderen. Op 16 februari 2011 was het de beurt aan Aiden, een jongetje dus. Het goede nieuws was dat de moeder toch nog altijd Penny Lancaster (ondertussen toch ook al 39) was. Misschien dat hij op dàt vlak toch eindelijk wat tot rust is gekomen?
En in 2012 kwam er dan eindelijk wat er al lang zat aan te komen: een kerst-CD! Viel de CD zelf nog mee (zonder evenwel een uitschieter te zijn) dan was de bijhorende dvd van een tenenkrullend niveau. Opgenomen in september in L.A. schenen er zeven zonnen en in een omkaderend filmpje was Stewart wel nog zo kwajongensachtig om daar de draak mee te steken (op een “vintage” fiets duikt hij o.m. een helling af), maar bij de uitvoering van de liedjes zelf is het werkelijk huilen met de pet op. Het is zogezegd in een huiskamer gefilmd en een toeschouwers zijn dan ook zorgvuldig geselecteerd… uit een catalogus voor een of ander modellenbureau!
EPILOOG
Voor het slotwoord bij mijn artikelenreeks over Rod Stewart ga ik terug naar een interview (in Humo) dat reeds van 1990 dateert. Op de vraag of Rod, terugblikkend, ergens spijt van heeft, antwoordt hij: “Alleen van sommige hoezen. Hoe kan je spijt hebben als je zo’n fantastisch leven hebt? De afgelopen 25 jaar waren gewoon héérlijk. Ik kan deze levensstijl iedereen aanbevelen!”

Ronny De Schepper

(Zeer) selectieve bibliografie
Richard Cromelin, Rod Stewart, biography in words & pictures, 1975.
Ian McLagan, All the rage, Sidgwick & Jackson, 1998.
George Tremlett, The Rod Stewart Story, Futura, 1976.
Ann Tucek, The Rod Stewart Annual, Startel Productions, 1978.