Op 11 november 1986 was het voor de vijftiende keer « Vrouwendag » (*). Mijn kop eraf als de rv er dan ook niet voor de vijftiende keer een bijdrage aan wijdde. Misschien dat het daarom niet onverstandig is ter gelegenheid van dit derde lustrum even terug te grijpen naar de « roots ». Men kan immers vijftien jaar zodanig goochelen met begrippen dat de inhoud erbij verloren gaat. Wie weet b.v. nog waarom die Vrouwendag nu precies op 11 november plaatsheeft ? Of waarvoor het Vrouwenoverlegcomité eigenlijk staat ? We vroegen het aan de toenmalige voorzitster Anne-Sophie Vanneste, wat dus betekende dat ze voor de tweede keer in één jaar “aan het lijntje” werd gehaald. Een unicum!

Anne-Sophie Vanneste : Het VOK (Vrouwenoverlegcomité, toen “progressief” met een K gespeld) is een pluralistische, feministische overleggroep. Dat betekent dat het comité eigenlijk toegankelijk is voor alle vrouwen die feministisch geëngageerd zijn, zij het in een vrouwenhuis, in een abortuscomité, in een partij, in een vakbond, in een krant, enz.
— Men is dus ten individuelen titel lid ?
Anne-Sophie : 
Je lidmaatschap is eerder op basis van je feministisch engagement dan op basis van de hoek van waaruit je komt, inderdaad, maar we proberen natuurlijk wel van vrouwen uit zoveel mogelijk verschillende hoeken te hebben.
— En lukt dat ?
Anne-Sophie : 
Goh, dat is de laatste jaren een beetje moeilijk geworden. Ik kan je echter wel zeggen dat de christelijke vrouwen dit jaar hoogstwaarschijnlijk mee zullen doen, althans « Vrouw en Maatschappij » heeft al toegezegd. Miet Smet komt ook. Wij vonden trouwens dat zij moest komen, dat zij haar verantwoordelijkheid moest opnemen.
— By the way, waarom valt de Vrouwendag steeds op 11 november ?
Anne-Sophie : 
Om twee redenen. Het is in de eerste plaats een dag waarop de nationale mannelijke helden jaarlijks weer worden gevierd, alsof vrouwen nooit iets in de oorlog hebben gedaan. Dus om dat mannelijke heldensymbool te demystifiëren, da’s één. En twee, praktisch gezien is het een vrije dag voor iedereen en dan kunnen b.v. — maar dat hoeft niet, want er is kinderopvang — mannen zich ook eens schikken om op de kinderen te passen, terwijl de vrouwen wat gaan militeren (lacht).
— Zijn mannen sowieso toegelaten op een Vrouwendag ?
Anne-Sophie : 
Ja hoor ! Altijd geweest.
— Zijn dergelijke Vrouwendagen nog altijd noodzakelijk ?
Anne-Sophie :
 Dat is eigenlijk een vraag die je aan verschillende vrouwen zou moeten stellen. Ik denk dat het nog altijd nodig is in die zin dat vrouweneisen nog steeds niet ingewilligd zijn of dat verworven rechten nu weer beknot worden. Daarbij denk ik aan heel het pakket maatregelen van het Sint-Annaplan. Aan de ene kant geeft men zo’n miniem staatssecretariaat aan de vrouwen, maar aan de andere kant gaat men de individuele sociale zekerheid bedreigen, de pensioenleeftijd, afdanken in het onderwijs waarin toch veel vrouwen zijn tewerkgesteld, enz. En eigenlijk is is het dan toch de enige dag waarop vrouwen nog eens met hun eisen naar buiten komen. In die zin blijft het noodzakelijk dat je een dag hebt waarop je toch eens de aandacht krijgt.
— In welk teken staat deze vijftiende Vrouwendag ?
Anne-Sophie : 
Op een Vrouwendag moeten eigenlijk heel wat verschillende dingen aan bod kunnen komen. Maar als je er dan per se toch een slogan op wil kleven dan is dat : « Hopen op werk… werk met hopen ?! », die we in vijf werkgroepen zullen uitdiepen. Daarbij willen we niet enkel klagen. We hebben b.v. ook vrouwen die heel gehaaid zijn in de informatica-wereld, naast een werkgroep waarin werkneemsters juist wel over hun problemen komen praten n.a.v. de invoering van nieuwe technologieën. De derde werkgroep wordt gerund door zelfstandige vrouwen, die fietsen herstellen of mode ontwerpen of wat dan ook. In een vierde werkgroep worden vrouwen met hun eigen zeg ten tonele gevoerd, zoals daar zijn Angèle Manteau, Liva Willems of Clara Haesaert. En tenslotte is er een vijfde groep die zich zal buigen over de vraag : doen vrouwen het wel in de politiek ? En natuurlijk wordt er gefuifd en is er een aperitiefconcert en een vrouwengroep uit Nederland die ’s avonds komt optreden, omdat we vinden dat de Vrouwendag ook een feest is.

Referentie
Ronny De Schepper, Anne-Sophie Vanneste aan het lijntje, De Rode Vaan nr.45 van 1986

(*) En nu zijn we 35 jaar later. Dus: 15 + 35 = 50. Vandaar dus…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.