La Fille de d’Artagnan is een Franse mantel en degenfilm geregisseerd door Bertrand Tavernier, uitgebracht in 1994 met in de hoofdrollen Sophie Marceau, Philippe Noiret en Claude Rich. Het scenario is losjes geïnspireerd op de twee romans van Alexandre Dumas De Drie Musketiers en het vervolg
Twintig Jaar Later.
Scenarioschrijver en producent Bertrand Tavernier had de film ontworpen als eerbetoon aan de cinema
uit de B-serie. Hij had de productie toevertrouwd aan Riccardo Freda, een Italiaanse veteraan van het genre, die het idee voor de film had en die hij enorm bewonderde ook al had hij sinds veertien jaar niet meer had gefilmd. Maar vanaf het begin van de opnames bleek de 84-jarige niet in staat de taak te volbrengen. Tavernier moest hem op korte termijn vervangen.
Door de overvloed aan actie, het ritme en de sterke situaties lijken de helden van weleer vriendelijke maar enigszins verouderde oude grappenmakers. De titel doet vermoeden dat de hoofdrol voor Sophie Marceau zou zijn weggelegd, ook al bleken haar dialogen eerder mager. Ze klaagde, eiste close-ups en eiste dat de andere acteurs zouden worden weggesneden. “Mijn publiek houdt niet van oude mensen! Het wil alleen mij zien!” schreeuwde ze tegen een verbijsterde Tavernier.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 