De Britse popzanger en musicus Joe Jackson (vooral bekend van “Is she really going out with him?” en “Won’t you be my number two”) viert vandaag zijn zeventigste verjaardag.
Wat velen niet weten is dat Joe Jackson, naast viool en piano, ook compositie studeerde aan The Royal Academy of Music. Hij deed dat vooral omdat hij met Beethoven dweepte, maar hij kwam terecht in een klimaat waarin Boulez en Stockhausen de plak zwaaiden: “Ik vond die muziek heel intellectueel en ik hield er niet van. De wereld van de klassieke muziek leek me erg apart te staan van de rest van de samenleving. (…) Ik wilde componist worden, maar zag geen plaats voor mij. Dus trok ik naar de pop: het leek me daar plezieriger en je had er ten minste een publiek. (…) De atonale muziek heeft nooit enige toekomst gehad. Ik wilde ze zelf niet schrijven en vond het gek dat zulke muziek, die toch voor revolutionair doorging, voor studenten een orthodoxie werd. Al die mensen zaten maar voor elkaar te schrijven en vonden de wereld daarbuiten dom. Ik ben daar populist geworden. Ik wilde communiceren.”
Maar ondertussen zijn we natuurlijk weer zoveel jaren verder: “De popwereld lijkt me toch conservatief geworden. (…) Natuurlijk is de klassieke wereld wanhopig op zoek naar alternatieven, maar daar is ook iets positiefs aan. Ze moeten wel nieuwe dingen proberen. (…) Mensen vragen me nu hoe dat ging met die klassieke muzikanten. Of die Dawn Upshaw niet vreselijk pretentieus was? Nee dus. Ik bespeur écht meer openheid in de klassieke wereld dan in de huidige pop.” (De Standaard Magazine, 5/9/97)
En in “De Morgen” van 14/11/1997 verduidelijkt hij: “Wat me zo dwars zit is dat rock, als expressievorm, haast uitsluitend verbonden is met de ervaringswereld van adolescenten. Vandaar de beperkte visie en emotionele reikwijdte ervan. Het genre is me niet kneedbaar genoeg. Alleen om onvrede en boosheid uit te drukken is het perfect.”
Daarom is Jackson de jongste tijd in de filmmuziek gestapt: “Als je filmmuziek schrijft, mag je geen ego hebben. Filmmuziek vraagt om samenwerking. Je moet je beperken en doen wat de regisseur wil. Je ego moet je bij de deur achterlaten.” (Knack)
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 