Vandaag viert Gordon Sumner, beter bekend als Sting, zijn zeventigste verjaardag (foto David Shankbone via Wikipedia). Alhoewel ik wel een tiental nummers van hem kan appreciëren, ben ik nooit een fan geweest van zijn (voor mijn oren) nogal cerebrale pop. De laatste jaren heeft hij zich zelfs op de oude muziek, meer bepaald van John Dowland (1563-1626), geworpen. De enige recensie die ik ooit over zijn muziek heb geschreven, was over de tweede elpee van de groep waarmee het allemaal begon, The Police.

Dé grote verrassing van onze scholierenpoll was de enorme sprong voorwaarts van de Engelse groep The Police. Indien twee scholen niet zo massaal voor hard-rock hadden gestemd, dan had onze lijst met hen aan kop een wat rooskleuriger beeld van de muzikale smaak van de jongeren anno 1980 gegeven.
De eerste elpee Outlandos d’Amour ging schandelijk aan ons voorbij zonder even te stationeren in de nabijheid van onze draaitafel.
Nadat we de tweede elpee Reggatta de blanc (A & M) zowat wit hebben gedraaid, moeten we vaststellen dat na de lof die reeds op de eerste elpee uitgebracht werd er nog Vooruitgang Mogelijk is. The Police getuigt van een haast bovenaardse schoonheid, wat niet moeilijk is als de lijsttrekker van deze plaat Walking on the moon heet.
Desondanks begrijp ik nog steeds niet wat hen zo populair maakt, want kwaliteit en populariteit vallen sinds de Beatles-split zelden nog samen. Zeker kunnen ze ook niet binnen de huidige « simple wave »-trend gesitueerd worden want daarvoor getuigt hun muziek van te veel verbeeldingskracht. Het begint al bij het basisritme. Nu is reggae voor ons, bleekscheten, al geen peulschil om gezwind over de dansvloer te evolueren, maar hoe The Police dit ritme aanwendt en verwerkt is helemaal te gek. Trouwens dat hele punk-halo dat ze meekregen moet wel op een heel grote vergissing berusten als we uit hun bio leren dat zij in het verleden o.m. contacten hadden met een psychedelische groep als Curved Air (drummer Miles Copeland, net als de violist Daryll Way, die later de arrangementen zou schrijven voor Sting als hij met Il Novecento optreedt), jazzmiddens (bassist Sting) en mensen als Kevin Coyne, Kevin Ayers en zelfs de Duitse avant-garde musicus Eberhard Schoener (gitarist Andy Summers).
Ondanks de agressie van “So lonely” heeft The Police dus altijd meer met jazz dan met punk te maken gehad, ook al door de complexe ritmes van drummer Stewart Copeland, zelfs al is het juist doordat Stewart en Sting voortdurend elkaar in de haren vlogen dat The Police is gesplit (Sting vond dat Copeland het ritme steeds stelselmatig opdreef).
Stewart Copeland zal zijn hele leven het stigma meedragen dat zijn vader Miles één van de oprichters van de CIA was. Meer zelfs, toen hij (Miles) nog voor de OSS werkte, heeft hij in 1947 vier Dode Zee-rollen gekocht van de Syrisch-Orthodoxe aartsbisschop Athanasius Yeshua Samuel om ze in Amerika als “souvenir” te verkopen (Michael Baigent & Richard Leigh, De Dode-Zeerollen en de verzwegen waarheid, Baarn, Tirion, 1992, p.27-28 en Snoecks 93, p.405).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.