La Séquence du spectateur was een Frans cinematografisch televisieprogramma gemaakt door Claude Mionnet en elke zondagmiddag uitgezonden op RTF Télévision, de eerste zender van de ORTF, de huidige TF1 van 20 oktober 1953 tot 11 februari 1989.
Dit programma bood gedurende amper een half uur drie fragmenten uit films, 35 jaar lang in voice-over gepresenteerd door Catherine Langeais , een record voor een Franse voice-over. Aan de oorsprong van de show, in 1953, was het muzikale thema dat van de aftiteling La Ronde, muziek van Oscar Straus gecomponeerd voor de gelijknamige film van Max Ophuls uit 1950. Vervolgens werd dit thema vervangen door de cha-cha- cha On the Desert Road gecomponeerd door Charles Telmage in 1953 en uitgevoerd door Juan Montego & The Kingston Orchestra.
Wij hebben dat eerste thema nooit gehoord, want toen hadden we nog geen televisietoestel. N.a.v. het optreden van Bill Haley op Expo ’58 een paar dagen geleden heb ik nog uitgelegd dat dit één van de eerste televisieuitzendingen was die ik bij ons thuis heb gezien. Laten we dus veronderstellen dat we ook “La séquence du spectateur” pas vanaf 1958 hebben gezien. We waren er alleszins vroeg bij. Dat was nog in de tijd dat mijn vader daarvoor onze antenne door een zolderraampje speciaal in de richting van Frankrijk moest veranderen. Het was overigens ook de tijd dat de Franse televisie erg populair was, omdat dit één van de weinige buitenlandse zenders was die we konden nemen.
Alleszins heeft “La séquence du spectateur” ongetwijfeld een gunstig effect gehad op mijn kennis van het Frans en het heeft me zelfs ooit aan een diploma geholpen om het met enige overdrijving te stellen. Voor het maturiteitsexamen dat volgde op de eindexamens op het college had Anton van Wilderode immers zijn vriend Joos Florquin uitgenodigd, op dat moment een B.V. avant la lettre omwille van zijn televisieuitzending “Ten huize van…” Anton had ons tijdens het jaar ook een jaarwerk laten maken als een soort voorafspiegeling van een licentiaatsverhandeling die er enkele jaren later zat aan te komen.
Het was één van de weinige keren dat ik mijn leermeester heb ontgoocheld. Ik had als thema namelijk “Japan” gekozen, maar over de “ernstige” onderdelen, zoals geografie, economie of geschiedenis was ik met lichte tred overgewandeld om het uitgebreid over de geisha’s te hebben! Maar goed, ook op dat maturiteitsexamen was dit jaarwerk het onderwerp waarover vragen werden gesteld. En zo vroeg Joos Florquin aan mij welke Franse film dieper inging op de tegenstelling tussen Japan en het Westen. Dat was “Hiroshima mon amour” van Alain Resnais, maar daar had ik op dat moment nog nooit van gehoord. Daarom trachtte ik me maar te redden met “Het naakte eiland” van Kaneto Shindō uit 1960. De twee ondervragers waren verbluft. O.K., dat was niet het juiste antwoord, maar deze vogel kende dus de Japanse film “Het naakte eiland”! De werkelijkheid was natuurlijk dat ik toevallig in “La séquence du spectateur” een fragment uit deze film had gezien…
In 2015 werd de show herboren uit zijn as en op zondagavond rond 22.00 uur weer in gebruik genomen op Télé Mélody onder de titel The new spectator sequence met dezelfde cultcreditsmuziek en een vintage visual uit een bioscoop uit de jaren 60-70. Télé Mélody lag echter buiten mijn bereik dus die heruitzendingen heb ik helaas nooit gezien.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 
Er bestond tussen 1961 en 1974 ook La séquence de petit spectateur, gepresenteerd door het poppetje Claire. Dat was eens in de week op donderdag tijdens de ‘middagpauze’. Wij kwamen dagelijks tussen de middag bij mama thuis ons middagmaal gebruiken en dan keken we ernaar tot het tijd was om weer naar school te vertrekken.
LikeGeliked door 1 persoon