Vandaag negentig jaar geleden ging er een Duitse film in première die veel ophef zou maken: “Mädchen in Uniform” van Leontine Sagan naar het toneelstuk “Gestern und Heute” van Carla Winsloe.

De film is een van de eerste films waarin openlijk lesbische personages voorkomen en is daarom nog steeds een cultfilm. Precies omdàt de film over lesbische liefde gaat was de film omstreden maar werd niet verboden. Ook werd de Pruisische tucht aangeklaagd in een adellijk instituut voor jonge meisjes. Het SM-aspect van de fysieke straffen en de “speciale vriendschappen” tussen leraressen en leerlingen en leerlingen onderling werden weliswaar niet beklemtoond.

De film werd niet alleen een succes in Duitsland maar ook in de Verenigde StatenFrankrijk, het Verenigd KoninkrijkMexico en Japan. Een van de hoofdrolspelers, Dorothea Wieck (de lerares), kreeg zelfs een contract bij Paramount Pictures.

Het verhaal is meerdere malen opnieuw verfilmd:

Van bij de aanvang was er in Duitsland wel een verbod om de film aan jongeren te tonen en in nazi-Duitsland (twee jaar later) was de film totààl verboden omwille van het “anti-militarisme”. Op een paar verloren scènes na heeft de film toch de oorlog overleefd. 

Hertha Thiele (1908-1984) die als 23-jarige de 14-jarige leerlinge speelde, draaide een jaar later nog “Kuhle Wampe” naar een scenario van Bertolt Brecht met muziek van Hans Eisler en met Ernst Busch, die hierin het “Solidaritätslied” zingt. Een jaar later kan ze nog één communistische film draaien met de toepasselijke titel “Kleiner Mann was nun?”

The same year she was reunited with Dorothea Wieck in another lesbian-themed film, Anna and Elizabeth, which was banned by the Nazis soon after it opened and which she later said was the most important work of her career. She also continued to work in theatre during the early 1930s, including productions with Max Reinhardt (Harmonie, 1932) and Veit Harlan (Veronika, 1935).

Her career was thwarted when the Nazi government approached her with repeated requests to assist in the production of National Socialist propaganda. During one meeting with propaganda minister Dr. Joseph Goebbels, who advised Thiele to “familiarise” herself with National Socialism, she replied, “I don’t blow with the wind each time it changes directions”. Although she made further efforts to reach a workable understanding with Goebbels, by 1936 the Nazis had come to view her work as mostly subversive and she was excluded from the Reichstheater and Reichsfilmkammer. In 1937 she left Germany for Switzerland. It was another five years before she was able to find acting work in Bern.

Hertha Thiele returned to East Germany after the war but was unsuccessful in her efforts to begin a theatre. She returned to Switzerland and worked as a psychiatric nursing assistant during most of the 1950s and 1960s. In 1966 Thiele again returned to the GDR, working in stage productions in Magdeburg and Leipzig. During the 1970s she was often seen on East German television acting in sundry series and made-for-television films which were virtually unknown in West Germany, including the popular Polizeiruf 110. In 1975 Thiele’s work was featured in a television documentary, Das Herz auf der linken Seite and in 1983 a monograph on her life and work was published by Deutsche Kinemathek. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.