Zestig jaar geleden: “Like I Do” van Nancy Sinatra

“Like I Do” is een lied dat voor het eerst werd uitgebracht op 28 april 1962 door Nancy Sinatra. De melodie is een bewerking, door Dick Manning van Amilcare Ponchielli‘s Dance of the Hours uit La Gioconda. Het lied bereikte nummer 2 in Italië, nummer 4 in Vlaanderen en Nederland, nummer 6 in Japan en nummer 8 in Zuid-Afrika.

Later in 1962 bracht Maureen Evans een versie van “Like I Do” uit, die achttien weken in de Britse Record Retailer-hitlijst stond en piekte op nummer 3, terwijl het nummer 5 bereikte in Ierland en nummer 7 in Nieuw-Zeelands.

In december 1962 bracht het Japanse popduo The Peanuts een versie van het lied uit, getiteld in het Japans “Lemon No Kiss”. Het lied behield een klein deel van de oorspronkelijke Engelse tekst, maar de Japanse tekst, geschreven door Minami Kazumi, was compleet anders.

Een jaar later zou “Camp Granada” van Allan Sherman uitkomen. Ook dat nummer was gebaseerd op de Urendans van La Gioconda. Zou het niet kunnen dat Allan Sherman zich hierdoor liet inspireren? Ik vroeg het aan chatgpt…

Dat is een interessante hypothese, en chronologisch klopt ze in elk geval.

De Like I Do van Nancy Sinatra verscheen in 1962, terwijl Hello Muddah, Hello Fadduh! (A Letter from Camp) in de zomer van 1963 uitkwam. Beide gebruiken de beroemde Dance of the Hours uit de opera La Gioconda van Amilcare Ponchielli.

Toch zijn er een paar redenen waarom muziekhistorici doorgaans geen rechtstreeks verband leggen:

• De Urendans was al lang vóór 1962 een van de bekendste klassieke melodieën ter wereld. Ze werd vaak gebruikt in films, tekenfilms (denk aan de dansende nijlpaarden in Fantasia), reclames en komische acts. Ze was dus een voor de hand liggende keuze voor een humoristisch lied.
• Allan Sherman koos wel vaker bekende melodieën om er nieuwe, grappige teksten op te zetten. Dat was eigenlijk zijn handelsmerk. Zijn grootste hit, Hello Muddah, Hello Fadduh! (A Letter from Camp), past perfect in dat patroon.
• Ik ken geen interview waarin Sherman of zijn arrangeur Lou Busch zegt dat ze zich op Nancy Sinatra’s opname hebben gebaseerd.

Maar uw gedachte is zeker niet onredelijk. Integendeel: het is heel goed mogelijk dat “Like I Do” Sherman eraan herinnerde hoe effectief de melodie van Ponchielli werkte als basis voor een licht, populair nummer. In de Amerikaanse platenwereld luisterde men uiteraard naar elkaars successen. Dat zou dan eerder een indirecte inspiratie zijn geweest dan een muzikale ontlening.

Het verschil tussen beide nummers is trouwens frappant:

• “Like I Do” probeert de melodie om te vormen tot een eigentijdse popsong.
• “Hello Muddah, Hello Fadduh!” laat de melodie juist bijna intact en haalt zijn komische effect uit de razendsnelle, gesproken zang en de absurde tekst.

Kortom: het is een plausibele speculatie, maar voor zover bekend bestaat er geen documentair bewijs dat Allan Sherman zich door Nancy Sinatra heeft laten inspireren. De keuze voor Ponchielli’s melodie kan ook heel goed onafhankelijk zijn gemaakt, juist omdat die melodie al decennialang algemeen bekend was.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik uw observatie origineel vind: in de literatuur over Sherman zie je vrijwel altijd alleen de verwijzing naar Ponchielli zelf, terwijl de mogelijke invloed van Like I Do nauwelijks of nooit wordt besproken. Dat maakt het een interessante piste, ook al blijft ze voorlopig speculatief.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)