Het is vandaag “nog maar” vijftien jaar geleden dat Syd Barrett, de oprichter van Pink Floyd, is overleden. Dat is uiteraard een rare formulering die om enige duiding vraagt.

Roger Keith Barrett richtte in 1964 een bluesgroep op die na ontelbare naamswisselingen uiteindelijk zou uitmonden in Pink Floyd (refererend aan de voornamen van twee obscure Amerikaanse bluesmuzikanten, Pink Anderson en Floyd Council). Oorspronkelijk schrijft hij ook de meeste nummers, maar door een overdreven druggebruik wordt hij stilaan onhoudbaar binnen de groep. In 1968 wordt hij bijgevolg uit zijn eigen groep gezet en vervangen door zijn jeugdvriend David Gilmour. Onder druk van managers die toch nog altijd denken geld uit hem te kunnen persen brengt hij nog twee solo-albums uit. De beroemde DJ John Peel organiseert twee live-optredens van hem, maar bij het tweede verlaat hij voortijdig de scène. Hij verkoopt de rechten van zijn soloalbums aan het platenlabel en verhuist voor een tijd naar een Londens hotel. Als al zijn geld erdoorheen is gejaagd, vertrekt hij te voet naar Cambridge, waar hij in zijn moeders huis intrekt, waar hij dus “pas” in 2006 zou sterven. De man is dus meer dan dertig jaar een “levende dode” geweest. Het hele trieste verhaal kan je op Wikipedia vinden. Mijn eigen verhaal over Pink Floyd vind je bij de artikels over Roger Waters, Richard Wright of David Gilmour.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.