Soms vallen puzzelstukjes zomaar in elkaar. Zoals Doctor Sigmund met zijn rake cartoon en Nando Boers met zijn boek “Het Plan” elkaar kruisen.
Op het vliegveld verleidt het wachten je tot impulsaankopen. Het looppad van security naar de gate lijkt hier en daar een beetje geënt op het labyrint in een willekeurig tuincentrum. Soms verdenk ik het gezamenlijke airport-conglomeraat in die zin van samenspanning .
Toch maar “Het Plan” gekocht in een opwelling. Want je wilt toch altijd nog clichématig kunnen zeggen dat het boek beter was. Ook als er geen film over is gemaakt. En je enkel getriggerd bent door recensies in de krant en op internet.
“Het Plan” verhaalt over de queeste van Jumbo-Visma en haar voorgangers naar de Grote Zege. In de Tour dus. Laat ons eens luisteren naar een excerpt uit een recensie van Robert Giebels in de Volkskrant: “Drie protagonisten in het verhaal, Plugge, Heijboer en Zeeman willen de ploeg leiden als een bedrijf en menen dat ze zich ook als topmanagers moeten bewijzen. Dat doen ze op een aandoenlijk amateuristische manier rondom hun totempaal Het Plan. Vooral Zeeman wil dat plan stevig onderbouwen met management theorieën. Maar hij komt niet veel verder dan : Een goed teamheeft een geaccepteerd leider en een vastomlijnd doel”. “En open deuren intrappen als hij weer een nieuw management boek heeft gelezen”, valt ergens verderop te lezen. De Engelstalige bibliotheek is natuurlijk favoriet. Met titels als “Legacy”, “Endure” en “How bad do you want it”. Vooral die laatste titel komt wel passend binnen bij het doorworstelen van het eerste deel van “Het Plan”. Boekwerken die hij ook ter bestudering doorgeeft aan renners, waaronder Roglic en Vingegaard. Niet te pruimen lectuur natuurlijk voor mannen met hun min of meer rudimentaire kennis van het Engels. Die vaak in voorgebakken oneliners hun woordje doen. In ieder geval zal denkelijk zo’n plantrekker als Roglic zulke schrifturen alras bij het oud papier voor de fanfare stallen. “Yeah okay, fine book, good for Lovework Old Paper, hèh”.
Maar Zeeman en consorten zien zich als de nieuwe bezwerende goeroes. Voor mij blijft het vaag of zijn discipelen het allemaal snappen en doorleven. De hele entourage van de ploeg bestaat uit een klein legertje aan coaches (het predicaat ploegleider bijvoorbeeld is uitgedreven, want oubollig echt obsolete). Voor voeding , training, mentale weerbaarheid en god weet wat al niet meer. Alles op strikt wetenschappelijke grondslag. All according to plan, zogezegd. Dr.Sigmund weet er wel raad mee.
Bij DSM hebben ze de naam om sektarisch bezig te zijn, maar Jumbo doet er niet veel voor onder, als we althans het verhaal van Nando, de embedded journalist mogen geloven.
Het eerste deel is een rijstebrijberg waar je maar moeizaam doorheen gegeten komt. In het tweede deel schiet Boers in zijn bekende modus. En doet hij minutieus verslag van de Tour van ‘22, die de meeste van ons nog wel op het netvlies hebben. Geen echte pageturner, maar daarentegen wel licht te verteren op een mediterraan strandbedje.
In het hele boek komt eigenlijk niet of maar heel even in de marge aan de orde dat je succes voor een overgroot deel koopt. Met een gigantisch budget als de Jumbo kun je jongens die een stukje kunnen, en willen fietsen binnenhalen. Sommigen worden dan miljonair en anderen eten mee uit die goed gevulde ruif. En dan nemen ze een hoop managerial geneuzel en geleuter wel voor lief.
Maar ja, ik ben wel van de ouwe stempel, dat moet gezegd worden. Wim van Est heb ik nog in levende lijve zien fietsen.
Theo Buiting 25/9/23
dagelijks iets degelijks 