Mary Poppins is een Amerikaanse film van Robert Stevenson, gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van P.L. Travers uit 1934. De film is geproduceerd door Walt Disney en geldt als een van de populairste musicalfilms aller tijden. De film staat verder bekend om zijn combinatie tussen animatie en live-action. Mary Poppins won een Oscar voor beste visuele effecten. Beroemd uit de film is met name het fantasiewoord supercalifragilisticexpialidocious en de gelijknamige song. De titelrol wordt gespeeld door Julie Andrews. De mannelijke hoofdrol, Bert, werd gespeeld door Dick Van Dyke. (Wikipedia)
Schrijfster P.L.Travers (1899-1996) was niet tevreden over de verfilming met Julie Andrews omdat ze die te simplistisch vond. Andrews zelf hield aan haar filmdebuut wel een oscar over. Vele jaren later (met name in 2013) werd het hele verhaal verteld in “Saving Mr.Banks”. Emma Thompson vertolkt hierin P.L.Travers, die kampte met een onverwerkt jeugdtrauma en daarom hebben de originele boeken (want het is een reeks) ook een donker kantje. En bijgevolg was ze er als de dood voor dat Walt Disney – rol van Tom Hanks – van haar boek een onnozele tekenfilm zou maken. Het kostte Disney bloed, zweet en tranen om de nukkige schrijfster toch over de streep te trekken. Het tekenfilmgedeelte werd verzorgd door Frank Thomas (1912-2004) en Ollie Johnston (1913-2008), die toen pas was aangenomen, wellicht op voorspraak van Thomas, waarmee hij als student aan de Stanford Universiteit reeds samen het humoristische “The Stanford Chaparral” (wellicht gebaseerd op The Granta, het literaire magazine van de universiteit van Cambridge) had uitgegeven.
Auteur P.L.Travers was zeer kritisch over de verfilming, met name wat de muziek en de animatie betreft. Tegen het einde van haar leven gaf ze b.v. toestemming voor de creatie van een toneelproductie door Cameron Mackintosh en Walt Disney, gebaseerd op de film en haar romans, met de bepaling dat niemand die betrokken was bij de creatie van de film (met name de Sherman-broers) erbij betrokken mocht zijn, en ze nam deze vereisten zelfs op in haar testament. Hoewel ze in 1996 stierf, opende het toneelstuk met succes in 2004. Grotendeels als resultaat van deze verzoening kon Walt Disney Studios de onderhandelingen met Travers’ nalatenschap hervatten, wat resulteerde in de toestemming voor “Mary Poppins returns” in 2018. Deze werd uitgebracht 54 jaar na Mary Poppins, waarmee een nieuw record werd gevestigd als de langste kloof tussen een live-actionfilm en het vervolg.
Julie Andrews steunde de casting van Emily Blunt als haar opvolgster en noemde het een “geweldige” castingbeslissing. Julie Andrews wees een voorgestelde cameo-optreden als de ballonvrouw af, omdat ze bang was dat het te afleidend zou zijn voor Emily Blunts optreden. Julie zei: “Dit is Emily’s show en ik wil echt dat het Emily’s show wordt.” Heel poëtisch gezien ging de ballonvrouwrol naar Angela Lansbury , die was overwogen voor de titelrol van Mary Poppins in de eerste film voordat Julie Andrews werd gecast. Op 93-jarige leeftijd ten tijde van de release van de film is Angela Lansbury de oudste actrice die ooit in een Disney-film verscheen (ze was al 91 toen de opnames plaatsvonden tussen februari en juli 2017). Ze is slechts twee maanden ouder dan de oudste mannelijke acteur in een Disney-film, Dick Van Dyke, die ook het record vestigde met deze film. Dick Van Dyke kreeg vier opties aangeboden voor zijn dansscène, elk met een verschillende moeilijkheidsgraad. Hij stond erop de moeilijkste dansroutine uit te voeren en weigerde alle hulp van andere castleden tijdens het filmen van de scène. De resulterende dansscène werd zo goed ontvangen dat er berichten waren van publiek dat tijdens vertoningen applaudisseerde om de oude acteur zo goed te zien dansen voor zijn leeftijd.
Emily Blunt dook in de boeken van P.L.Travers en ontdekte dat het personage opmerkelijk anders is dan Walt Disney’s visie en Julie Andrews‘ karakterisering, dus Blunts interpretatie ligt dichter bij de boeken. Hoewel de oorspronkelijke setting van de eerste drie Mary Poppins-romans de jaren dertig was, situeerden Walt Disney en zijn team Mary Poppins in 1910. De tweede film, die zich ongeveer vijfentwintig jaar later afspeelde, herstelde daarmee de setting van de jaren dertig. Toch gaat men hier ook weer zwaar in de fout onder invloed van het politiek correcte denken. Zo zijn er niet alleen veel meer zwarten te zien dan in werkelijkheid zo was, ze hebben ook functies (advocaat b.v.) die in die tijd haast onhaalbaar waren. Maar het ergste is natuurlijk nog dat zij “de goei” zijn, want de “slechte” is immers de Witte Man! (IMDb)
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 